Kaç gündür ha yağdı ha yağacak diye beklersiniz. Gözleriniz pek kimsenin tenezzül
edip de bakmadığı bulutları tarar, dağılmalarına, belli bir noktada toplanmalarına
siyah olup olmadıklarına dikkat eder. İçinizden yağsa da kurtulsak diye geçirirsiniz
sanki yeğnikleşeceksiniz veya öyle olmuş takıntınız da, sıkıntılarınızdan düzlüğe
çıkacakmışsınız duygusuna kapılırsınız. Kocaman bir avutmadır. Aslında bilirsiniz
ama umut işte, çıkmayan candan kesilmez derler ya…

Tuaf; yalnızsınızdır. Şu kalabalıklar içinde derler, meşhurdur, kalabalıklar içindeyim
ve ne kadar da yalnızım. Canınız hiç bir şey çekmez. Caddeler sıkıcı gelir, konuşmalar anlamsızlaşır, dikkatiniz dağılır, üstünüzdeki ağırlıklar fazlalaşır,
durduk yerde ağlamak istersiniz, dalarsınız, okeye çağırırlar, bir şey danışırlar
yanıtsız kalırsınız, yediğiniz sevdiğiniz yemeklerden uzak durursunuz, ah şimdi
şöyle bir kıyıda olsaydım, kumsala yalın ayak bassaydım, deniz kokusunu
içime çekseydim, sırtıma rüzgâr vursaydı, derken, keşke demeye başladığınız
an, çünkü o yoktur artık, ellerinizi ister istemez ceplerinize koyarsınız, saklanacak
zırlayacak bir yerler ararsınız. Bulur musunuz?

Necmi Dayan