Kara kaderimi asla yıkamam
Saplandım batağa daha çıkamam
Çırpındıkça daha derin batarım
Her çileye derde darıyor beni

Alan olsan durmaz hemen satarım
Gücüm yetse çok uzağa atarım
Yıllardır yârimden ayrı yatarım
Her çileye derde arıyor beni

Küstürdüm yârimi gülmüyor yüzün
Kapladı içimi keder ve hüzün
Beni hasretiyle yakar hep közün
Her çileye derde koruyor beni

Ağlayan gözlerim gülsün isterim
Bahtıma güneşim doğsun isterim
Huzura saadete boğsun isterim
Her çileye derde soruyor beni

Eleyip toprağı ayırdım taşı
Dinmiyor DURAK’ın gözünden yaşı
Talihim benimle gider at başı
Her çileye derde yoruyor beni beni

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Çıkmıyor hayalin akıldan ser’den
Dolaşıyor adın düşmüyor dil’den
Çaresizim bir’şey gelmiyor el’den
Beni derten derde koydun VEFASIZ..!!

Bir anlam kalmadı artık bu can’da
Kor alevler yanar damar’da kan’da
İnsan sevdiğini koyarmı dar’da ?
Beni dert’ten derde koydun VEFASIZ..!!

Nasıl sevdim seni hala şaşarım !
Hasretinle nice dağlar aşarım
Sen’siz bu dünya’da nasıl yaşarım ?
Beni dert’ten derde koydun VEFASIZ..!!

Bu nasıl ağlamak bu nasıl gülmek !!
Meğer bin betermiş yaşarken ölmek
Sen bana giydirdin ateşten gömlek
Beni dert’ten derde koydun VEFASIZ..!!

Ferhat gibi nice dağları deldim
Ardınsıra koyun gibi meledim
Söyle ey vefasız sana neyledim ?
Beni dert’ten derde koydun VEFASIZ..!!

Yağdırdın başıma doluyu karı
Eyledin DURAK’ın ömrünü yarı
Kalmaz bu dünyanın sana’da varı
Beni dert’ten derde koydun VEFASIZ..!!

Durak YİĞİT
Gönüllerin ŞAİRİ
KOCAELİ