ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tarihi zafer gelir.
Her metre kare başına düşen şehit bir nefer gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA aynalı çarşı gelir
Vatan sevgisi, iman, azim dünyaya karşı gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA hüzünle, çarık gelir.
Yata bildiğinde başa yastık, acıkınca azık gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA dostuma ibret gelir-
Yaralanmış olan can düşmanıma merhamet gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA birlik, bütünlük gelir-
Ancak İnsani değerlerle insana üstünlük gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA ikiz mermiler gelir.
Kavuşamayan sevgililer, yarım sevgiler gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Seyit onbaşı gelir.
İki yüz yetmiş altı kiloluk mermi atışı gelir. –

Boğazdan İstanbul’a düşmanın geçiş işareti gelir–
Seyidin gözü önüne vatanında esareti gelir–

‘’La havla’’ deyince Seyidin gücü, cesareti gelir
Mermi ağırlığından vücuttan kemik sesleri gelir

Ne özel yetiştirilmiş sporcu, ne de halterci Seyit.
Bu milletin, bu vatanın kaderini kaldıran yiğit

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA roma çivileri gelir-
Roma çivileri, son model mayından ileri gelir.

Roma çivileri halen öyle passız, halen öyle küfsüz
Roma çivileri atan kadar zalim, atan kadar yüzsüz.
ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA deniz feneri gelir.
Nusret mayın gemisinin rolü, hüneri gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA nifak, tefrika gelir.
Böl, parçala, yönet adına bin bir entrika gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA her çakıl kabir gelir
Uzak vatanların evlatları, bize misafir gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA—-mürekkebi kan gelir.
Kalem olan bedenlerle, ruha yazılan destan gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA binlerce olay gelir,,
‘’Yere düşmeyen sancak ‘’,elli yedinci alay gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA bu savaş niçin gelir.
Mehmetçiğe vatanı, tevhidi koruma için gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA dostum, düşmanım gelir.
Damarımdaki kanım, irfanım, Kur’an’ım gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA gün 18 Mart gelir
Vatan, bayrak, din için ‘’şehitlik’ ’kayıtsız şart gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA komşu siperler gelir.
Savaşın dışında, siperden sipere sevgiler gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Hücum borusu gelir..
Ardından da İsrafil’in kıyamet duyurusu gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Mehmet kokusu gelir.
Hücumdaki askerlerin tekbirli uğultusu gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tabyalar, koylar gelir.
Bu saldırının hakkından ancak akıncı soylar gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA yetiş nidası gelir
Türk görünce düşman aklına Gelibolu adası gelir-

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA cephede Muhammed gelir.
Hadisiyle birlikte, ayetlerdeki şahadet gelir.—

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA gıyabi namaz gelir.
‘’Er kişi niyetine ‘’kendine Hakk’a son niyaz gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA sancaklı ağaç gelir.
Kökü, dalı, budağı, yaprağı, çöpü bana taç gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA çarıkla potin gelir.
Hilale /çarığa, potin’den/haç’tan tarihi kin gelir..

ÇANAKKALE DENİNC AKLIMA Ejdad tokadı gelir.
Düşmanın anlamsız gör inadı, Pişkin suratı gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Kâbe’yi tavaf gelir.
Akan her damla kana ilahi aşk, ilahi af gelir.

ÇANAKKALE DEYİNCE AKLIMA sözün bitişi gelir.
Kayıp olan Mehmetlerin mahşere gidişi gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA hep yedi bölgem gelir.
Demokrasi, cumhuriyet, çağdaş, eşitlik ilkem gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA Mustafa Kemal gelir.
Günüme, yarınıma, İstiklalime istiklal gelir.

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA tek ruh, tek vücut gelir.
Edirne’den, Kars’a, Hakkâri’ye çizilen hudut gelir

ÇANAKKALE DENİNCE AKLIMA ilk Mehmet Akif gelir
Şiirinin yanında, Orhan şiirin çok hafif gelir…

ORHAN AFACAN

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te’sis-i İlahi o metin istihkâm.

Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun’-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedi serhaddi;
‘O benim sun’-i bedi’im, onu çiğnetme’ dedi.
Asım’ın nesli…diyordum ya…nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi…
Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
‘Gömelim gel seni tarihe’ desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
‘Bu, taşındır’ diyerek Kâ’be’yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin’i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslam’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın…Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.

Mehmet Akif Ersoy

Kemalpaşa deresi , Gümüldür – Derebağı ,
Her yaştaki gençlere ! . . . Eğlenme olanağı . . .
Salihli – Mermeroluk ; Kâzım Dirik çeşmesi ,
Çanakkale – Balkan ‘ da ; iz bırakmış çizmesi . . .

Ödemiş ile Gölcük , yaylaya her mevsim çık ,
Sağlık , sevgi , esenlik ; bu yüzden bahtın açık .
Fıstık çamları ile ünlü Kozak Yaylası ,
Orda yaşar insanın , en güzeli,  en hası . . .

Pınarbaşı ayva nar , meyve yüklü ağaçlar ,
Akşam üstü yöreden , mutlu döner konuklar .
İzmir – Çeşme yolunda , Uzunkuyu ve Tanay ;
Bu güzel yörelerin , tanımı değil kolay . . .

Nevzat Bilgiç
Sıla Benim Gurbet Benim
” Memleketime Şiirler “

” Aldı yüreğimi derd ile verem . . . ”
Kuzeyde kesmiş yolu , Verçenik ile Kaçkar ,
Kop , Coşan , Bahtılı dağı ; yüreğimde ağrı var ,
Akbaba , Keçitaşı , ve O Gâvur dağları ,
Bazan mutluluk eser , arasıra kahırlar .. .