Destansı çığlıkların kılıcından geçmiş yüzüm
Yüzüm geçmiş
Kalem artığı zamanların siyahı
Ah yüzüm
Yüzünden sürgün
Yerle gök arasında yazılamayan
Yaşanamayan aşkların
Tarihinde kanayan küheylan hüzün..

Gidersem
Toprağının kokusu öksüz filizi nedensiz kalır mı
Ateşle dövülüp mızrakta sallanan
Firari bakışlarım gölgene saplanmışken..

Unutulmak taşlaşmış bir yazgıysa
Ve gülüşüm
Dudağımda patlayan kedere değen
Kurşunlanmış bir yalnızlıksa
Al sende kalsın
Uçlarını sineme saplayıp
Kırdın kalemimi
Topla bir sen daha yazsın
Boyumu aşan elvedaların
Kör vicdanının
Sağır vicdanının
Dirhem dirhem nasırını kanatsın..

Gidersem
Yüreğime vurduğun zincir boynuna dolanır mı
Bastığın toprağı öpen kim acaba sorulur mu
Gidersem
Adını yazmak için bir damla kan bulunur mu
O şehrin üstünde turnalar uçuşur mu
Söyle gidersem
Mardin kalesi Kızıltepe ovası
Sur dibinde yatan kızıla boyanır mı
Ey bedenim de saklanan çığlık
Ey susuz kervanlara taşıdığım gözyaşı
Ey dipsiz kuyuların içinden üstüme doğan gün
Ey zalim defterinde yazmayan zulüm
Giderim
Giderim yar
Sırtımda ki hançer de parmak izlerin sırıtırken..

Sevilay Yücedağ

Yeğin ey sevdiğim sen seni düzet
Karayi bağla da beyazı çöz at
Doldur ver badeyi bir daha uzat
Ayrılık şerbetin ver melil melil

Elvan çiçeklerden sokma başına
Kudret kalemini çekme kaşına
Beni unutursan doyma yaşına
Gez benim aşkımla yar melil melil

Karac’oğlan der ki olup ölünce
Bende güzel sevdim kendi halimce
Varıp gurbet ele vasıl olunca
Dostlardan haberim al melil melil

Karacaoğlan