Acının ta içinden geçeceksin. Bu hayata, “hayat” demeyeceksin. Yaşamayacaksın, ölüp ölüp dirileceksin. Ölümün içinden geçeceksin, ölmeden evvel. Öyle ki; acıdan müteşekkil olacaksın. Sen acının bizatihi kendisi olacaksın.

Aşka inanıyorsan eğer (ben şefkate inanıyorum), aşkın kederine de inanacaksın.

Aşkın sadece kaymağına talip olmayacaksın. Aşkın sonuçlarına da razı olacaksın.

Baksana, aşka gerçekten inanan şair Sezai Karakoç ne diyor, nasıl da yürekli diyor: “Ben çiçek gibi taşımıyorum göğsümde aşkı/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum/ Gelmiş dayanmışım demir kapısına sevdanın/ Ben yaşamıyor gibi, yaşamıyor gibi yaşıyorum/ Ben aşkı göğsümde kurşun gibi taşıyorum” Hiçbir sızlanma var mı bu dizelerde? “Onu nasıl unutabilirim, aşkın acısından nasıl kurtulabilirim?” diye en ufak bir serzeniş var mı?

En önemlisi, “Zavallıyım” sözünü yüreğine sokmayacaksın. Beni bıraktı ya da sevgime karşılık vermedi; “sevilmeye layık değilim ki” diyerek kendine ihanet etmeyeceksin. Göğsünde bir kurşun gibi taşıyacaksın aşkı; göğsüne çiçek gibi takıp, ne zaman kuruyacak diye beklemeyeceksin.

Kalbine karışmayacaksın. Âşık olurken kalbin sana bir şey sormadıysa, maşukundan soğurken de sana sormayacak inan. Kalbin kararını kendi verecek. Kalbini rahat bırakacaksın.

Ayrıca, onu çok seviyordun hani? İnsan sevdiğini unutmak ister mi? Sevdikleri ölen insanlar, en çok neden korkarlar biliyor musun? Onları unutmaktan. Hem de, unutmadıkça yürekleri daha bir kederle dolmasına rağmen. Hem çok sevdiğini söyleyip hem de onu nasıl unutabilirim diyorsan, bir sorun yok mu bu işte, diye düşüneceksin.

Hem, aşkını değil, kederini, kalbindeki sızısını unutmak istiyorsun belki de. Karşılık bekledin, bulamadın. Bulamamanın narsisistik incinmesini yaşıyorsun. Aşk eğer sırf sevmekse, neden sevilmekle meşgulsün? Olmuyor değil mi? Karşılıksız olmuyor. Aşk mukabele talep ediyor. O zaman, aşkı bir kere daha düşüneceksin.

O zaman çektiğin acıya “aşk acısı” demesen; “karşılık bulamamanın acısı” desen? Reddedilmenin acısı. Ayrılığın acısı. Zevalin acısı. Sevilmediğini düşünmenin acısı. “Bunu hak etmedim, güzel ve iyi bir insandım. İyi bir aşkı hak ediyordum” derken bile, aşka düşmekle yetinmiyorsun. Aşkına mukabele bulamamanın derdiyle meşgulsün.

Keşke düşünsen; hiçbir acı, hiçbir üzüntü, hiçbir keder, bir gün sona erecek hayattan daha uzun süreli değildir. Nasıl ki dünyada misafirsek; sevinçler de kederler de bizde öyle misafir. Nasıl ki dünya bizi ağırlıyorsa, biz de sevinç ve kederleri, üzüntüleri öyle ağırlayabiliriz.

Belki bu söylediğime kızacaksın; duygular nankördür. Bugün var olur. Gün gelir, zevale mahkûm hayat gibi zeval bulur. Bir sabaha kalkarsın. Kalbin sevgilisine küsmüştür. Tamam, bu her insanda olmayabilir. Ama inan çoğu insanda vuku bulur. Bir kere daha söylemek isterim ki; bu dünya hayatı ezelî ve ebedî değilse; duygular da ebedî değildir. Ebedî olan sadece O’dur.

“Bir daha başkasını sevemem” de bir yanılgıdır. Seversin. Sevebilirsin. Yeter ki kalbini rahat bırak. Ona karışıp durma. Onu kalbinden söküp çıkarmaya çalıştıkça, çiviye çekiçle bir kere daha vuruyorsun.

Belki de ölüm geçirecek aşk acını. Dünyadaki hayatının bitiş çizgisi, aşkını da bitirecek. Aşkının ipini ölüm çekecek. Şöyle ya da böyle, şu ya da bu; bir gün bitecek. Bir gün unutacaksın. Ve bir gün de unutulacaksın.

Ha, bir de; hani dua ediyordun, “hayırlısı olsun Rabbim” diye. “Hayırlısı değilse olmasın” diye geceleri kalkıp yalvarıyordun O’na. Bak, olmadı işte. Niye teslim olmuyorsun. Yaratıcın duanı kabul etti işte. Hayırlısı değilmiş ki, olmadı. Fuzuli şekilde neden O’nun işine karışıyorsun.

[ Mustafa ULUSOY /

Üzüntüsüz yaşayanlar genç kalırlar
Mutlaka hayatın tadını da alırlar
Bu hayat boş üzülmeye değmez
Kötülüğün önünde kimse eğilmez

Herkese iyilik yap uzun ömürlü ol
Kan gibi ol bütün kalplere dol
Solmayan çiçek ol mis gibi kok
Aç gönülleri doyur olsunlar tok

Uzun ömürlü yaşamanın sırrı
Bu sözlerde saklı anlarsak sabrı
İstersen kullan bu altın öğütleri
İstemezsen boşa yazarım şiirleri

Selçuk Ataseven

yak benden kalan ne varsa
ne varsa yak yüreğinde
beni hatırlatan anıları yak
kalmasın gözlerinde gözlerim
dudaklarımı ateşlerde bırak

unut bağbozumu şenliklerini
bizi unut acemaşiran şarkılarda
unut ne varsa beni sevmeye dair
kalmasın ayak izlerim odanda
yatağında kokum kalmasın bırak

“bir düştü yaşandı bitti” de
“hayaldi hiç olmadı” diye yaz defterine
yak sevdayı
aşkı yak
denizlere savur külleri
adımı karanfillere bırak

NAZAN YİNANÇ

Hayat sanki merdiven bırak inip çıkanı
Sen Rabbine ram isen bırak isyan edeni
Haykırmak istiyorsan bırak içindekini
Sen gül dağıt her yana; değme bırak dikeni

Atila Yalçınkaya

Aşk bitti,uğramaz oldu artık bu limana
Her çiçekten polen alır gibi
Her dala kondu aşk

Aşk bitti,yalnızlığa mahkum bu beden
Masum sevdalar hazana kaldı
Sessiz haykırışlar duyulmaz oldu

Aşk bitti,
Geride bir damla gözyaşı bıraktı
Sanadır yar sessiz sitemlerim
Akan her damla yaş senin eserin
Karanlık her sokak başında
Bekleyen benim aşkım,bitti…Aşk bitti…

Sende tutsak kalan ellerim
Bırak gitsin! ! AŞK BİTTİ.

Ağlıyorsan durmadan,
Sorguluyorsan; suçluyorsan kendini
Bir şarkı mırıldanıyorsan hafiften,
Kulak tıkıyorsan söylediklerine,
Kendin bile fazla geliyorsa sana

Açmak istemiyorsan ağzını, susmak istiyorsan delice,
Bir nefes çekerken sigarandan,
Dönüp dolaşıp seni buluyor ciğerlerine doluyorsa,
Zamana karşı kürek çekemiyorsan artık,
Yorulduysan büs bütün,

At kendini karanlığa bir şarkıda benden dinle,
Göm kendini notalara,
Adına yalnızlık ,

Nefes almayı unutmuş gözlerim,
Küf kokan düşlerim,
Küskün dilim,
Firtınaya maruz kalmış yüregim,
Bogulmayı göze almış hislerim,
Enkazlar altında bırakılmış duygularım,
Yıkıma hazır gecekondu gibi bekleyen bedenim,
Bilmem nereye gitsem,
Nereye bıraksam kendimi,
Soguk gelmiyor artık bana bu şehir,
Yalnızlık üşütmüyor artık,
Uçurumlar korkutmuyor eskisi gibi,
Bırak diyorum hadi kendini,
Geçmiş ve gelecek hikayelerin başkalarına kalsın,
At kendini adına aşk de.