Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Kara bulutlar kuşatmıştı Anadolu’yu. Güneş tutsak edilmişti. Vatanda seferberlik ilan edilmiş, halk kırmaya çalışıyordu boynuna hiç de yakışmayan paslı zincirleri. Türk milleti bir bütündü, ayrı düşünülemezdi. Daha on yedisinde çarpışıyordu Mehmet’im. Vatan aşkı, bağımsızlık sevdası unutturmuştu ona yaşını. Oysa daha yeni terlemişti bıyıkları. Umutları yarım kalmış, gençlik şerbetini içememişti. Onlar, fidanlığın körpe günlerini tatmadan bir çınar gibi yükselmişlerdi. Belki kaderlerini kendileri seçmemişti ama yürekten ölüme yürümüşlerdi. Onlar, karanlığa aldırmayıp aydınlığın neferi olmuşlardı. Yavruları cephede çarpışırken, gözü yaşlı oturmamıştı analar. Umutsuzluk zindanlarında tüketmemişlerdi kendilerini. Ordusu dağıtılmış, silahlarına el konulmuşsa da devletinin, nasıl kabullenebilirdi millet toprağının tek karışının bile düşmana yar olmasını! Vatan, kara duvağını takmaya yüz tutmuşken, beyaz gelinlik hayallerini unutan bacılar, çeyizlerini orduya bağışlamıştı. Mehmet ayaza karşı koysun diye askere giden oğlunun elbiselerini yollamıştı Fatma Nine. Tek geçim kaynağı olan sarı kızını orduya bağışlamıştı. Ekmekler pişirmişti tandır ateşinde, yiğitlerin içi ısınsın diye. Ve oğlunu evlendirmek için büyük bir umutla biriktirdiği parayı bağışlamıştı buruk bir sevinçle orduya. İmkansızlıklardan dolayı iplik bulamayan yüreği yanık Türk kadını, kesmiş sırma saçlarını; başlamıştı örmeye. Patik yapıp yollamış Mehmet’e. Kimisi kağnısına doldurmuş mermiyi, yürümüş sırtında çocuğuyla ayazın esir aldığı karlı yollarda. Kimisi, ayaza karşı dayanamayan hayvanların taşıyamadığı mermiyi kendisi taşımış, kağnının arkasında bulunan yavrusunun değil de mermilerin üstünü örtmüş ıslanmasınlar diye. Ve ulaştırmış canı pahasına olsa da mermileri cepheye. Halk seferber olmuşken, düşman sırtlan çetesi gibi Anadolu’ya akınlar düzenlemeye devam ediyordu. İzmir’e Yunanlar saldırmış, İstanbul esarete mahkum olmuştu. Fransızlar güney bölgelerde karanlık planlar kuruyorlardı. İtalya, Akdeniz’e göz dikmiş, doğu bölgeler Ermenilerin hedefindeydi. Dört bir tarafı kuşatılmışken Anadolu’nun, askerin moralini arttıracak, askere cesaret aşılayacak ve istiklale öncülük edecek bir milli marşın olması şarttı. Bu öyle bir marş olmalıydı ki, istiklal yolunda yaşanan zorlukları ve gelecek için birikmiş umutları yansıtmalıydı. Böyle bir marşı bulabilmek için 7 Kasım 1920’de Hakimiyet-i Milliye gazetesine bir ilan verildi. Bütün kalemler tek gönül olmuş, Türk’ün istiklalini yansıtmak için dizelerle buluşmuşlardı. Ama yarışmaya katılan 734 şairinde şiiri istiklali tam manasıyla yansıtmıyordu. Oysa, o marşı kimin dizelerle buluşturabileceğini herkes biliyordu. Tacettin Dergahı’nda, bir inanmış yürek atıyordu. İstiklal yolunda patlayan ateşi gönlünde soğutan, gönlünün pınarlarında vatan aşkını dalgalandıran bir üstad vardı. Sanatı kadar ahlakıyla da ön plandaydı. Bir vefa adamıydı o. Bir söz adamıydı, verdiği sözü namusu sayardı. Şiirlerini topluma adamış bir dava insanıydı. Evet, herkes biliyordu İstiklal Marşı’nı ancak Mehmet Akif Ersoy yazabilirdi. Paraya değer vermezdi o, bu yüzden yarışmaya katılmamıştı. Ona göre milletin marşı para karşılığında yazılamazdı. Ödülü yok sayıp yazmaya karar verdi. O, halktan biriydi. İstiklal yolunda verilen mücadeleyi yaşamış biriydi. Dizeleri işlerken mürekkep bitmiş, duvarlara kazımıştı şiiri. Ezan sesi ilham vermişti ona. Kınalı kuzular, kefensiz yatanlar yurt edinmişti dizelerini. On kıtalık bir şiir, adeta bir destana dönüşüvermişti. Artık sadece Mehmet Akif’in değil, bütün milletin gönlüne taht kurmuştu bu destan. Devlet işgallere maruz kalabilirdi ama destan bir kez yazılırdı. Bu sondu. Allah bir daha bu millete istiklal marşı yazdırmasın demişti Mehmet Akif.

İstiklal Marşı, gerçekten de askerin gücünü arttırmış, vatanın hangi parçasında okunduysa milletin sönmek üzere olan umutlarını canlandırmıştı. Bu vatan bizimdi. Bir vatan millete sadece yaşama hakkı tanımakla kalmaz, o milletin kültürünü de barındırırdı. Millet, tarihinin nakış nakış işlendiği bu toprakları kimseye yar etmezdi. İşte bu yüzden sesleniyordu istiklal şairi:

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın.
Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın.
Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın…
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

Halk kararlıydı, bu cennet vatan uğruna feda olmaya razıydı millet. Türk milleti çok zor durumda olsa da, hiçbir zaman sönmeyecek olan imanı hala sıcacıktı. Ve sonunda istiklal marşı, bir istiklal zaferine kapı aralamıştı. Düşman, Türk’ün gösterdiği mücadele sonunda çaresiz kalmış ve tozlu ayaklarını çekmişti Anadolu’dan. Artık İstanbul’da rahatlıkla uçabilecekti martılar. Kara bulutlar yavaş yavaş terk ediyordu gökyüzünü. Güneş, bu sefer daha çok enerji toplamıştı. Türk milleti yeni bir destan yazmış, ölümsüzlük kitabına yeni kahramanlar eklemişti. Al bayrak biraz daha koyulaşmış, sıcak kanlar eklemişti gövdesine. Yine güneşler batmıştı bir hilal uğruna. Hürriyet, vatanın dört bir yanına yayılmış, bağımsızlık türküleri dolaşıyordu dillerde. Aşıklar daha zevkle vuruyordu sazının teline. Ve Mehmet Akif son kez sesleniyordu al bayrağa:

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal.
Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal;
Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklal!

Yüzün öper elin tokar
Olmazlara Olur sokar
İğrendirir pislik kokar
Sanma ki calan siyaset

Bir ejderha altı başlı
Hazineden bol maaşlı
Timsah gibi gözü yaşlı
Ağlayan nalan siyaset

Gel uyuma sende başar
Düzen böyle diyen yaşar
Uyuklayan yolda şaşar
Kuyruklu yalan siyaset

Biyo gazlı nutuk çeker
Nifak tohumları eker
Dağıtıyor yağla şeker
Milletten alan siyaset

Pire için yorgan yakan
Yaralanan kanı akan
Haine madalya takan
Kızıla çalan siyaset

Ustadır hileni sezer
Güçlüdür başını ezer
Elittir dünyayı gezer
Partisi falan siyaset

Hicivimi doğru oku
Bozuluyor Milli doku
Fitne İngilizin boku
Pis koku salan siyaset

Seçmenin yükü çok ağır
Midesi boş sırtı yağır
İster kız ister sen bağır
Sırtında Palan Siyaset

Sana reva değil Zillet
Uyan artık aziz Millet
Sağlığımı bozan İllet
Devleti talan siyaset

Yaşar KANŞIRAY

Fuat kutup ayısı
Buat onun dayısı
Koklar durur mayısı
Oyna Fuat Efendi

Bırnan taktım çengeli
Oyna artık dengeli
Hayvan sever engeli
Oyna Fuat Efendi

Al yanına Ustanı
Giyin sırta Fistanı
Gez gör Arabistanı
Oyna Fuat Efendi

Kafir ılımlı gavur
Üfür harmanı savur
Güneş beyninde kavur
Oyna Fuat Efendi

Çalamazsın zilini
Boşaltmışlar pilini
Koparmışlar dilini
Oyna Fuat efendi

Buat külhanda yatar
Yıkanıp keyif çatar
Devrim topunu atar
Oyna Fuat Efendi

Buat çalsın zurnayı
Hamamda aç kurnayı
Taklit et sen turnayı
Oyna Fuat Efendi

Usta hikmeti seyran
Ekşimiş kokmuş ayran
Fuatın sana hayran
Oyna Fuat Efendi

Suat oldu bir fare
Çok zavallı biçare
Ağlıyor ciğer pare
Oyna Fuat Efendi

Buat bir fuat sever
Fuat zinciri gever
Suat enikle dever
Oyna Fuat Efendi

Yaşar Kanşıray

Şeyhiye çok saygım var
Eşeklere karışmam
Ülkem için kaygım var
Eşeklere karışmam

Satsam çıkmaz alanı
Çardan kalma palanı
Yoktur sözün yalanı
Eşklere karışmam

Tarlayı öküz eker
Her yükü Eşek çeker
Kağnıya olur teker
Eşeklere karışmam

Eşek Eşek çalışır
Yüke çabuk alışır
Tekmesinde nal ışır
Eşeklere karışmam

Atlar Eşeği tanır
Anır Eşeğim Anır
Katır senden utanır
Eşeklere Karışmam

İnsan taşır yük taşır
Eşek kendini kaşır
Islatmıyor çamaşır
Eşeklere karışmam

Tepinir eşek sıpa
Takkeye rakip kıpa
Eşeğin hakkı kupa
Eşeklere karışmam

Eşek eşekle koşar
Arpayı görür coşar
Eşek semeri boşar
Eşeklere karışmam

Eşek sevmez kaşağı
Sever Arpa başağı
Eşeklerden aşağı
Eşeklere karışmam

Bu bir edebi eser
Eşek Eşeği keser
Eşekler bana küser
Eşeklere karışma

Yaşar KANŞIRAY

Koyuna çal kavalı
Keçi kuyruk havalı
Senle olur davalı
Keçilere karışma

Köylümün oyu geçer
İsterse keçi seçer
Keçiler başa geçer
Keçilere karışma

Sorma buda sorumu
Yapma bana yorumu
Güzel doldur forumu
Keçilere karışma

İşte başladı yarış
Teke ile yap barış
Gidip çobana karış
Keçilere karışma

Kokmuş köyümün tuzu
Düşmandır Kurtla Kuzu
Keçinin var boynuzu
Keçilere karışma

Tekenin tuzu kuru
Atıyor seçim turu
Onun derdi uçkuru
Keçilere karışma

Bozuk peyniri sütü
Kavgası patı kütü
Keçi bilmiyor ütü
Keçilere karışma

Keçi cinsi Ankara
Beyazdır deme kara
Tiftiği eder para
Keçilere karışma

Bu bir edebi eser
Keçiyi bıçak keser
Keçi kasaba küser
Keçilere karışma

Yaşar Kanşıray

Evlenmeyi istedin
Bağırıp evet dedin
Şimdi Ayvayı yedin
Kılıbıksın kılıbık

Evlendin bile bile
Çekilir mi bu çile
Aldanmışsın nafile
Kılıbıksın kılıbık

Kadınla olmaz şaka
Zarar gelir mutlaka
Kime satarsın caka
Kılıbıksın kılıbık

Çamaşırı kim yıkar
Avrat işi can sıkar
Yeter maskeni çıkar
Kılıbıksın kılıbık

Dayak yersin kabana
Sakın kızma babana
Atma sözüm yabana
Kılıbıksın kılıbık

Huzur askere gitti
Evde sultanlık bitti
Kaynanan tasdik etti
Kılıbıksın kılıbık

Bekarlıktan sileriz
Mutluluklar dileriz
Seni anar güleriz
Kılıbıksın kılıbık

Acır sana kardeşin
Memlekette yok eşin
Bunu kabul et peşin
Kılıbıksın kılıbık

Şiir yazdım hediye
Kızıyorsun ne diye
Evde döndün kediye
Kılıbıksın kılıbık

Kılıbık dedim sana
Diye kızma ha bana
Sorsan kayın babana
Kılıbıksın kılıbık

Evlenmek bir işkence
Bakmaz yaşlıya gence
Evli olanlar bence
Kılıbıktır kılıbık

Yaşar KANŞIRAY