Uzaklıklar anlatamaz oldu mazide kalanları.
Yakınlar hissettiremez oldu son düşen nefesi.
Ne bir gül damlar semadan gözlerinin içine
Ne de bir umut damlar gözlerimin içine.

Sen, yasaklanmış aşkın bitmeyen baharıydın.
Sen, rüzgârda denize meydan okuyan esrardın
Seni geçmelerine izin vermezdin martılara.
Sen sevgiyi, kanatlarının altından, dağıtırdın…

Kuruyan pınarlara gözyaşından hayat vermiştin.
Çiçeklere kan kusturan azabın dermanını vermiştin.
Sen, Ölümsüz aşkın kana susamış cellâdını yenmiştin.
Sen, şimdi suya susamış bir avuç kara toprağın esirisin.

Mehmet Çiçek