Sensizliği iliklerimize kadar yaşadık
Bayram sabahları babalarının elini tutup fırına giden kız çocukları olurdu
İzinli günlerinde kız çocuklarıyla kapı önünde top oynayan babaları
Bak bu oyuncağı babam aldı bana diyen çocukları
Beni her şeyden mahrum ettin be baba
Meğer ne doluymuşum ne açmışım senin sevgine
Ne kadar takdir edilmek istiyormuşum senin tarafından
Ama ne yaparsın değil mi, sana sorsam yaşadıklarımız kader dersin
Kaderimizde varmış yaşamışız
Ben kaderin yazdıklarını değil
Seni seninle olmayı istedim
Bu yaşamı ben seçmedim
Böyle yaşamayı ben seçmedim diyebilirsin
Ama sen bu hataları yapıp bizi yalnız bırakmayabilirdin
Ama sen bu hataları yaptın ve bizi yalnız bıraktın
Seni seviyorum
Ama bu nasıl bir sevgi tarif edemiyorum
Anneni mi babanı mı?
Biz hep anne dedik
Çünkü biz hiç baba görmedik
Biz hiç baba sevgisi hissetmedik
Ağzımız dolu dolu baba diyemedik
Bazen babalar çocuklarına anneni mi çok seviyorsun benimi
Bizim bu soruyu sorabilecek
Bize bu şakayı yapabilecek bir babamız olmadı
Seni yargılamıyorum
Yaptıkların,
Yaşadıkların,
Kader olabilir
Ama sen bizler için daha dikkatli olabilir
Önceliğin biz olmalıydık
Bizi seçmeliydin ama sen bizi değil sen kendini seçtin
Ve kendini sevdin
Sen bizi hiç SEVMEDİN
Seni seviyor ama affetmiyorum
Ve affetmeyeceğim baba
Yinede kendine iyi bak olur mu?
Görüşmemek üzere
Bir zaman bir yerde unuttuğun beklide unutmak istediğin KIZIN
ALLAHA EMANET OL
Belki ben senin son nefesinde
Belki de sen benim son nefesimde karşılarız
Şu isyanlarıma bak baba biz duruma neden geldik acaba
Sen mi kader mi?
Sana sorsam kaderimmiş dersin
Ama bir kerede olsa kaderciliği bırak ve kabul et

Seni asla asla affetmiyorum affetmeyeceğim

Döne YILDIRIM ÖZDAŞ