Yar, gözlerindi beni benden alan
Ya da özlemindi canımı acıtan
Kaderdi bizi ayıran
Duymadı bir türlü yaradan

Hani Seviyordun şimdi acıdan yoksunum
Dolaştım durdum boşa yoruldum
Bakamadığım gözlerinde acıyı okudum
Göz yaşlarımla acıdan yandım kurudum

Karanlık düştü yine kalbime
Biraz kederli şu halime
Dün yine kapıldım gittim
Bıraktığın o resme..

Aydoğan Batay

Kitapçılarda kitaplara bakıyordum,

Ve o kitap ilişti gözüme biranda,

“Aşk Acısını Unutmanın Yolları”

Sayfalarında umut aradım, hızlıca,

Bir solukta içtim baştan sona,

Allah´ım bu ne büyük martaval,

Nasıl bir çelişki, nasıl yalanlar,

Aşktan kaçmayı öğütlerken sayfalarca,

Şair bile pes etmiş en sonunda,

Kalbini dinlemiş, sessizliğinde hayatın,

Anlamını son cümleye saklamış,

Kitabın son sayfasındaki not gibi,

“Gerçekten seviyorsan bırakma peşini”

07.10.2011
Hıdır Daştan

öyle sebebsiz dalıp gitmeler
bir dublede şarkılarda ağlamalar
içimizde bir yara vardır işte
zamanla bandajladığımız
bilirizki hiç kapanmayacak

keşke görebilselerdi sevilenler
bizdeki kendini
gönlümüzdeki sarayları bilselerdi
şimdi tek çözüm var aşk yarası için
lütfen

aramızdaki en hızlı şair
yakalasın şu zaman denen
çılgın koşucuyu
belki sırtımızdan kalbimize
tekme atan geçmişe
ilk defa yüzümüzü döneriz

Hacı Halil İstanbullu

Koyun meler kuzu meler çark eder
Çoban uyur köpek bunu fark eder
Söyledim ya başımızda duman döner
Geçer diye bekliyorum her zaman

Dost acısı bunları hep yazdıran
Dost özlemi yaralarımı azdıran
Yüreğime çöktü acı ile bir boran
Geçer diye bekliyorum her zaman

Özlem ektim çim olmadan kurudu
Göz yaşlarım damla, damla yürüdü
Dost hasreti yüreğimde büyüdü
Diner diye bekliyorum her zaman
Mahmut Ali BULUÇ 07 10 20 10

***

Ey beni yoktan yere üzenler,
Ey beni gözyaşlarına gark edenler,
Her koşulda, her durumda,
Fitneyi yeğleyenler,
Sözüm yok size….
Ben Allah’ıma havale ettim sizi,
Yaşadıklarımı o biliyor….

İbrahim Ormancı

Hayal ağacımda diledim dilek,
Gönül bostanımı bozdu bir melek,
Çiçek açtı arzum budadı felek,
Esti kader yeli kalbimi söktü.

Derya oldu derdim bahtını sorar,
Aşkın ateş oldu yüreğmi sarar,
Gözlerim köşede hep seni arar,
Acı, tuzlu terin burnuma koktu.

Ömür geçer gider bitmez yollarda,
Çürüdüm, eridim yaban ellerde,
Perişan hallerim gezer dillerde,
Hem çirkin hem güzel el alem baktı.

Kurudu dallarım gül açmaz bahar,
Senden başkasına vermedim ikrar,
Adını daima ederim tekrar,
Hayalin bendimi girdaba soktu.

Soldu bahtım çarkın dişinden geçtim,
Kendime münasip emeller seçtim,
Kul DOĞANİ göçtü ak kefen biçtim,
Nasibim kısmeti mahşere ekti.

İsmail Doğan

Feride Serin

EVLAT ACISI

“Allah sıralı ölüm versin” denir ya… Sıranın çok pis bir şekilde bozulmasıdır evlat acısı. Kendi ellerine doğan çocuğu, kendi ellerinle toprağa vermektir.

Eşini kaybedersin “dul” denir, eğer bir çocuksan ve anneni ya da babanı kaybedersen “öksüz, yetim” olursun. Çocuğunu kaybetmiş bir anne-babaya ne denir? İsim verilemeyecek kadar büyük bir acıdır, evlat acısı…

Evladını kaybetmek bir milattır yaşamında. O andan itibaren hiçbir şey eskisi gibi olamaz. O anne-babanın bakışları hiçbir bakışa benzemez. Donuk bakarsın dünyaya, katılaşırsın, gülümsemelerin sahtedir artık. Gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenirsin. Büyük bir kısmın uçup gitmiştir. “Gözle görülebilen tek acıdır.”

“Ateş düştüğü yeri yakar” denir ya… Yakıyor… Çevreyede küçük kıvılcımlar sıçrar. Bazıları söner zamanla, o zaman elersiniz “sığ” insanları hayatınızdan biir bir… Bazıları da kor halinde için için yanmaya devam eder kalplerde. Bir de tesadüfen o ateşin yanından geçenler olur, o kıvılcımlar onlarında kalplerine sıçrar. Ama asıl ateşin düştüğü yer hiç sönmez, hafiflemez. İlk düştüğü andaki gibi yanar durur…

“Allah düşmanımın bile başına vermesin böyle acıyı” denir ya… 38 yaşındayım, bugüne kadar hiç düşmanım olmamıştı. Artık var! Allah onun başına versin mi? TEZ ZAMANDA lütfen…!

Kelimelerle tarif etmeye çalıştım evlat acısını. Olmadı… Koyu bir his, kopkoyu. En koyu siyahtan bile daha siyah…

Bazı insanlar için hayat daha zor… Bütün ömrünü “tarifsiz” bir acıyla geçirecek kadar zor….

24 Aralık 2010

Yaşamayan göremez
Ne iki gözüyle nede gönül gözüyle
Anlaşılmaz iki çift sözüyle
Lal olur anlatamaz diliyle

Kapılırsın büyüsüne
Renklerine,süsüne
Hayran olursun
İstanbul’un
Mest eden lehçesine
Köle olasın gelir görsen efendisine

Dalarsın maziye
Yaşlı vapurların,arka köpüklerinde
Bulursun kendini,dönen pervanelerinde
Üfül,üfül bir serinlik
Kız kulesinin,uçuşmayan eteklerinde
Simitçi martıların,titrer yüreklerinde

Galata köprüsü balıkçıları
Arapsaçı olmuş oltaları
Rızık ararken haliç’de
Bulanık,derin suları
Çekerler tesbih tesbih
Yukarıya balıkları
Yutkundukça uzaktan
Boğazımda kalır kılçıkları
Oltalar çekildikçe
Batar yüreğime
İğneleri,sancıları

Tarihin gözüyle baktığımda
Selam durur
Hazerfan’ı uçuran galata
Üsküdar,doğancılar parkına
Fısıldaşır hisarlar
İstanbul’un fethini
Duyarsın hisarlardan atılan
Okların,okçuların sesini
Kulak ver galata köprüsüne
Anlatır haliç’in zafer methini
Boğazın şahididir ortaköy feneri
İstanbul’u aydınlatır ahırkapı feneri
Tarihle terkedilmiş balat’ta rum evleri
Kilise çanlarıyla karışır ezan sesleri
Gözlerim kapalı,yüreğimde yaşanır
Aşk Acısı İstanbul

Ezanlar okunur,eller açılır,Eyüp Sultanda
Yankı yankı,çağrı çağrı her yanda
Fatih’in sesi duyulur,dört nala surlarda
Tarihin naraları,çığlık çığlık kulaklarda
Nurtopları sırtlarda,mermiler kucaklarda
Görmezmisin efendi
Mehterle yürüyor askerler sokaklarda
Böyle bir İstanbul nasıl yaşanır uzaklarda

Zordur bilirim varoşlarda yaşamak
Zordur kurtlar sofrasında var olmak
Çiledir bir dilim ekmekle aç doymak
Bile bile bağıra taş koymak
Olurmu buna rağmen İstanbul’u soymak
Sevdası var,aşk ile İstanbul’u yaşamak
Ermesede muradına,patlasada suratına
Yinede mutludur çocukları
İstanbul’la sarılarak

Çünkü bir aşktır bir sevdadır
İstanbul’da,İstanbul

Sirkeciden kalkar tren,halkalıda sona erer
Yaşatırlar İstanbul’u,ara duraklar birer birer
Balıkçılar boğazda umut arar ağlarda
Dolmuşlar tükenir ömür törpüsü yollarda
Yosmalar yorgun düşer,sıcak şevkatli kollarda
Kimsesizler uyurlar kartonlarla sokaklarda

Kimileri eğlenir kulüplerde barlarda
Bir sarhoş ise rast makamıyla parklarda
Şişede dibe vurmuş
Gözü yün yatak banklarda
Buna rağmen yaşanır
İstanbul’da,İstanbul

Neon ışıklı beyoğlu kalsada çok uzaklarda
Kırmızı tramvayı geri döndü raylarda
Gençlik görüntüyü bozsada kaykaylarda
Böyle bir İstanbul yaşanmaz uzaklarda

Ayrı kalmış aşkların bağıdır boğazköprüsü
Bundandır İstanbul’a şiir yazma dürtüsü
Kalmasada taş yapılardan botanik örtüsü
Yinede muhteşemdir
Yeditepeden görüntüsü
Kafa şişirsede gündüzün gürültüsü
Doyumsuz gecenin sessizliğe bürünüşü
Yaşanmaz bu gece
İstanbul buralarda
Şimdi yaşamak,coşmak vardı oralarda
Kapat gözlerini
İstanbul yine rüyalarda
İllede İstanbul
İstanbul’da İstanbul
Hasret kokan yürek yakan
Aşk acısı İstanbul

Şafak Özışıl