Sanırım artık bende gidiyorum senden.. Sanırım dayanamayacağım daha fazla bu acıya. Dinlediğim her şarkıda seni hatırlamaktan,yazdığım her şiiri sana adamaktan yoruldum. Bana söylediklerin hala hafızamda tekrarlanırken nasıl gideceğimi bilmesemde yapacağım bu kez. Sen mutlusun değil mi? Unuttun yani beni? Biliyorum unuttuğunu sevgilim biliyorum.. Çünkü artık güçsüzüm aşkın ayakta tutmuyor beni. Evet yine ağlıyorum işte. Seni unutmamı istediğinden beri ağlıyorum aslında. Beni nasıl unttun sevgilim nasıl kıydın ki bana? Benim için ölecektin ya hani sadece dönsen yeter aslında. Biliyor musun sen gittiğinden beri mutlu olamadm hiç hep bir sen aradım hayatımda hep bir  boşluk vardı kalbimde. Çok yalnızım sensizlikte boğuluyorum kimse dolduramıyor yerini kimse sen olamıyor.. Bir kızımız bir oğlumuz olacaktı hani. Düğün salonumuz bile belliydi sevgilim. Biz çok mutlu olacaktık her şeye inat, ama yapamadık işte..  Ben her gün ölüyorum her gün eriyorum resmine bakıp. Sen sevmedin belki ama ben deli gibi sevdim seni ve seviyorumda. Hala benimmişsin gibi hala umutla .. Ben gerçek aşkı tattım, sende buldum kendimi her şey için teşekkür ederim kalbin çok güzel ağırladı beni. Bu mektup sana hiç ulaşmayacak belki ve devam edeceksin hayatına. Ki et de zaten. Mutlu ol bambAŞKam bensizde olsa mutlu ol. Olurda aklına gelirsem bir gün iyi hatırla beni..

Seni Çok Seviyorum…

Şiirler, şarkılar, sevgiler içimde tutuşan bir ateş, onun yangınında senin için kül kesildim. Ağır hastalar geceyi zor geçirir. Sabahı bekler kırgın yürekler, hasta umutlar, yalnız ruhlar. Yalnızdı gecelerim. Hastaydı gecelerim. Kan kaybından giden bir yaralı gibi umarsızdı gecelerim. Bir uçurumun kenarına beni taşıyan karabasandı gecelerim. Adına yalnızlık dedim. Sensizlik dedim.. Sen beni bilmedin, beni tanımadın, beni sevmedin.. Bu bir ölümdü, bu bir fermandı .. Bıçak kesmez artık beni, ip asmaz, çeküller yüreğimi taşımaz. Yaşamak mümkün değil, yalnızlık karanlık kapılarıyla üstüme kapandı. Amansız acılar içindeyim.

Ey Sevdiğim.. Ben seni ne çok sevdim. Dünya bildi, bir sen bilmedin. Yalnızlığın diğer adı aşka karşılık almamaktır. Kaçılamayacak kadar yakın, tutulamayacak kadar uzak bir yerdesin.. Benim aşkıma yalnızlık kucak açtı. Senin yokluğuna dokundum, içim yandı. Odamın çıldırtan sessizliğinde sana seslendim. Yankısı döndü dolaştı, senin kapıların bana kapalı. Kendi sesim yine bana ulaştı. Anladım ki beni hiç duymayacaksın.

Sana sitem edemem. Sana kırılamam. Bir tek dileğim var senden, son bir tek isteğim. O da MUTLU OLMAN.

MUTLU OL SEVDİĞİM.. BİRİCİĞİM.. AŞKIM. NEREYE, KİME GİDERSEN GİT YETER Kİ SEN MUTLU OL..

Bu mektup sana…
Geçip giden, göçüp giden yarınlara.
Oku! Oku ki ne çektiğimi,
Oku ki bana ne ettiğini bir de ben anlatayım.
Bakma şimdilik hayattayım…

Pembe düşler örmüştü sicim sicim bu aşkı.
Oysa neler görmüştü şu zavallı yüreğim.
Yanıyor, kanıyor; arıyordu birini.
Tutmak için elini atıyordu, satıyordu
Bedeninden canını.
Okula geldiğimde bilemezdim ki elbet.
O zamanlar, hayat bana müebbet;
Bana hayata esir, ben hayata mahkumdum.
Seni ilk gördüğümde, kayıtta tutulmuştum.
O zamanlar anladım dünyanın dönüşünü,
Ayvaların sarı, gökyüzünün mavi;
Yada, yada düşümü…
Portakal tadıydılar;
Kuşlar kanatlıydılar.
Okul dışında hayat soğuk,
Taştan bir duvar.

Günler…
Günler günleri,
Ben seni kovalıyordum.
Yüreğimde aşkın, bir içkiden bir yudum.
Sense en büyük, en narin umudumdun.
Çorak topraklara ilk yağmur damlası,
Zifiri karanlığın birden aydınlanması,
Yuvası yıkılan kuşun yeni yuvası,
Belki de hayatın manasıydın.
Gurbet dönüşündeki,
Bebe düşündeki,
Bülbülün güle ötüşündeki sevinçtin.
O zamanlar dediğine göre
Ben olmazsam bir hiçtin.
O zamanlar sevdan bana müebbet,
Ben sana esir, ben sana mahkumdum.
O zamanlar yalnızlığı tek bir kurşunla vurdum.
O zamanlar anladım dünyanın dönüşünü,
Gecenin siyah, göllerin yeşil ya da düşümü,
Portakal tadıydılar,
Kuşlar kanatlıydılar.

Geceler bile duygulanmış, ağlamıştı bu aşka.
Yıldızlar yağıyordu, kayıyordu fezada.
He yeni gün yeni umutlar, akbulutlardı bize.
Dedim ya,
Aşkımızdan gece gelmişti dize.
Bahara soyunmuştu sanki bütün mevsimler.
Aldırmıyor, kafa tutuyorlardı
Sanki hem kış, hem güze.
Doya doya yaşıyordum, son aşkı, son hayatı.
Dedim ya,
Yarim belki;
Yok yok artık eminim sendin hayatın tadı.
Şimdi.
Yani bu zamanlar be yarim.
Hayat değil müebbet, sanki idam sehpası.
Bense en azılı suçlu, idamlık bir mahkumum.
Gönlüm siyah, gecem siyah ve siyahtır umudum.
Ayrılık denen kör kurşunla vuruldum.
Portakallar ekşidir, hatta acıdır belki.
Kanadı kırık kuşun, nasıl uçacak peki?
Dedim ya,
Geçip gitti, göçüp gitti yarınlar.
Kan, kırmızı renkteymiş; Urganın sesi narin.
Zamanı geldi
Sana hoşça kal,
Bana elveda yarim! ! !

Erkan Savaş