Çanakkale; bir ruh,
Çanakkale iman,
Çanakkale; şuur,
Çanakkale, Kur’an!
Haçlıya karşı dik duruş,
Yaratandan ferman!
O; ülkemin birliği,
İnananın dirliği!
O; küfrün körlüğü,
Batılın söndüğü,
Hak ateşinin yandığı,
Yurdumun İslamlaştığı,
Er meydanı!

Kazım Öztürk 18 Mart 2016

Çanakkale;
İnsanların ölmeden şahlandığı
Toprakların kanla sulandığı
Göklerin yere yaklaştığı
Bir destanın adıydı…

Çanakkale;
Dedemin kavalla çaldığı
Annemin yanık yanık çığırdığı
Gözyaşların yerleri yıkadığı
Bir türkünün adıydı…

Çanakkale;
Ölenler yeniden doğarken
Doğanlar bayırlarda çiçek açarken
Çiçekler al kanlara dönerken
Bir bayrağın adıydı…

Çanakkale;
Özgürlüklerin kutsandığı
Ulusların aslını aradığı
Kınaların ruhlara yakıldığı
Bir ulusun adıydı…

Fikret Turhan-Yalova,
17.03.2015

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tarihi zafer gelir.
Her metre kare başına düşen şehit bir nefer gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA aynalı çarşı gelir
Vatan sevgisi, iman, azim dünyaya karşı gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA hüzünle, çarık gelir.
Yata bildiğinde başa yastık, acıkınca azık gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA dostuma ibret gelir-
Yaralanmış olan can düşmanıma merhamet gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA birlik, bütünlük gelir-
Ancak İnsani değerlerle insana üstünlük gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA ikiz mermiler gelir.
Kavuşamayan sevgililer, yarım sevgiler gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Seyit onbaşı gelir.
İki yüz yetmiş altı kiloluk mermi atışı gelir. –

Boğazdan İstanbul’a düşmanın geçiş işareti gelir–
Seyidin gözü önüne vatanında esareti gelir–

‘’La havla’’ deyince Seyidin gücü, cesareti gelir
Mermi ağırlığından vücuttan kemik sesleri gelir

Ne özel yetiştirilmiş sporcu, ne de halterci Seyit.
Bu milletin, bu vatanın kaderini kaldıran yiğit

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA roma çivileri gelir-
Roma çivileri, son model mayından ileri gelir.

Roma çivileri halen öyle passız, halen öyle küfsüz
Roma çivileri atan kadar zalim, atan kadar yüzsüz.
ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA deniz feneri gelir.
Nusret mayın gemisinin rolü, hüneri gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA nifak, tefrika gelir.
Böl, parçala, yönet adına bin bir entrika gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA her çakıl kabir gelir
Uzak vatanların evlatları, bize misafir gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA—-mürekkebi kan gelir.
Kalem olan bedenlerle, ruha yazılan destan gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA binlerce olay gelir,,
‘’Yere düşmeyen sancak ‘’,elli yedinci alay gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA bu savaş niçin gelir.
Mehmetçiğe vatanı, tevhidi koruma için gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA dostum, düşmanım gelir.
Damarımdaki kanım, irfanım, Kur’an’ım gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA gün 18 Mart gelir
Vatan, bayrak, din için ‘’şehitlik’ ’kayıtsız şart gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA komşu siperler gelir.
Savaşın dışında, siperden sipere sevgiler gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Hücum borusu gelir..
Ardından da İsrafil’in kıyamet duyurusu gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Mehmet kokusu gelir.
Hücumdaki askerlerin tekbirli uğultusu gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tabyalar, koylar gelir.
Bu saldırının hakkından ancak akıncı soylar gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA yetiş nidası gelir
Türk görünce düşman aklına Gelibolu adası gelir-

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA cephede Muhammed gelir.
Hadisiyle birlikte, ayetlerdeki şahadet gelir.—

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA gıyabi namaz gelir.
‘’Er kişi niyetine ‘’kendine Hakk’a son niyaz gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA sancaklı ağaç gelir.
Kökü, dalı, budağı, yaprağı, çöpü bana taç gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA çarıkla potin gelir.
Hilale /çarığa, potin’den/haç’tan tarihi kin gelir..

ÇANAKKALE DENİNC AKLIMA Ejdad tokadı gelir.
Düşmanın anlamsız gör inadı, Pişkin suratı gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Kâbe’yi tavaf gelir.
Akan her damla kana ilahi aşk, ilahi af gelir.

ÇANAKKALE DEYİNCE AKLIMA sözün bitişi gelir.
Kayıp olan Mehmetlerin mahşere gidişi gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA hep yedi bölgem gelir.
Demokrasi, cumhuriyet, çağdaş, eşitlik ilkem gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Mustafa Kemal gelir.
Günüme, yarınıma, İstiklalime istiklal gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tek ruh, tek vücut gelir.
Edirne’den, Kars’a, Hakkâri’ye çizilen hudut gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA ilk Mehmet Akif gelir
Şiirinin yanında, Orhan şiirin çok hafif gelir…

ORHAN AFACAN

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te’sis-i İlahi o metin istihkâm.

Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun’-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedi serhaddi;
‘O benim sun’-i bedi’im, onu çiğnetme’ dedi.
Asım’ın nesli…diyordum ya…nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi…
Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
‘Gömelim gel seni tarihe’ desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
‘Bu, taşındır’ diyerek Kâ’be’yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin’i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslam’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın…Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.

Mehmet Akif Ersoy

Çanakkalede bomba,mermi oluyor her şeyin adı
Kanlı,kanlı boğuşmaya gidiyor çanakkale
bir tek düşman koymadım
her şeyi kül rengine bürüyor çanakkale.

çanakkale,
vurulan bedende dokuldukçe kanlar.
kanları yorgan gibi seriyor çanakkale.
onları toprağa bürüyor çanakkale

Tozla duman sardı her yeri
Kol bacak kopmuş tekbir sesleri
Bir yumruk olmuş tek nefesleri
Üç yüz bin şehit Çanakkale de

Yedi düğele karşı gelenler
Bitmiş kurşunu elde süngüler
Tekbir sesleri yer gök inler
Tarihi yazdırdık Çanakkale de

Hürriyet aşkına seferber olduk
Akıyor kanlar bak oluk oluk
Şahadet şerbeti içenler olduk
Gönüller gülü Çanakkale de

Dalga dalga geliyor düşman
Süngüden korktu kaçıyor düşman
Bir degil bin sefer oldular pişman
Yan yana şehitler Çanakkale de

Tarih şahit böyle savaşa
Dünya durdukça milletim yaşa
Selam söyleyin Mehmet kardeşe
Mehmet im yatıyor Çanakkale de

Çanakkale destan destan yazıldı
Tarihe altın harfle yazıldı
Düşman kahroldu başı ezildi
Hürriyet aşığı Çanakkale de

Dünya bir olup üstüme gelse
Düşmanlar bir benim azmimi bilse
Lazeri atomu üstüme yağsa
Patlatır arzı Çanakkale de

Elleri kınalı geldim askere
Şehit olursam biter teskere
Düşman rezil oldu maskara
Gönüller gülü Çanakkale de

Ölüm bile korkar görünmez göze
Dünya hucum etse getirrik dize
Şanlı bayrağım gül dende taze
Vatana kurban Çanakkale de

Çanakkale yi anlattı dedem
Aşığım vatana dünyayı nidem
Ağlıyor aziz yanıyor Didem
Hürriyet aşkı Çanakkale de

İstilaya gelmiş haçlı köpekler
Askere çağrıldı mektepli gençler
İnanmış bir millet zaferi bekler
Çanakkale bir inanacın zaferi

Bu savaşa bütün dünya şaşıyor
Analar bacılar mermi taşıyor
Türkulusu yine tarih yazıyor
Çanakkale bir inancın zaferi

Çanakkale alev alev yanardı
Denizden karadan mermiler yağdı
Birimiz ölürdük binimiz sağdı
Çanakkale bir inancın zaferi

Ayağımız yalın sırtımız açık
Yieyecek kalmadı günlerce açtık
Dünyaya karşı biz böyle savaştık
Çanakkale bir inancın zaferi

Çanakkale Bayrak,
Çanakkale imtihan.
Al kanlarla süslenmiş,
Şehitler diyarıdır, muazzam!

Çanakkale ağıt,
Çanakkale zafer.
Direniştir dalga, dalga
Zincirdir kırılamayan!

Çanakkale gelecek
Çanakkale umut.
Saçılan tohumdur toprağa,
Çanakkale, asil bir Millet!

Çanakkale aşktır,
Yârdır Çanakkale!
Tükenmek bilmez bir sevdayla,
Yaşıyor bütün gönüllerde..

Kamil ÇAĞLAR

Çanakkalede sıkılan kurşunlar pas tutmadı, tutmayacakta!
Pas tutan O ruhu içinde barındırmayanların ruhlarıdır,
Çanakkale asla yalnız kalmadı ve kalmayacakta!
İstanbul, sakarya ve kahramanmaraş Çanakkalenin evlatlarıdır!

Sis kaplamış göğümü heyy Çanakkale torunu nereye!
Vatan diyorum Çanakkale diyorum gitme bir yere!
İstanbul diyorum Sakarya diyorum,atma adımlarını geriye!
Yetmişmilyon tek bir çatı altında Çanakkale evlatlarıdır!

Biliyorum Çanakkale kalbidir hepinizin
İstanbul sizindir, bizimdir, hepimizin,
İstersek eğer memleket çanakkaledir bizim
Ay yıldızı göğe diken çanakkale evlatlarıdır!

Çanakkale öyle bir çanakkale ki,
Yoktur dünyada titremeyen devlet!
Çanakkale öyle bir çanakkale ki,
Yoktur dünyada böyle bir millet!

Denizler dalgalandı topraklarınada, toprak su almadı
Toprak döküldü denizlerede bir damla yaş olmadı
Heyy Çanakkale bu savaş sende kalmadı
Bu savaşı biz başlatmadık,biz başlatmayacağızda ama
Bu savaşı bitirecek olan Çanakkale evlatlarıdır!

İngilizin bozuk fikri sezildi
Gece gündüz peşi sıra gezildi
Mehmetçikler siper olup dizildi
Allah Allah diye Çanakkale de.

Tarihin önünde yazıldı destan
Boğaz ceset doldu sanki kabristan
Yer le gök inledi gizemli ses den
Allah Allah diye Çanakkale de.

Onbaşı derler de Seyit onbaşı
Koskoca mermiyi kaldırdı döşü
Arnının çatından vurdu kalleşi
Allah Allah diye Çanakkale de.

Sanki yağmur gibi mermiler yağdı
Nice anaların boynunu eğdi
Atamız hınç ile düşmanı boğdu
Allah Allah diye Çanakkale de.

Süngülerle serdik namerdi yere
İmanı zırh oldu her bir nefere
Yaşlıyla genciyle koştuk zafere
Allah Allah diye Çanakkale de.

Pişman ettik geldiğine bogaza
Alacanlı döktük vurup denize
Kan yutturduk kan şu pis ingilize
Allah Allah diye Çanakkale de.

Zalimin zulmunu ne de çok gördük
Geçilmeyen etten bir kale ördük
İkiyüzellibin, şehit’i verdik
Allah Allah diye Çanakkale de.

İşte biz bu ceddin torunlarıyız
Vatanın gelecek yarınlarıyız
Gerekirse tekrar vurulmalıyız
Allah Allah diye Çanakkale de.