Bir yanını yakmış ayrılık
Güneşine zincir vurulmuş..
Yalnızlığın adıyım
Güneyin yaktığı sıcaklar kadar yangınım
Bir ahına bin kurşunlar döktüğüm
Sevdasına mahpuslar da yattığım
Al bayrağın can bayrağın adıyım

Acılar kol kesmez
Yüreklerde söner de sönerde o ateş
Mazluma vurulmaz bilirim
Zaman kahpeleri fitne çıkardı

Toprak yar gibidir sarılır uyurumda
İçime dokunur her şey can anam
Esaret haklı davamda

Bilirim cananım dünyanın hası
Her gün çekiyorum içimde bu yası
Ne eğilir ne korkarım
Nede vazgeçerim
Veririm uğruna olsa da bin başı

Yinede dokunuyor her şey
Bu gamlı yüreğime
Kaç yıl oldu vurulalı kelepçeler düşlerime
Bir bayram namazını Beyazıt ta kılmayalı
Kaç yıl oldu

İşte ondan burukluğum
İşte ondan bu acı sözler

Kapanır kapılar ardına bir bir
Orası dört duvar mezar gibidir
Demir ranzalara yazılır adın
Duyan olmaz geceleri feryadın

Feleğin çarkına düştün mü sende
Gözyaşın sel olur o gecelerde
Beton duvarlara yazılır adın
Senelerin bitmez olur ıstırabın…

*** ***   ***

Orhan   Samih   GÜLLÜK

Yalana gerek yok sükut hiç bir zaman adabım olmadı, aksine olabildiğince gürültücüydüm hep. Hakkımı da yüksek sesle aradım, sevgimi de cümle aleme yüksek sesle ilan ettim. Gel zaman git zaman, ya da ne gel ne de git, olduğun yerde öyle dön dolaş zaman, seslilik yerini sessizliğe bıraktı. Üstad şairlerin aksine ben hep bilirdim kelimelerin kifayetsizliğini. Nush ile uslanmadılar ettik tekdir, tekdirden de anlamadılar hakları kötekken yüreği ettik tatil. Şimdi kışları kuşların kanat çırpmaya üşendiği, kervanların az yukarısından dolaşmayı tercih ettiği köhne yazlık beledeler misali derin bir sessizlik hüküm sürmekte bende. Yalnızlık özleminde değilim ki kendisi de hiç özlettirmedi varlığını ya da yokuluğunu mu demeli. Ne de olsa yalnızlık olmayan birşeyler ya da birilerinin yerini doldurmak için kullanılan, sadece ağzına yakışmayacak “kimsem yok” cümlesinin üç heceli tercümesi. Yalnızdım evvelden de ama bu denli sessiz değildim işte. Kendimle atışırdım en azından oturduğum ya da yattığım yerde. Birileri okusun diye bir şeyler yazar ya da onlara söyleyeceklerimin provasını yapardım. Ağzım kadar hareketsiz şimdilerdeyse aklım. Yorgunluk, bıkkınlık v.s. v.s… İlla bir şekilde adlandırmamız gerekirse… Niye gereksin ki öyle bir haldeyim işte. Giyinmekten anlamam ya da birileri için tipimi hizaya sokmaktan. Bundandır ki anlamam bana neyin yakışıp yakışmadığını; ama sanki sessizlik bana yakıştı. Bir ölüye yakışacak kadar yakıştı hem de. Kimi kelimeleri eksilttim dilimden, içimden eksilmeseler de. Baktım ki karşılıklarının kulağıma erişmesini beklemektense, bendeki arsızların içime hapsolması daha bir doğruymuş. Ha doğru demişken, bana göre doğru elbet. Kimilerine göre fikriyatım ancak bir devenin kamburu kadar doğru olabilir, saygım sonsuz; ama bana göre de doğrusu bu işte.

Eskimiş düşüncelerimi satacak bir eskici geçmedi sokağımızdan, “mutluluk alıyooom, huzur alıyoooom, hayal alıyoooom, ümit alıyoooom…” diye bağırarak. Fena olmazdı hani yeni efkarlarımı beynimin köşelerine tutturmaya mandal alırdım hiç olmazsa. Eskiyle yeniyi de harman etmek olmazdı hani. Eskiler bir köşede, yeniler bir köşede, göz yaşlarım koca bir şişede öyle dertlenip gidiyoruz işte. Şimdi bu sessizliği kaybetmişliğe de yormamak gerek. Hislerin ne muhteviyati ne de mevcudiyeti zerre kayba uğramış değil. Hatta en az eskisi kadar hırçınlar. Koca bir umman çalkalanıyor içimde. Bana düşense arada bir dönüp içime “iki dakika sus da uyayım Allah aşkına!” diye haykırmak oluyor. İki dakika müsade ediyorlar sağ olsunlar ve de olacakalar inşallah.

Ez cümle gümüşe yatırımı bıraktım altın biriktiriyorum. Ne de olsa bu aralar hayli kıymettar. Gönül sarrafının bir gün açılmasını bekliyorum bozdurabilmek için çil çil altınlarımı. Sabrım pek engin hamt olsun. Kepenklerini kaldırır kaldırmaz kapısındayım.

KEMAL OKUMUŞ (K.O.)