Ne aklım başımdaydı ne takatim kalmıştı
Bendeki varlığımdan neyim varsa almıştı

Her bakışı zindandı aşka mahkûm kalbime
Her sayfası müebbet açıp baksan albüme

Ayın aydınlığında yollara güller seren
Hicranın gölgesinde aşktı bir ömür süren

Gün vurdukça varlığın aynasında kaybolan
Ümitsiz bir sevdaydı meçhullerde yol bulan

Gönülde vuslattan bir umut bile yok ama
Hasretlik gece gündüz yapışıyor yakama

Asırlardır hep aynı değişmiyor bu gerçek
Kim sevse adı hasret bu zehirden içecek

14 Zilhicce 1433
29 Ekim 2012-pazartesi

Esad Eşref