Anladımki bu aşk böyle sürecek
Acımadan defterimi dürecek
Ecelimden evel yâr öldürecek
Delice sevdiğim aklıma düştü

Üzülmek boşaymış bu dünya halı
Sevda ummanında batırdım salı
Kurudu dallarım oldum bir çalı
Papatya falları aklıma düştü

Avcı oldum peşi sıra dolandım
Kar kış demeden yola ulandım
Sahra çöl koymadım aktım bulandım
Mecnun dolaştığım aklıma düştü

Karıştı saç sakal hepsi biryanda
Bırakıpta gitti kaldım üryanda
Gözlerim çağlıyor sanki giryanda
Kanlı yaş döktüğüm aklıma düştü

Der DURAK’ım derdi dertle beledim
Kalbur aldım suyu bile eledim
Ardı sıra kuzu oldum meledim
Del olup gezdiğim aklıma düştü

Durak YİĞİT ((BATU_41))
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Ellerinin iki yana sessizce düşüşü ve kısık sesin
Gözlerimin önünde artık sadece bu mavi resim

Ey benim başlangıcım ve hiç son veremeyişim
Bu aşkın cenazesimi kalkıyor bu gece.
Ruhunun bedeninden çekilişine sukut ederek
Bu aşkı masmavi yapıp giidiyor musun öylece.

Hiç hoşçakalamadım ben senden sonra
Hoşgeldin demiştin ya hani bana
Ben gelişime gidişler süremedim daha
Geldimde gidemedim senden hala.

Kısık bir hoşçakal çekmiştin ya gözlerime
Hala o sözün dokunuyor uykularıma.
Geceyi bitiren güneş gibi doğacagını bilsem yeniden
Uykulara bürünürdüm yar hüznümü ürkütmeden

Oysa senin;
Gelememe ihtimalindeki kesinilk;
Ölüm kadar keskin,
Ve benim kadar suskun..

Sen yoksun ya şimdi ;
Hayat hiç olmagı kadar sade
Ve halim hiç olmadıgı kadar yalın
Zaman kavramı yok artık lugatımda
Gittiğin güne gözyaşı kala durdu saat
Öylece el kol bağlayıpta yasını tutmuyor hayat
Ama Hüznüme en sadık halimle yaşıyorum yar
Yapılası şeyler yapılıyor yine
Ve benim duran saatime inad akıyor hayat…

Ey benim yarım kalan cümlem
Ve iç çekişim;
Mezarını okşuyorum hergün saçların sayıp
Ve dualar ekiyorum topragına avuç avuç

Mutluluk fotograflarını en ortasından yırtıyor hasretin
Gamzelerimin içinden masmavi hüzün sızıyor
Gözyaşlarım ulu orta dökülüyor ben anlamadan
Saklayamıyorum…

Sen gittin ve maviye boyadım gönlümü
Yokluguna nazır bir hayat tuttum kendime
Sensiz bir halde yaşlanıyorum yar…

Şeyda Yüksel

SEYİTHAN AL

Oysa birlikte olsaydık
Küçük bir yuvamız olacaktı
Her odasında mutluluk
her adım sevgiye koşacaktı
duvarlar üstüme yıkılmayacaktı…

Birlikte olabilseydik eğer;
en duygulu sesimle okuyacaktım sana yazdığım şiirleri
SEVGİ İLE…

Uyurken ninniler söylemeyecektim;
en yaşanmamış mutluluk masalları anlatacaktım sana
sen, huzur içinde yenilirken uykuya
ben, ellerimi açıp Allah’a dualar edecektim
AMA SEN GİTTİN
SEVGİME YAKIŞTIRDIĞIM TEK TANEMKEN…

Biliyorum, oralar da bir yerler de tutunmuşsun hayata
duymasam da sesini görmesem de yüzünü
gözlerime nakşettiğim sen yetiyor bana!

Bak, gördün mü alıştım sensizliğe
hayatın nankörlüğü nefesimden düşerken
ve artık ürkmüyorum yastığımdaki kuyulardan!

Utanır oldum bu aralar sarı saman kağıtlardan
kalemi her elime aldığımda kezlerce adını yazmaktan…

Ah sevdiğim ahh
ne çok şey kaybettim seni severken
ne aklıma anlatabiliyorum hala
ne sevgimi hiçe sayan sana…….

Hafize Hanaylı

son bir hamle ihtimali düşlerdim
kara bir resim duvarlarda çizerdim
yokluk ve varlık arasında gidip gelmek
bir düş kurardım senin teninden
özlemek düştü senin payından

mecalim kalmadı gayri serzenişten
bırakıp gözlerimi seni bekleyişten
dil lal oldu kılü kal etmekten
susmak düştü çarpan kalbime
özlemek vardı seni ,seninle

Yunus YOLDAŞ