Ben mevsimlerden Eylülken sen Nisansın
Benim yüzüm solarken sen gül açarsın
Şerde bile canım feda denilecek vatansın
Memleketimin en yüksek noktası işte burdasın

Sensiz zaman nasıl geçiyor hayretteyim
Doğum günümü kutluyorum şu anda seni görmekteyim
Sen ve ben değil , biz olmayı istemekteyim
Gözlerimi kapattım işte bu dilekteyim
Gerçekleşmezse dileğim , ben hayallerimin altında kefendeyim

Alemler cem olunmuş, bu ufacık bedende
Neyi arzu edersen, bulunur ondan sende
Allah’ın halifesi, mahlukun efendisi
Sırları çözebilen, akıl iz-an var sende

Abdurrahman Yıldız

Yapamadım..
Seni zor duruma düşürmemek için kendim düştüm bu boşluğa,
Sanki hayır kurumu bendim,
Bütün ayrılıklar,
Bütün yalnızlıklar bana bağışlandı..
Sen daha iyi bilirsin sevgilim bu işleri,
Sana iki aşk arası bir ihanet kadar yakındı! ..
Üstüne üstlük sende vardın bu işin içinde,
Seni başka tenlere transfer etmek,
Senin gözlerine ben gibi bakacak birisini hissetmek,
Cennetimin tapusunu bir yalnızlık karşılığı devretmek,
Çok zor olsa gerekti kendime.

Oysa ben..
Hızımı alamamıştım seni severken,
Ben..
Baştan aşağı sen’ken…
Tosladım dört duvar arası yokluğuna.
Sonra;
Mesafe girdi araya,
Biz,
Siz’olduk.
Gittin ya..
Ertesi dakika,
Bir yalnızlık ile ben,
Sen’siz olduk..
O günden beridir kendimi kaybederim işte,
Sanki her nefeste başka bir ikametteyim,
Başka bir ben,
Başka bir sensizlik.

İzimi bulmak kolayda olmuyordu,
Bir gölge gibiydim,
Peşimde! ..

Zaman geçiyordu ya sen’siz,
Belli bi süre sonra geçirmeye başladı.
Boy boy sensizlikler doğurdu yalnızlığım,
Yosun gözlü sensizler çıktı,
Hepside sensiz..
Hepside Ben.,

İşte dündü..
Cennetimi yaşayan adamla gördüm seni..
Ben ne dinci,
Ne cinciyim.
Kıskanmıyorum ama söylemek istiyorum;
Şarapçıda desen bana,
Yolunda olduğumu, sen benden çok biliyordun.
Sana tapacak kadardım belki.
İçinde seni barındıran bir Hayatı
Şişemin dibine kadar hak ediyordum.

İşte dündü..
Seni..
Dün gördüm,
İşte ben asıl dün öldüm.
Sana dokunuyordu elin adamı,
Bu anlatılamaz bir acı.
Beni gören yalnızlıkların bile tüylerini ürpertti halim.
Ama sen…
Ama sen Hâlâ gülüyordun.
Hissediyordum.
Nasılsa iki aşk arası bir ihanet diyordun..
Öpüyordun.

Bulutlar kendini bir omuza dayadı,
Bütün göz çukurlarını boşalttı ihanetinin üzerine,
Bütün yağmurlar yağdı.
Ankara bile acıma dayanamadı,
Olağan üstü hâl ilan edildi bütün sokak lambalarında,
Yas tutuldu,
Hiç bir böcek varmaz oldu ışığına..

Ama sen..
Nasılsa iki aşk arası bir ihanet diyordun..
Hâlâ gözlerinin içindeydin o adamın,
Rehavet çöküyordu bitâp şehrimin omuzlarına..

Ben,
Sen diyordum,
Mevsim sonbahar oluyordu.

Ben,
Sen diyordum,
Bütün yapraklar gidişini anlatıyordu.

Ben,
Sen diyordum,
Ağaç gibi çırıl çıplak kalıyordu/m.

Kalıyordumda..
Gözlerim hâlâ sendeydi,
Gülüyordun bir kahpe gibi,
Anam evde babam evde ama
Bende ağlıyordum oracıkta yetim bir piç gibi.

İşte o gün son ikametimi kaybettim,
Ne kadar ilan versemde aşklara,
Kendimden haber alamadım.
Ne ismim,
Ne cismim kaldı.

Şimdilerde ise ortalıkta dolaşan,
Sahipsiz bir gölgeyim..

Ve ben hâlâ bir kahpeyi özlemekteyim…

Kadir Zorlu