EVLAT ACISI

“Allah sıralı ölüm versin” denir ya… Sıranın çok pis bir şekilde bozulmasıdır evlat acısı. Kendi ellerine doğan çocuğu, kendi ellerinle toprağa vermektir.

Eşini kaybedersin “dul” denir, eğer bir çocuksan ve anneni ya da babanı kaybedersen “öksüz, yetim” olursun. Çocuğunu kaybetmiş bir anne-babaya ne denir? İsim verilemeyecek kadar büyük bir acıdır, evlat acısı…

Evladını kaybetmek bir milattır yaşamında. O andan itibaren hiçbir şey eskisi gibi olamaz. O anne-babanın bakışları hiçbir bakışa benzemez. Donuk bakarsın dünyaya, katılaşırsın, gülümsemelerin sahtedir artık. Gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenirsin. Büyük bir kısmın uçup gitmiştir. “Gözle görülebilen tek acıdır.”

“Ateş düştüğü yeri yakar” denir ya… Yakıyor… Çevreyede küçük kıvılcımlar sıçrar. Bazıları söner zamanla, o zaman elersiniz “sığ” insanları hayatınızdan biir bir… Bazıları da kor halinde için için yanmaya devam eder kalplerde. Bir de tesadüfen o ateşin yanından geçenler olur, o kıvılcımlar onlarında kalplerine sıçrar. Ama asıl ateşin düştüğü yer hiç sönmez, hafiflemez. İlk düştüğü andaki gibi yanar durur…

“Allah düşmanımın bile başına vermesin böyle acıyı” denir ya… 38 yaşındayım, bugüne kadar hiç düşmanım olmamıştı. Artık var! Allah onun başına versin mi? TEZ ZAMANDA lütfen…!

Kelimelerle tarif etmeye çalıştım evlat acısını. Olmadı… Koyu bir his, kopkoyu. En koyu siyahtan bile daha siyah…

Bazı insanlar için hayat daha zor… Bütün ömrünü “tarifsiz” bir acıyla geçirecek kadar zor….

24 Aralık 2010

Coşkun akan nehirlerde ıslan,
Karaya vuran bir denizyıldızı için telaşlan.
Yeni açmış bir çiçeği kokla.
Yeni doğmuş bir bebeği kucakla
Rüzgarın sesini dinle,
Bir kelebeğin kanat çırpışını izle.

Ve…
Gökyüzündeki yıldızlara bak…
Belki bir tanesi göz kırpar sana…
O zaman…
Sen de O’na bir SELAM YOLLA…!

Her kış biraz daha üşütecek,
Her yaz biraz daha yakacak
Ve her düşen yaprak yokluğunu
Her yeni tomurcuk
Varlığını hatırlatacak
Her yağmur damlası gözyaşlarımıza
Her doğan güneş sana benzeyecek
Ve
Hepsinden daha garip olan
Böyle soluk alıp vermenin adı yine de hayat olacak
Ama HAYAT
Hep senin adınla başlayacak

Nasılda bizi bırakıp gittiğine inanamıyorum,
Zaman ilaçtır diyorlar kanmıyorum.
Aldın gittin gözyaşlarımı artık ağlayamıyorum
Her an her zaman aramızdasın, ama göremiyorum.

Yaşıtlarını gördüğümde bakmaktan kendimi alamıyorum,
Hiç ama hiç birini sana benzetemiyorum.
O içten dede demeni unutamıyorum,
Sensizliğe alışabileceğimi hiç sanmıyorum.

Sen sonsuzluğa uçup gittiğinde yavrum,
Bizi bu yalan dünyada bıraktın da Ural’ım.
Meleklerle birliktesin, gelmeyeceksin biliyorum,
İnan gün geçtikçe seni çok ama çok özlüyorum.

Senin mekanın Cennet, biliyorum.
Allah’tan Rahmet ve Şefaat diliyorum,
Sana illaki geleceğim, ne zaman bilmiyorum.
Seni meleklerin kucağında Allah’a emanet ediyorum.
Deden
20/04/2009
04:00

Hayal gücü diye bir şey var,
İstediğini yapabildiğin,
Büyüyüp küçülebildiğin,
Her zaman eğlenebildiğin.

Hayal gücü diye bir şey var,
Kral olup yönettiğin,
En zeki olduğun,
En güçlü olduğun.

Hayal gücü diye bir şey var,
Zamanı değiştirebildiğin,
Ölümsüz olduğun,
Uzaydan dünyaya atlayabildiğin…

Ural Giray Çelikcan
2008