yapamıyor işte…

Neden aramak  mı gerek sanki

Yapamazki..

Karanlık ve boş duvarlarla kalakaldığında

İşte o an vurulur insan ta derinden

Hep bir dost fısıltısı umudeder düşler

Ancak gerçek tektir

Çok Yalnızım be Dostlar….

Paraymış , Şanmış, Şöhretmiş

Palavra!!!

Ipıssız diyarlarda kaldın mı tek başına

Hepsi sükut-u hayale ugratır

Çok Yalnızım Be Dostlar

Sen hiç boş duvarlara haykırdın mı?

O soğuk , karanlık  duvarlara

Ben çok kereler denedim.

Ne fayda

Koca bir hiç …

Çok Yalnızım Be dostlar

Kaldırmıyorum artık

Yitip gidişler yaşıyorum hep

Dayanamıyorum

Ağlıyorum  hıçkıra hıçkıra , çığlık çığlık

Ağlıyorum gecenin sessizliğini bozarak

Ağlıyor Ağlıyor Ağlıyorum…

DOSTLAR ÇOK YALNIZIM BE!!!

Can bedenden ayrılacak,
Tütmez baca, yanmaz ocak,
Selam olsun kucak kucak,
Dostlar beni hatırlasın.

Açar solar türlü çiçek
Kimler gülmüş, kim gülecek
Murat yalan, ölüm gerçek,
Dostlar beni hatırlasın.

Gün ikindi akşam olur,
Gör ki başa neler gelir,
Veysel gider, adı kalır
Dostlar beni hatırlasın

AŞIK VEYSEL

ağlıyorum tan yeri ağarana kadar
yüreğimi dertlerin karanlığı sarar
sigaram buram buram acıları yakar
Dertliyim dostlarım dertli

nasır tutmuş çakmağı çakan ellerimi
içimdeki aşk değil tasaların seli
özledim hayata sensiz gülümsemeyi
Dertliyim dostlarım dertli

bana bıraktığın sadece üç beş satır
sevdamız bu döngüye ve hayata kısır
üzgün şarkılar bana seni hatırlatır
Dertliyim dostlarım dertli

Dostları olmalı insanın,
Aynen gemilerin limanlari gibi
Zaman zaman uğradığın
Yükünü boşalttığın
Dalgalar dininceye kadar beklediğin koynunda

Sonra açık denizlere uğurlamalı seni,
Geri döneceğin günü bekleme umuduyla
Bazen rüzgara o açmalı yelkenini
Yanağına konan bir öpücüğün coşkusuyla
Halatlarını çözmeli
Seni çok ama çok özlemeli

Dostları olmalı insanın,
Ermiş, bilge, hayatı ezbere okuyabilen
Düşünmediklerini düşündüren
Seni bir cambaz ipinde güvenle tutabilen
Gerektiginde senin için ateşi yutabilen
Yolunu ısıtan ustan olmalı,
Şekillendirmeyi öğretmeli hayatın çömleğini
Sana verebilmeli soğuk bir kış gününde
Üzerindeki tek gömleğini.

Oğuzkan Bölükbaşı