ötekini sevmelisin
nihayetinde
sen de ötekisin…

derviş kotan açmış gökyüzünün asuman maviliğine
ışık tohumlar
aşk
buhur
Memduh gün tırpanlar sararan zaman tomağında
kirtil umutlar
pul
yoksulluktan izmarit…
yaşamdan partal çul şefkat araklarız sevgilim
kuru dal çehrede her milim bir zamansızlık akıtır içimize
saf duygular
ulu dokunuşlar

kısa rütuşlar…

bir zaman sonra
kabul görür kara bulut son durak sofrada
bükülür gözlerin çanağına
çakır rengin içine alan burgacında
ötekini de bulur
az ötedeki beni de…
seni de
dingin ölüm…

âdemoğlu mıhlanmıştır dönüşsüz gidişin terk katarına
giderken bile……..ölüme ……
sonrasının düşlerinde yüzer.
geçmişinin cazgırlığını da bulut katman bulanığına küller….
cennet kapısına her dem dirhem kala tık tıklamaya
fesatlığı silmeye uğraşır …
sonsuzladığı kendindeki sonlarına ilişir
işine gelene dillendiği işine gelmeyene yüz çevirdiği
geçer göz şeritlerinin donuk görüntüsünde-son fer muhakemesinde
cennet kapısında kaybolan puan / belki bir iki besmele telafi bekalar

neye yarar…
isteklerinin zindanına gömülmek
ne önemi kalır adın-sıfatın
kaşkacı Celil
irmikçi Halil
hakkı baba, sidikli nemciye…
monşer sayın bey-efendi….
son bulaşkanda ömür bıçkın aymaz muhacir
sefil bir mermer taşında
sedasız inil
kısa bir direme kasılma
ecnebi hudut badyasında gözler kapanır sonsuza
karanlık
soğuk

devir
varlığın surcasına yaşam devreder
çilenti köprüler
yutak makamında besleyen adar kadranı ilerleyen zamandır
olatı yıkım mekânı sarmıştır yeniden ince ayrıntıda nefes sahayı bağlamıştır
döküldün göz yaşı
sızladın yürek acısı
açık dolaşım
ansızın…
hüzün taşıdın yine evrenine
ey sevgili bağdaşım kurum ruhum…

sahip olmadığın ebedilik
yanılsamalı yaşamını etmiştir delik deşik

sevmediğin ötekinin
nihayetinde
seni sevmeyeceği kesindir…

ötekini sevmelisin
nihayetinde
sen de ötekisin…

tüm kapılarını kapattığım benden
hüzün içeri girmesin derken
ne mümkün
ne mümkün
vurgun yedi bir kere ömrüm
ölesiye
yoksun ki
üç yıl oldu
üç koca yıl
hüznün eksik olmuyor içerimden
sen öyle mağrur öyle, öyle giderken
boşluğuna düşmüş içerim-bedenim
önüne geçemediğim kaderin
bunu yaşatacaktı
elbet
bilemedim

yaprak dökümü mevsimleri bakışların
Bir taşımlık feyezanı oldun bozkırların
ilmik olup geçtiğin
bir bendim bu fezada
şimdi ahir oldun
beni böyle bıraktın bir başıma
gittin
”Evrendeki en yüksek ve mutlak”
sevincim…

inadına güzel sözler söyleyecek şairliğim
adını diri tutmak bir yana
geriye kalmış dirheminde hayatın
sen olmasan da
suretin asılı kalacak heyulama
benden hiç eksik olmayacaksın

bu öyle vatan-matan sevgisine benzemez
kayıt düşmüşler adıma zaten vatansızım ben
ana yurdum sen…
toprağım…
coğrafyam-kır çiçeğim
bütün evren
beni sende vatanlar zaten

bakışlarına yayıldığım bir bulut gölgesiyim
O gün boyu süren yolculuklarım yokluğuna
acıtsa da kanayan beni
sende akarlarımla geriye dönmeyeceğim
hiçbir zaman olmayacak
artık
hiçbir zaman yangın yeri gözlerinde doğmayacak
güneşim
sen eşim ciğerparem bir tanem
sen geçen giden gerçeğim
bir cadde süsü
arnavut kaldırımı belki
ilk heyecan yitimi
ne varsa
ne varsa yaşanan
seni incittiğim o tek anı
anımsatır bana
kuyu halkasını taktığın boynumda
şimdi kendimleyim her zamanki gibi
iki elin arasında başım
seni düşünmekteyim
bu olanları sende yaşayacaktım… Yaşadım… Lakin

yaşlandım rüzgârın uğultusunda
ve kara duman ömrümün
karanlığı esneterek ilerleyen
mum aleviyim şimdi
cılız
sevincimde
yavaş, yavaş erimekteyim

diğer acılar hafif geliyor insana
en ağır olanı yaşayınca
en ağır olan
sen giderken…
akan boşluğuna yaşamın
gözlerinden akan bakışların beni çiviledi
toprağına gömüldüm
ölümün acı oldu
ne varsa beraberinde götürdün
sen gittin ya
ben şimdi yaşayan bir ölüyüm
Seni incittiğim o gün
O gün
hiç çıkmıyor aklımdan
Sen
ömrünü incittiğim
beni bağışlamadan mı gittin…

incinmenin acıtan seyrinde
ayrı dillerde konuşsa da
dil yarası
gönül acısı
diş ağrısı
birbirini aynalar herkeste

bana acıyorsun
acı seyir defterim
bende kanıyorsun
kayıp dünyamdaki
kaybolan izim
kana kana
yudumla sefilliğimi

ben zaten sendeki dolaşımın son çehresiyim

ben bana-sen sana
bu dünyada
kendimize yettiğimiz kadarıyla
yaşıyoruz

beni anla

daha fukara
kararmış aşk sokaklarında
kırık bir aşk kirli bir dokunuş
kaldı elimizde
hikayemiz
bir yol türküsünde
göğün mavi girift sinesinde
ağır ağır
sönmekte olan bir ateştir

iki kuruşluk bir aşka
kurban gittim
deme bana

zamanın seyir defterinde
arkasından kınadıklarımız
yüzüne karşı kıvrandıklarımız
lülesinden akar düşkünlüğümüzün

düştekine düştük
aş’takine düştük
ben derdime
sen derdine
düştük düştük düştük

yarın’da
bugünümüz için düş olacağız
belki bir anının yırtık sayfasında
nesil geçip giderken üstümüzden
düşkünlüğümüze düşecek yeniden
bir tanem

anladım ki
düşkünlüğümde sana ihtiyacım var

düşkünlüğünde birine…