Aslında tamamen tanırmışcasına bir his vereceğini?

Buna şöyle de diyebiliriz;
Tesadüfler durağında iki yabancının tatlı raslantısı.

Hoş geldin yabancı.

Sıradan bir merhaba kelimesinin,

Bir sonbahar bekçisine vurgun vuracağını kim bilebilirdi ki?
Sonbahar artık yaprak dökmüyor,
Aksine ilkbahara gönül verip salkım salkım mutluluk filizleniyor.
Razıyım ben umutgetiren çiçeğini bana koklatmana.
Hoş geldin yabancı.

Sanma ki bu son şairane duygularımın kıvılcımı.
Bu ilham perisinin güvercinle yolladığı şaşkınlığın kıvılcımı.
Belki de faili meçhul cinayetlerimin faillerini yakalayıp;
Zindanlara prangalayacaksın yalnızlığımla birlikte.
Belki de alizeleri arkana alıp yelkenleri indirince tanıyacaksın yabancıyı.
Hoş geldin yabancı.

Belki de denizin mehtaba beslediği duyguları besliyordur duvarlar.
Belki de o duvarlar bize rastlaman için her gün iki kadeh tek cümle fondip ediyorlardır.
Belki de kalbi kırık rüyalarda tanıştık uyandığımızda hatırlamadığımız.
Belki de zamansal bir paradokstur yaşananlar.
Belki de doğru zamanda doğru yerdedir bu sefer.
Hoş geldin dost.

Ayrılmak var mıydı?
Kardeş değil daha yakın
Kan bağı değil dostluk bağı bizimki
Umutları yeşertecek dostluk tu bizimki

Ayrılmak var mıydı?
Unutulur mu geçirdiğimiz güzel günler
Unutulur mu nevroz günlerinde
Polislerin peşimize verip kaçmamız
Onları delirtinceye kadar

Biz arkadaştık seninle iki iyi arkadaş
Gizliden dersten kaçıp
Köşedeki kahvede gidelim deyişin
Unutulur mu o güzel günlerimiz

Ayrılmak var mıydı?
İkimiz de aynı dünyayı düşlerdik
Güvercinlerimiz vardı beraber beslerdik
Her işte beraberdik
Hiç ayrılmazdık
Biz arkadaştık seninle iki iyi arkadaş

Seninle buralardan kaçmayı düşünürdük
Bir daha gelmemek üzere
Her şeyi sil baştan yaşamak isterdik
Nerden bilecektik hayatın bizi ayıracağını

Gecenin kör ayazında kimse yokken
Dolaşmayı severdik caddeler de
Kimseye yakalanmadan, devriye abralarına
Biz arkadaştık seninle iki iyi arkadaş
Ayrılmak var mıydı?

Emrah Kılıç

ağlıyorum tan yeri ağarana kadar
yüreğimi dertlerin karanlığı sarar
sigaram buram buram acıları yakar
Dertliyim dostlarım dertli

nasır tutmuş çakmağı çakan ellerimi
içimdeki aşk değil tasaların seli
özledim hayata sensiz gülümsemeyi
Dertliyim dostlarım dertli

bana bıraktığın sadece üç beş satır
sevdamız bu döngüye ve hayata kısır
üzgün şarkılar bana seni hatırlatır
Dertliyim dostlarım dertli

Dostları olmalı insanın,
Aynen gemilerin limanlari gibi
Zaman zaman uğradığın
Yükünü boşalttığın
Dalgalar dininceye kadar beklediğin koynunda

Sonra açık denizlere uğurlamalı seni,
Geri döneceğin günü bekleme umuduyla
Bazen rüzgara o açmalı yelkenini
Yanağına konan bir öpücüğün coşkusuyla
Halatlarını çözmeli
Seni çok ama çok özlemeli

Dostları olmalı insanın,
Ermiş, bilge, hayatı ezbere okuyabilen
Düşünmediklerini düşündüren
Seni bir cambaz ipinde güvenle tutabilen
Gerektiginde senin için ateşi yutabilen
Yolunu ısıtan ustan olmalı,
Şekillendirmeyi öğretmeli hayatın çömleğini
Sana verebilmeli soğuk bir kış gününde
Üzerindeki tek gömleğini.

Oğuzkan Bölükbaşı