Sen…
Yüksek dağların eteklerine kurulmuş o köhne barınak!
Kaç göçebe aşka çatı oldu eteklerin,
Kaç tenden ter yağmurlu geceye sığınak?

Yüzünün en katı katmanı şimdi gülüşün,
Gülme,
Utanıyorum kendimden…
Korkuyorum,
Ve korkmalısın yapabileceğim şeylerden.
Aklına bile gelmeyen şeylerden mesulsün, bilemezsin.
En çokta, benden…

Bir narçiçeği açıyor avuçlarımda, kırmızı…
Avuçlarım yangın yeri,
Kor alev, kırmızı…
Çoktan adını bile unuttum,
Aldıracağım hayallerimden o doğmamış kızımızı!
Acıyor avuçlarım.
Ve açılıyor sonra,
Allah’ım affet…

Bedeninin en yumuşak yerinden öpmek isterdim seni,
Eğer,
Bu kadar derine saklamasaydın kalbini…

Geçmişe verebileceğim bir cevabım yok, üzgünüm.
Üzgün değilsin…
Değilsin, çünkü senin en büyük cevabın benim!
“Sevdi” diyeceksin,
“Hem de çok sevdi,
Bu yüzden gittim…”

Allah’ım;
Beni öldür!
Failim meçhul olacak bu gidişle…

Ben yoklama kağıtlarına kendi adımı,
Üzerinde uyuduğum sıralara senin adını yazıyordum.
İkimizin adının yan yana olduğu tek yer,
Aynı otobüse aldığımız o çift kişilik tek biletti…
Sen gelmezdin,
“yok” diye geçerdi adın aşta.
Ben göğsümü gösterip işaret parmağımla,
“burada” derdim…

Acıydı,
Tahammülsüz…
Katlanacak gücüm yoktu, üzgündüm ve güçsüz.
Tam da burada,
Sağ omuzum bir karış solunda kopuyordu kıyamet sansürsüz.
Bir darağacı aklımda,
Karıncalar gezinirken alnımda.
Yalnızlık volta atarken,
Çıplakken sen sıcak bir banyodan sonra anadan doğma,
Sobeyken sağım solum aşka,
Saklanamıyorken körebe…
Çürümez denmiyordu…

Sen bana karışıyordun,
Ben de sana…
Öptükçe cinsiyetlerimizi değiştirir gibi inliyordu dudaklarımız.
Ben, “kadınım” diyordum,
Sen, “erkeğim”…

Hala melekler kadar temiz ve güzelsin, aldım intikamını kendimden.
Sen kanadın diye,
Ben de kestim o gece bileklerimi…

Ezgin Kılıç

Bitsin, ne çıkar?
Hala anılarınla kol kola dolaşıyorsun şehrin sokaklarında.
Hala için yanıyor,
Hala dumanı üzerinde sevdanın,
Hala gözlerin ıslak senin de.
Hala seviyorsun sen de herkes gibi.

Aşk bitmiş diyorlar…

Desinler, ne çıkar?
Sen de biliyorsun bitmediğini, ben de.
Satır aralarına gizlenen neymiş bir bak bakalım.
Sessiz ol!
Kimse bilmemeli sevincini…
Âşık olan yüreğe nazar değer.
Kimse bilmesin demem bundandı.
Sus! Haykırma sakın hesapsızca.
Sessiz ol gezinirken, aşkla kol kola sokaklarda.
Duymasın, bilmesinler,
Seni,
O’nu,
Bizi.

Funda Kocaevli