Belki çok olmadı konuşalı,
Ellerimizin değdiği ilk gün sevdim seni.
Biraz ağladım biraz da güldüm,
İyi ve kötü yaşanacak günlerimiz için.

Belki, belki çok olmadı ama,
Sadece seni düşünmek istiyorum.
Seninle olmak, birlikte yürümek,
En çok da gözlerinin denizinde kaybolmak.

Ya da bir başka seveyim seni bu sefer.
Elini tutmadan, gözlerine bakmadan,
O iki kelimeyi söyleyeyim,
” Seni seviyorum. ”

< 03 Haziran 2013 >

Faruk Kara

Belki bir gün anlarsın.
Sevmeyi sevgimden.

Belki bir gün gelir.
Değerimi bilirsin.

Yaz bitmeden.
Kuşlar göçmeden.

Tatil bitmeden.
Eylül gelmeden.

Okul yolunda yalnız
Aşkıma kaygısız.

Belki bir gün seversin.
Yaşadıklarımı öğrenirsin.

Belki bir gün dönersin.
O an aşk içinde yeşerir.

Belki bir gün bir umut.
Bana sarılır bırakmazsın.

Hakan Özüçelenk

TURGUT GÜÇLÜ

Yorgun düşmüş şu garip bedenimle,
Hasretinden ağlayan gözlerimle,
Sevdadan yana yaralı yüreğimle,
Belki bir gün bende severim.

Buralara mutluluk geldiği gün,
Belki o an bende gülerim,
Buralarda sevda çiçekleri açtığı gün,
Belki o zaman bende severim

Kadir Güneşer

Yılların yorgunluğu kırışıklıklar alnımda
Sadece seni andım ettiğim her duada
Hep ihaneti gördüm yaşadığım aşklarda
Affeden ben olurum belki bir gün zamanla

Çakıl taşları gibi sürükledin peşinden
Ne değerimi bildin ne de sildin kalbinden
Çık git artık istemem silindin düşlerimden
Hesap sormayın benden şikayet kaderimden

Şükran Çamoğlu

Ozan Efe

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü
Bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa
bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse
ama bir tufan az mı gelir yoksa, yine de
yırtılan ve parçalanan birşeyler olmalı mutlaka
hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler

Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent
ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü

Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerini
bir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sanki
onlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanan
kadınları güzelleştiren herhalde onlardı
“Tükürsem cinayet sayılır” diyordu birisi
tükürsek cinayet sayılıyor artık
ama nerde kaldılar, özledim gülüşlerini onların

Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklara
tek yaprak bile kımıldamıyor nedense
ve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlar
alnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyor
kanımın pıhtılarında güllerin serinliği
ve fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudaki
Dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum
okuduğum bütün kitaplar paramparça
çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma
bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent
bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum
sırnaşık aydınlar, arabesk hüzünler
bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma

Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor
ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere
kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak
Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık
biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri
ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu
ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

İçimde zaptedilmez bir kırma isteği
dizginlerini koparan bir at sanki bu
soluksoluğa kalıyorum her sonbahar
ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa
bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum
bütün gençliğim böylece geçip gitti işte
ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim

Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa
birgün gelirsek hangi kent güzelleşmez
şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı
geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye
Devriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndür
sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak
ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir
bir gök gürlese bari diyorum, bir sağnak patlasa
bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesem
oysa ne kadar sakin sokaklar, kent ve bütün yeryüzü
ipince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne
sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz
Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün

Ahmet Telli

Çalışmak bahanedir,
Geçime temel başka…
Bilmeyen divanedir;
İnanmayan hiç aşka…

Rızkı rabbimiz verir,
Ne çıkarsa bahtına…
Kaderde olan gelir,
Başkaca olur sanma..

Evinin sultanıysan,
Kendini köle sayma..
Hayata bağlı olan,
Direnir sakın cayma…

Birlikten kuvvet doğar,
Böyle olur eşitlik…
Kötülükleri boğar;
Birliktedir yiğitlik…

Anne şefkati hele,
Tadına doyulur mu…?
Kolay gelir mi dile;
Baba zalim olur mu…?

Sevgimiz halledecek,
Her bir türlü zorluğu…
Ancak böyle yetecek,
İkimizin varlığı…
Ocak böyle tütecek…

‘Eşim belki gülecek,
Belki doğru diyecek…’

Erdal Sayıl

Dizlerine vurup vurup ağlama
Ağıt yakıp sakın gönül dağlama
Gözyaşı ile bir kez diye yalvarma
Gönülde bulunmaz belki bilirsin

Gül sineni yumruklama boş yere
Gerdanından koku bana hediye
Yalvardım günlerce beni sev diye
Dillere düşeni belki bilirsin

Uyku vermez geceleri gözüme
Gem vurulmaz artık senin sözüne
Yanık yanık sana varan sesime
Ağıtlar dizdim belki bilirsin

Sızılar sızılar gönlüm sızılar
Gönül duvarına kalem seni yazılar
Duyduğun rüzgarlar beni fısıldar
Dinle havayı belki bilirsin

Öyle ki aşkla sardın sen beni
Sarmaşık misali örtün bu teni
Kuruttun vücudu, açtın hep seni
Gerçek aşk bumudur belki bilirsin

Gülleri dalında soldurma sakın
Laleler boynunu bükmeden bakın
Goncalar fidede açmaya yakın
Bahçevan ne yapar belki bilirsin

Mehmet Hüsnü ASAN

tüm yeryüzü ağırlığı üstümde sanki,
olgunlaşmamın içinde eridi acılar.
bi daha direklere kafamı çarpmadan hem de!

mutlu olmanın sırrı, mutluluk aşılayabilmektir
az kaldı…
sen keyfine bak!

NAZIM’ın dediği gibi:
‘pişman değilim yaşadıklarımdan,
öfkem belki de yaşamadıklarımdan! ‘

Sema Zincir Kanmış