Tararken saçını sallanır teller
Kırılsın yâr sana dokunan eller
Anmasın adını lâl olsun diller
Dil dönmüyor nasıl derdim diyeyim ?

Mecnun edip çölden çöle düşürdü
Aşkın ateşinde yaktı pişirdi
Bedenime Hasret girdi şişirdi
Dil dönmüyor nasıl derdim diyeyim ?

Mevlâ nazlı yâri övmüş yaratmış
O Yâr saçlarını kime taratmış ?
Örmüş belikleri arkaya atmış
Dil dönmüyor nasıl derdim diyeyim ?

Açılmış tomurcuk gonca gülleri
Şeker şerbet sanki tatlı dilleri
Diyar diyar gezdiriyor elleri
Dil dönmüyor nasıl derdim diyeyim ?

Tutmadı sevda da aşkın hesabı
Yürek yanar beden öder hesabı
Bozuldu DURAK’ın artık asabı
Dil dönmüyor nasıl derdim diyeyim ?

Olmadı DURAK’ın sevdada kârı
Etmedim kimseye hiç ahı zarı
Kendime dokundu tüm intizarı
Dil dönmüyor nasıl derdim diyeyim ?

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Felsefe de “ben”i bilemiyorsan
Tevhidden, kesrete giremiyorsan
Deryadan noktaya eremiyorsan
Eremezsen “sen”i, ne diyeyim ki.

“Ben” birer noktadır, evren özünde
“Her ne var ise bil, şu yeryüzünde
“Ben”ler vardır, herbir, medde tözünde
Göremezsen “ben”i, ne diyeyim ki.

Enel-Hakk diyorsun, bunu kim demiş
Hallacı-ı Mansur’da bak bir “ben” imiş
Dirimsel yaşamda, nice şey yemiş
Çözemessen “ben”i, ne diyeyim ki.

Big-Bang’de denilen patlamaya bak
Bir “ben” iken, çıkan, katlamaya bak
Noktadan, bütüne, atlamaya bak
Ölçemezsen “ben”i, ne diyeyim ki.

Edimleri taşır, “ben”de ki bilinç
Anlamdan şeyi, yapıyosun linç
“Ben” e erke ver ki, hep kalasın dinç
Ekemezsen “sen”i, ne diyeyim ki.

Dünya da bir “ben”dir, gezegenlerde
Yaşam hiç var mıdır? Tüm her yerlerde
Güneş de bir “ben”dir, tüm evrenlerde
Seçemezsen “ben”i, ne diyeyim ki.

“Benliktir yaptığın, nedir bu çalım?
Yağmur, toprak dersin, bir dur bakalım
Dirimsel gerçeği, yok mu sayalım?
Sayamazsan “ben”i, ne diyeyim ki.

Ben arş diyorum sen, arşın anlarsın
Bende “ben” yok dersin, benlik yollarsın
Her yerde, mekânda, sen de hep varsın
Yoklamazsan “ben”i, ne diyeyim ki.

ZAMANIM’I toptan, ahmak mı sandın?
Uydun benliğine, nefsine kandın
Unutma bu yola, çok da aldandın
Hiç saymazsan “ben”i, ne diyeyim ki.

Süleyman Zaman