Halim ile hemhal oldun sandım, mutlu idim
Yaratandan bize her gece ihsan diledim
Elimi bu duyguyla ellerine doladım
Sevgili, bari sen tutmasaydın ölür müydün?

Kan-ter içinde çıktım Manisa yokuşunu
Düşündüm de yüzüne zülfünü döküşünü
En azından, en azından güzel bakışını
Gözüme ok gibi atmasaydın ölür müydün?

Mal nedir ki yoluna aciz ömrümü serdim
Daha neyim varsa senindir buyur al derdim
Aşkın uçurumuna ben kendim de düşerdim
Arkamdan haince itmeseydin ölür müydün?

Dizinde uzanınca sen meçhulu okurdun
Uzak memleketlerden bir esinti dokurdun
Bilirim benim kadar sen de hayaller kurdun
O hayaller ile bitmeseydin ölür müydün?

Bu hasret ile hergün yine dolup tükenip
Gönlüm vefasız,kalpsiz göğsünden muzdarip
Sevgili, ben beklerken yaşıyorum,çok garip
Peki Sen? Bırakıp gitmeseydin ölür müydün?

Ahmet Kırımlı