Öte diyarlara yol almak, fantastik beden.
Zihin desen, berrak ve şeffaf bir su damlası, göklerin gediklerinde.
Sen desen, yastığına çakılı kalmış bir şüphe.
Ben desen, kendini kendine bölen bir sonsuzluk.
Hangimiz hangimizde kalacak?

Soru varsa, elbet cevabı vardır.
Her şeyde sevmek, bilin ki, her şey olmaktır.
Yanmış ve çatlamış, alnımın ortasındaki şehir.
İstanbul da bir şair vurulmuş, yüreğinin ortasından.
Kırılmış, yabana atılmış, yolluğundaki inancında.

O ki, kendine döner, evrenlerin ekseninde.
Acımasızsa yaşam, ben de vurgunum, karanlıktaki merdiven altlarına.
Bir şah damarı ki, varlığın ve yokluğun yüreğini taşır içinde.
Her şey ölür de,
Nokta gitmez, gidemez, olmayanlar hanesinden.

Onun adı aşk…
Ortasında doğum,
Altında ölüm,
Üstünde diriliş.

Bilinmez bir güneş ki, sadece kendisini ısıtır.
Avunmak, saplanmak açmayan çiçeklerde.
Seni ölüm niyetine tatmak, mutlak imkansızlık.

Başka adam, başka kadındır, bunu yaşayan.
Sırası çıkmayan bir manşet düşmüş, gökten.
Ben kendime inanırım en başta.
Sonu ve başı yok, bu filmin.
Film içinde film değildir, senaryom.
Açık ve nettir, ilhamım.

Doğ sen de kınalı gelin, gel köylerin içinden.
İstanbul vahşi bir kedi gibi tırmalar kötülüğü.
Kimsen kimsin, var mı aşktan ötesi?
aşmadıkça aşamazsın, ne kendini, ne de ölümü.
Mucize dirilmek, acıyla mutlulukla sarmaş dolaş.

At kendini, mil çektim sevgiliyi gözlerime.
Ondan başkasını görmez, onun kokusundan başkasını tatmaz.
Bil ki, soframdaki ekmekte ve sudasın.