Ağlayan - Siirler.Biz

Resmine Ağlayan Gece

admin — Tue, 07 Aug 2012 19:48:07 +0000

Firara kalkışırken siyah saçlarının hapsinden,
kapkara boşluklar sardı her bir yanımı.
Ölen tüm hücrelerim doluştu kafatasıma;
boğmaya çalıştığım beyin kıvrımlarından canlanan yalnız Sen varsın:
Kaldır, başımı sıkıştıran bu cendereyi kaldır!
Yetim kederlerimi soylar yürüten sinene almak olsun en büyük sevabın.
yabancı durduğun yabansı hayatıma
gel de ihsan et eşsiz güzelliğini!
Sonsuz cennetler ol, bir daha gitme benden,
ben artık ben olmayayım gel!

yıldızların şaşaasından derlenen gözlerinin rengini,
al beyaz laleler devşiren nisan kokusu yanaklarını,
güneşler yakan ellerini getir!
Sonsuz şenlikler başlatan gülüşünü,
geçmişi, geleceği,
hüznü, kederi,
coşkuyu da neşeyi de al; gel!

Âleme yaydığın bu coşkulu neşenin rengi
benim gözlerimde hasrete dönüyor, neden?
Aklımı yatırır buz kesmiş karların ıssızlığına:
İnsanlığın bütün ikilemleri kıyama durur.
Nasıl kurtulursun yokluğuna adanmış bir yüreğin yörüngesinden?

Anla artık, anlamaz kimse daralan bir göğüs kafesini deliler kadar:
Su kadar hayatta gizlidir Allah’ın sevgisinde ezilen bir deli.
Ömrünü ısıran yabancılar bilemez bir annenin sarhoşluğunu,
nasıl bilmezse Kays’tan başka kimse Leylâ’nın çölünü,
gurbet sayıp dışladığın bir deli kadar.

Hala mı, kaçman mı gerekir taş bağlayan korlara dalmış yüreğimden?
Her yabancı rüzgarda dalgalanan saçlarını al öyleyse,
ardınca denizler çağıran endâmını,
gecemi aydınlatan gözlerini de götür!
Asla almam dersen ejderhalar yayılan dünyana,
milyarlarca dünyanın altında ezilen kalbimi de al götür!
Al, zemherimden başka nice baharlara güller deren ellerini,
ayrıksılığımı buhranlara salan kahkahaların da kalmasın.
Bırakma günlerimde yalancı saflığının gölgesini bile;
derdine katlanan dertlerimi,
uykulara muhtaç gecelerimi,
sana doğru sayan saatlerimi,
Özleminle koşuşan gündüzlerimi,
yokluğundan düşülmüş günlerimi,
hayalinle çağlayan ömrümü de al götür!

01/06/2012 Güzelyalı/Çanakkale

Cem Yakup Çomak

The post Resmine Ağlayan Gece first appeared on Siirler.Biz.

Ağlayan Şehir

admin — Fri, 29 Jun 2012 21:31:31 +0000

Aslında şehir değildim bir zamanlar… Bende dağlı, tepeli, üzerinde gelincikler,ebruli güller ve deve dikenleri peydah olmuş, killi, kilsiz, çok zamanda gri, bazende kırmızı bir sade topraktım düne kadar…
Bir gün iki üç insan peydah oldu, yerdeki killi toprağımdan alıp bir şeyler yapmaya başladılar.. Biri karşıdaki delice nehrimin berrak suyundan deri kırbasıyla su taşıdı, kırbada ne kırba ama koskocaman…Bir süre sonra baktım irili ufaklı toprak yığınları yapıp içinde de barınmaya başladılar..Gece olunca ıssız bağrımdaki dağın eteklerinde o ufak kare toprak labirentlerden ışıklar yanmaya başladı irili ufaklı.. Süs diye düşündüm bağrımda hem yeniliği severdim öteden beri…
Günler ardı ardına geçerken, ev sayılarıda arsızca artrmaya başladı..Kavga hırs rekabetde ona keza.. Çocuk çığlıkları, bin bir karmaşa, sustum yinede susma hakkımı sonuna kadar kullandım..
Yıllar geçtikçe toprak evler yetmedi insanlara, onlar yıkıldı yerine kule gibi göz, göz, beton dehlizlerle dolu evler yapıldı…..İşte benim ölme nedenlerimden biride bu ve fabrikalar yetmez gibi birde arabalardı..
..Artık toprağım, o sevgili toprağımda, beton yollarla kapatıldığından boğuluyordum…
O az buçuk kalan müstakil evlerin bahçelerinden başını uzatan sarmaşıkların yaprakları arabalardan çıkan egzoz gazlarının dumanıyla is bağlamıştı artık..
Eskiden üzerimde çiçeklere aşık kelebekler vardı, birde gül derdinden figan eden bülbüller, şimdi ölü bir şehir olmuştum yazıkki…
Dün küçük masum bir çocuk fark etti kimsenin farkedemediğini, görsede görmek istemediğini…Yol kenarına sıralı çam ağaçlarının arasına gizlenmek isteyen küçük bir serçe ağaçların dallarındaki egzoz gazının kara katranından zehirlenip Alilerin arabasının üzerine düşünce..:Dur baba, lütfen dur dedi Ali…Baba oğul indiler heyecanla arabadan..Ali elini uzattıki arabanın üzerinde boylu boyunca yatan minik serçe hiç kımıldamıyordu…:Baba serçeciğin ayaklarındaki katransı şeyde nedir öyle..? Babası başını önüne eğdi:Zift oğlum, araba ve fabrika gazlarının bileşimi…
Oysa serçecik çoktan ölmüştü, onun için çok geçti, tıpkı kurtarılması imkansız bu şehir gibi çok geç.. Şehirse bunları duyuyor ver homurdanıyordu kendini bu hale getirenlere.. Yolun hemen kıyısından açlıktan karnı içine geçmiş beyaz iri bir köpek Aliyle babasına korkuyla bakarak hızla geçerken, Ali serçenin ılık gövdesi avuçlarında:Ya bu köpek neden bizden bu kadar korkuyor baba, dedi..?
:Evet oğlum, dedi babası sıkıntıyla..Çoğu ekmek yemek vermedi, taş sopa ile hayvanlara zulüm etti,bazı sevgiden yoksun çocuklarsa işkence yaptı… Biz yaptık, her ne yaptıysak,sevgi çok zaman lafta kaldı, yardım merhamet gibi sözler masallaşmaya başlarken… İnsanlar o kadar canlının binlerce yılda yapamadığını,çok değil elinle sayabileceğin bir kaç asırda yaptı.. Yedik, içtik, denizleri bile kuruttuk.. Ağaçları kestik ama yerine yenilerini dikmedik çok zaman…Üst üste binalar yaptık,insanları alıştırıp içlerine zorla tıktık bir nevi.. Ve bunca kalabalığın içinde komşuluk nedir, unutmaya başlamış, imeceden gittikçe habersizleşen o kadar çok insan varki oğlum… Bazen rahatlık, bazende rekabet adına, borç harç edindiğimiz şu araba denen menem şey…
Şehrin üzerini gri bir duman kaplamıştı yine, sinsi boğucu bir koku..
Evet şehir ağlıyordu.. Alinin ve babasının bu sözleri yıllardır beklettiği göz yaşlarını akıtıverdi şırıl, şırıl… O gece belkide yüzyılın yağmuru yağdı ve şehir sular altında kaldı.. Ama garip kimsesiz zavallı şehir, sessiz çığlığını yine her zamanki gibi sedece kendi duysada, boşalmıştı en azından öyle değilmi.. !

Rabia Belgin

The post Ağlayan Şehir first appeared on Siirler.Biz.

Ağlayan Sokak

admin — Fri, 08 Jun 2012 20:05:48 +0000

kadın doluydu
ona bilgiçlik taslamadım
sorduğumda üzgünlüğünün sebebini
uzun uzadıya bir masal anlatmadım
gözlerinin içinde onu terkeden göz yaşlarını
silmem gerektiğini haykıran çocuğa
dur demektense
bütün cesaretimi toplayıp
aldırma
yağmurdandır dedim
anlamadı
o hala ıslandığı şehrin sokaklarına
alışamamış bir fahişeydi
ağzı kuzgun gülmeleri vardı
ordan anladım
saçlarına toplamama bir şey demedi
erkekliğimi hissetmedim desem yalan olur
ama olur böyle şeyler
ağlayan bir sokağa
güneş dokunmaz
babam öyle söylerdi
sonra bir başına bırakıp beni
kıvrılıp kayboldu istanbul
bu garip akşamın sağnağında.

Salim Genç

The post Ağlayan Sokak first appeared on Siirler.Biz.

Hissettim Ayrılığı Ağlayan Gözlerinde…

YILMAZ BARITLI — Sun, 17 Apr 2011 12:32:28 +0000

Islanan yanaklarda sigillerin belirdi.

Titredi dudakların, diyemedi gidemem.

Kızıl saçlar kapandı, mor elbise üstüne.

Hissettim ayrılığı ağlayan gözlerinde.

İki satır laf idi, senden istediklerim.

Gururundan vazgeçip tevazu gösterseydin.

O gözlerin ıslanmaz, saçların renklenmezdi.

Hissettim ayrılığı ağlayan gözlerinde.

Sevdim seni yürekden, anlamadın gönülden.

Sıralanan dizeler ardın sıra yol aldı.

Seven taraf ben oldum.Umurunda olmadı.

Hissettim ayrılığı ağlayan gözlerinde.

Gözlerim de yazanı; okusan ama, candan.

Sevgimin yücesini, anlasaydın ta baştan.

Yaşanmazdı sitemler, incinmezdi sevgiler.

Hissettim ayrılığı ağlayan gözlerinde.

30-03-2011

BEYAS-ÇORLU

The post Hissettim Ayrılığı Ağlayan Gözlerinde… first appeared on Siirler.Biz.

Şehitlerine Ağlayan Şehir

admin — Fri, 18 Jun 2010 00:11:19 +0000

Acı bir haber ki yaktı kavurdu
Şehidine ağıt yaktı bu şehir
Bir hüzün yeli ki esti savurdu
Elini koynuna soktu bu şehir

Kız kızanım cümle yaren üzüldü
Ciğerim dağlandı derim yüzüldü
Damlalar sel oldu gözden süzüldü
Irmak ırmak olup aktı bu şehir

Bayraklar açıldı sembolü hilal
Salalar okundu misal-i Bilal
Şehidine hakkın eyleyip helal
Vatana bir selam çaktı bu şehir

Şehit kanı yerde kalmaz diyerek
Onlar ki yaşıyor ölmez diyerek
Kan yerdeyken yüzüm gülmez diyerek
Dizinin üstüne çöktü bu şehir

Analar feryatta bacı ağladı
Öyle bir feryat ki yürek dağladı
Duyan gören herkes kara bağladı
Sol yana kederi taktı bu şehir

Kutlu vatan için geçildi serden
Göklere ulaştı tekbirler yerden
Rabbim razı olsun er oğlu erden
Deyip ardı sıra baktı bu şehir

Bölemez diyerek yüce milleti
Kınadı alçağı zulmü zilleti
Terör adlı kiri, pası, illeti
Lanet çukuruna döktü bu şehir

İki şehit verdi can Adıyaman
Dervişin başında kara bir duman
Yalvarıp Huda’ya dileyip aman
Gürbüz yumruğunu sıktı bu şehir

Ağıtlar yakıldı ana,bacıyla,
Yürekler kavruldu sonsuz acıyla.
Dualar edildi iman gücüyle,
Kaderine boyun büktü bu şehir….Nazım İNCE

The post Şehitlerine Ağlayan Şehir first appeared on Siirler.Biz.