Yıllar geçti gitti gençliğim soldu
Şu çileli ömrüm gam keder doldu
Farkına varmadım hazan tez oldu
Yazık garib ömrüm sel olup gider

Yorgun gözler daha yolu gözlüyor
Firkatin ateşi yürek közlüyor
Çok sevmişti gölüm onu özlüyor
Yazık garib ömrüm del olur gider

Böylesi güzele candan vurgunum
Çağlayıp akardım şimdi durgunum
Çok koştum peşinden artık yorgunum
Yazık garib ömrüm yel olur gider

Baharı gördümde açmadan soldum
Sevdim hayırsızı ona kul oldum
Der DURAK’ım yana yana kül oldum
Yazık garib ömrüm zul olur gider

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Yüce dağlar gibi kar boran başım
Bir sevda uğruna akar hep yaşım
Halım sormaz oldu, kavim gardaşım
,,,,,Zehir oldu bana ekmeğim aşım
,,,,,Çileliymiş meğer bu garip başım

Uçamadım turna gibi hava da
Kavruldu yüreğim kızgın tava da
Garip kuş misali kaldım yuva da
,,,,,Zehir oldu bana ekmeğim aşım
,,,,,Çileliymiş meğer bu garip başım

Yâr benim yolumu sardı yokuşa
Hiç ok atılır mı yaralı kuşa ?
Tutuldum sevdada amansız kışa
,,,,,Zehir oldu bana ekmeğim aşım
,,,,,Çileliymiş meğer bu garip başım

Yıllardır yanarım aşk ile nara
Vura vura sinem getirdi yara
Yer vermez hancılar attılar dara
,,,,,Zehir oldu bana ekmeğim aşım
,,,,,Çileliymiş meğer bu garip başım

Bekle sen DURAK’ım, Hakk’tan hidayet
Çeksen de yâr’inden etme şikayet
Ömür tükeniyor zaten nihayet
,,,,,Zehir oldu bana ekmeğim aşım
,,,,,Çileliymiş meğer bu garip başım

Durak YİĞİT
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ