EVLAT ACISI

“Allah sıralı ölüm versin” denir ya… Sıranın çok pis bir şekilde bozulmasıdır evlat acısı. Kendi ellerine doğan çocuğu, kendi ellerinle toprağa vermektir.

Eşini kaybedersin “dul” denir, eğer bir çocuksan ve anneni ya da babanı kaybedersen “öksüz, yetim” olursun. Çocuğunu kaybetmiş bir anne-babaya ne denir? İsim verilemeyecek kadar büyük bir acıdır, evlat acısı…

Evladını kaybetmek bir milattır yaşamında. O andan itibaren hiçbir şey eskisi gibi olamaz. O anne-babanın bakışları hiçbir bakışa benzemez. Donuk bakarsın dünyaya, katılaşırsın, gülümsemelerin sahtedir artık. Gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenirsin. Büyük bir kısmın uçup gitmiştir. “Gözle görülebilen tek acıdır.”

“Ateş düştüğü yeri yakar” denir ya… Yakıyor… Çevreyede küçük kıvılcımlar sıçrar. Bazıları söner zamanla, o zaman elersiniz “sığ” insanları hayatınızdan biir bir… Bazıları da kor halinde için için yanmaya devam eder kalplerde. Bir de tesadüfen o ateşin yanından geçenler olur, o kıvılcımlar onlarında kalplerine sıçrar. Ama asıl ateşin düştüğü yer hiç sönmez, hafiflemez. İlk düştüğü andaki gibi yanar durur…

“Allah düşmanımın bile başına vermesin böyle acıyı” denir ya… 38 yaşındayım, bugüne kadar hiç düşmanım olmamıştı. Artık var! Allah onun başına versin mi? TEZ ZAMANDA lütfen…!

Kelimelerle tarif etmeye çalıştım evlat acısını. Olmadı… Koyu bir his, kopkoyu. En koyu siyahtan bile daha siyah…

Bazı insanlar için hayat daha zor… Bütün ömrünü “tarifsiz” bir acıyla geçirecek kadar zor….

24 Aralık 2010

Gurbet ele giden evlatlarım gelmez oldu
Köyümüzün eski neşesi nerde içim hep hasretle doldu
Hayallere dalıp gidiyorum ben yalnız kaldım bana ne oldu
Yavrularımı özledim yalnızım anılarımla yaşıyorum köyümde

Duydum şehirlerin havası suyu kirlenmiş dolaşıyor herkesin kanında
Gurbetin sevilecek hali kalmamış herkesin kulağında düşmüş dilinde
Ben oralara gidemem horozların ötüşü kuşların ötüşü hep kulağımda
Şükürler olsun Allah’ıma huzurlu olmak ancak benim köyümde
(ANALAR HİÇ UNUTULMAZ GÖZLERİM HEP YOLDA,AMİN)

ZÜHTÜ KUŞCU

Kahpe bir kurşun,
Onu aldı benden.
Ben ona kıyamazdım,
Onu severken.
Davulla , zurnayla,
Düğün ederken,
Şimdi diyor mektubunda,
Ana ağlama,
Eğer şehit olursam.
Vatan sağ olsun,
Bizi arkadan vuran.
Düşman kahrolsun.