Söylersin sen bende değerlisin bunu bil diye
İnanmaz yinede sultan sanır kendini
Sınamak mı ister artık bilmem ne?
Giderde ellerde öğrenir değerini…

Yaren Yolcu

Belki de git demeliyim.
Git bildiğin neresi varsa…
Yolun açık olacak korkma.
Bensiz yollar zaten hep açıktı sana.

Evet…
Git demeliyim sana…

Belki de çok mutlu olacaksındır.
Belki de hayatına henüz hiç girmemiş olan o yabancıyı,
bulacaksındır.
O sevgiliyi…
Biliyorum,acı çekeceğim ardında,
hemde çok acı,
yaşayacağım,hayatımın en büyük yıkımını…
Hani vardır ya insanın yanılgılarının içinde en çok sevilen,
hani en gerçek,
hani en iç yakan,
işte tüm bunları hayatımdan çıkarmak adına,
Git demeliyim sana…
Git…
Bensiz bütün yollar açık nasıl olsa sana…

Belki de senin için senden vazgeçtiğime inanıp,
bir ödül takarlar boynuma.
Yalancı bir gülüş,
ürpertici bir dokunuş.
Sonrası hiçlik,sonrası yok oluş…
Vuracağım kendimi,
aydınlığa çıkmamış intiharlara.
Kanamalı ölümler kusacağım,
umutsuz akşamlara.
Fedakarı mı oynamış olacağım ardından,
yoksa korkağı mı?
Ne farkeder ki,
yine de git diyeceğim sana…
Git…Benim o hiç bilmediğim yerlere,
Senin o hiç bilmediğin yerlere…

Kalkabilir miyim dersin,bu yükün altından.
Hayır kalkamam.
Ya kızarsam kendime git dedim diye.
Ya pişman olursam gönderdiğime..

Hayır,Hayır…Olmaz bu böyle.
Dur nolur.!
Sen en iyisi gitme.
Ben gerekirse umut olurum,
garantisini veremediğin yarınlarına.
Gerekirse hayatla aranda ki uçurumları
örerim çakıl taşlarıyla,
özene özene,sevine sevine.
Yaşayamam ki sensiz,anla…
Anla,nolur anla.

Çaresiz yok,faydası yok…

Biliyorum,onca yalvarışlarımı
hiçe sayıp gideceksin.
Her adımında hayatım ezilecek
ayaklarının altında.

Her umutlu yarınların için
bir kan damlayacak takvim yapraklarıma.

Hayır…Hayır…
dur.!
nolursun gitme.
Beni kendimle yüz üstü bırakıp gitme.
Ben sana rağmen senden vazgeçememişken,
sırf senin için yine vazgeçemem..
Vazgeçemem anla…
Anla,nolursun anla.

Şimdi sen söyle.
Böylesine acıtan bir sevgi varken içimde,
sana ‘git’ demek haksızlık olmaz mı?
Söyle.!

Ya vur beni,öyle git.
Arkanda cesetim kalsın.
Ya da hiç gitme.
Hikayem son bulmasın.!

Beni seni sana rağmen sevdim,
Şimdi sırf senin için vazgeçemem.
Haksızlık edemem…
Sana git diyemem,demem..
Anla.!

Nolursun,bu hayatı üstüme yıkıp,
beni benle yüz üstü bırakıp gitme.
Bensiz yollar sana açık olsa da,
Sen gitme.!

Gitmeler bana kaldı
Çok sevdiğim şehrimi
Bir vefasız uğruna terk etmek
Yaşanmışları yaşanmamış saymak
Sevdiklerimi ardımda bırakmak
Çok zor geliyor bana…

Gitmeler bana kaldı
Umutlarımı da çantama koydum
Boşa yaşananları bıraktım
Umutlarımla yaşayamadıklarımla gidiyorum
Hayal kırıklıklarımı sana bırakıyorum
Sende bulduğumu sandığım
Ama bulamadığım
Aşkımı da kalbime gömüyorum
Öylece gidiyorum
Bu şehri de sana bırakıyorum

Gitmeler bana kaldı
Şimdi yoldayım
Gözüm uzaklara dalıyor
Dilime doladım bir ayrılık türküsü
Uzaklara gidiyorum
Seni arıyor gözlerim
Elim çantamda
Sıkı sıkıya sarılıyorum
Umutlarıma
Bu kadar kayıptan sonra
Umutlarımı muhafaza etmek için
Savaşıyorum
Her ne kadar
Aşkımız için verdiğim
Savaşı kaybetsem de
Kaybettiklerimin yanında
Kazandıklarımla avunuyorum…

Ama artık bitti.

Şimdi içimde büyüttüğüm o masum bebek olmadığını biliyorum. Şimdi bana yaptıkların için kendimi kandırmaktan, kendime seni affettirecek bahaneler bulmaktan, seni her zaman kalbimde, kalbime karşı koruyup kollamaktan vazgeçiyorum. Sana duyduğum o anne şefkatinden vazgeçiyorum.

Bir aşk değil bir savaştı yaşadığım. Fark ediyorum.
Kendimle savaştım ben. Kendimi sana inandırmak için zorladım. Gelmeyişlerine, sevmeyişlerine, yalanlarına kendimi ikna etmek için, senin sevginle kendimi kandırmak için, bir masalı yaşadığımıza inanmak için savaştım.

Kendime yenildim sonunda. Sana değil.

Şimdi içimdeki bu savaşı bitiriyorum.

Bir gün bu savaşın biteceğine, sevginin buna değeceğine olan inancımı, gözlerindeki sahte aşkı bırakıp ellerine, kendime sadece yaşamımı alıyorum. Sensiz yaşanmayacağına inansam da, senden hayatımı ayırmakta zorlansam da, artık seninle savaşmaya güç bulamadığım yaşamım ellerimde, gidiyorum.

Senin galip başladığın bu aşkta, yenile yenile seni yenmeyi öğrendiğim bu savaşta, seni içimde bitiyorum.

Artık bitti kendimle savaşım.

Yenildin içimde;

Ben -bir- im artık.

Sen sıfır!

-Biz- bittik artık,

Git biraz da başka yürekleri kır!

Anladımki gönlümü sevgi diyerek
Vefasızla,hayırsıza açmışım
Mutlu olmak için hayaller kurup
Kötü şansım mutsuzluğu seçmişim

Görmek istemediğim o gözlerinle
Bakıpta gör artık son eserini
Nasıl bir enkaza çevirdiğini
Çok sevdim dediğin bu serserini

Öyle bir gidiş gittin yanımdan
Bu sevgi,bu aşk bitişim oldu
Sanki o an,canım çıktı, canımdan
Sevmeye,tövbeler edişim oldu

Bu aşkı burnumdan getirdin ya
Seninde ben gibi bitişin olsun
Sana gitme kal demeyeceğim
Dönüşü olmayan gidişin olsun

Vicdanın rahatsa önemli değil
Ben olmasamda,sen bahtiyar ol
Şimdi nerede,her kiminleysen
Onunla biryastıkta ihtiyar ol

Şimdi her nerede,her kiminleysen
Bari onu gerçekten,yüreğinle sev
Benim tek isteğim şudurki senden
Sev onu en masum dileğinle sev

Sev ki gözlerim arkada kalmasın
Sev ki benim gibi gönül özünden
Bir hayat daha, yara almasın
Senin o vefasız,maskeli yüzünden

Git…
Git ki bitsin bu işkence…
Biteceğini de sanmıyorum ya neyse…

Ben mi gitmeliyim yoksa…
Senden az , sensizlikten çok alıp yanıma…

Bir başka şehire mesela…

Var mıdır senin olmadığın bir şehir…
Var mıdır seni hatırlatmayacak bir an…

Sanmam…
Sen içimde oldukça sensizlik olsa her yanım neye yarar bu çabam…
Gönül istemezse nasıl unutur insan?…

Önce yüreğimden çıkarmalıyım seni…
Yok olmuyor… Gitmiyorsun işte…
İçime işleyip damarlarımda dolaşmaya başlamışsın bile…
Nefesim olmuşsun kaybedemem ki seni göz göre göre…

Beynim git dedikçe yüreğime yerleşiyorsun sanki…
Çözülmüyor ki şu beyin-yürek bilmecesi…
Dinmiyor yüreğimin yüreğine hasreti…

Ahhh Sevgili…
Gelip alsana bende ki seni…

Hiç sevilmemişleri, ilk ben sevdim
Aşk dilencileriydi, garibandılar.
Hepsini zengin ettim,
Hepsine bir servet verdim.
Sonra gittiler……
Böcekleri, bülbülleri susturup,
Beni hayata küstürüp gittiler.
Nisan Aylarının rahmetiyle gelenler
Hazan mevsimlerinin zahmetiyle gittiler.
Deli fırtınalar estirip,
Bağrıma taşları bastırıp ta gittiler…..

bak akşam
vakit tamam
dürüp ömrümün defterini
Toplan gidiyoruz ey kalbim

yorgunum
bir sonbahar ezgisi gibi bekleyemem son yaprakta
sevgisi iğdiş edilmiş tarihlere koma beni ey kalbim
bak güz yağmurları iniyor acılar ve ihanetler üstüne
çırılçıplak ve sevgisiz kalmış bir şiirim kimsesiz bir kış sokağında

ne gülen gözleri menekşelerin avutuyor beni
ne de munzur bakışlı cerenler
al götür beni buralardan ey kalbim
geçtiğim tüm kıyılara kırık gözyaşlarımı
ince duygularımı bırakarak
ve kırarak aynalarını hüzünlü bakışlarımın
artık hiç bir sevince yakışmıyor yüzüm

sevinçlere geç kalmış yorgun ve yaralı bir yolcuyum
heybemde türküleri unutulmuş bir şafağın yalnızlığı
geçtiğim bütün kıyılara gözyaşı yağdırıyorum

bütün dinlerden kovsunlar beni
bütün ülkelerden
bütün yüreklerden kovsunlar
hangi tanrıya sığınsam yaramın merhemi yok

biliyorum kirlenmiş hiç bir bakışta, yer yok bana
bu yüzdendir ceylanlara küsmüşlüğüm
sevdalara küsmüşlüğüm bu yüzden
yeni bir gül yaprağı bulup sarmak için yaramı
sevdalı bir kuş yükleyip acılarımı kanatlarına
alıp götürsün beni buralardan
içimdeki ölüleri çiğneyerek
kalbimdeki mahşere

hamuru çürümüş dostluğun, vefanın, aşkın
vefasız mevsimlere bırakma beni ey kalbim
ağlatma beni sevda kapılarında
kahpe kapılarında eğme boynumu
kurşunlar sıkılsada canevime
çiğnetme yoksulluğumu ayaklar altında
bırak başım dik, içim ezik kalsın
onurlulara mahsus bir makamda ağırla beni
satılmışlığın, alçaklığın, ihanetin ortasında koma

biliyorum bu düş sığmaz kirlenmiş sokaklara
bu sevda sığmaz
bakmayın gözlerime
nasıl saklarım yüreğimdeki incinmişlikleri
kınalı bir kelebek konunca saçlarıma

ah! benimde hayallerim vardı
baharlarım vardı yazlarım vardı
kuşlar uçup gitti yüreğimden
gökyüzü yaralı kaldı
bir isyan giydirip gözlerime
dipsiz bir uçuruma yuvarladım umutlarımı

aşk diyordum talan oldu, yalan oldu ömrüm
tınısı kırık bir keman sızısıyım artık
yok gideceğim bir başka kapı
haydi toplan vakit tamam
toplan gidiyoruz ey kalbim
boşalsın ince duygularımın sırtındaki yük

paranın sevgiye ihanetini gördüm
insanın önünde diz çöküp ibadetini
dünler harabe yarınlar umut değil
hüznün neresinden dönsem, kırgınım

öpmeye uzandığım bütün dudaklar frengili

Dizlerimin bağı çözüldü, kıpırdıyamıyorum,
Hani bir şey söyleyesim geliyor ama,
Söyleyecek laf da bulamıyorum,
Söylenecek herşeyi önceden söylemişiz,
Tüketmişiz kelime dağarcığımızı,
Kör cahik olmuışuz,ne diyelim.
Söylenecek bir tek cümle kalmış,
Hani söylemeye dilim de varmıyor ya,
Sağlık olsun,haydi git,güle güle…

Biliyor musun?
Yeni fidanlar diktim,
Kahrolası bu şehrin dört bir yanına,
Hani ismini kazımadığım ağaç kalmadı ya ondan!
Yeni bebeler doğmuş,
Bir tek onlar duymamıştı aşkımızı,
Onlara da anlatacağım,
H,ç kuşkun olmasın,
Haydi git,
Bu yaşlı ve yorgun yüreğimin
Tomurcuk melegi,git…

Demek şimdi gidiyorsun öyle mi?
Hani gelecek bütün zaman birimi yanlız bize endeksliydi,
Hani yüreğimizden de sıcak bir yuva kuracaktık,
Hani bir kızımız olacaktı,
Adını Dilara koyacaktık,
Doktor olacak,
Bizi hayata bağlayacaktı,
Hani boy boy torunlarımız olacaktı,
Sen nine olacaktın,
Bense ak sakallı bir dede,
Bilsen nede yaraşırdı bize…

Biliyor musun?
Bütün dağlarda; Hala ismin yankılanıyor,
Bütün kır çiçekleri; Hep sana kokuyor.
Sana açıyor güller,karanfiller,
Deli taylar sana koşuyor,
Bütün papatyalar; Bize açıyor fallarını,
Seviyor diyor her şeye rağmen,
Ama sen gidiyorsun.
Haydi susma nazlı bebeğim,
Yüreğimin kınalı kuzusu,
Bu sessiz ve nedensiz çekip gidişin neden?
Neden susuyorsun,söylesene?
Hem bu kalabalık neden toplanmış böyle?
Neden herkes ağlıyor?
Neden kimse sana gitme demiyor?
Neden sen hala susuyorsun?
Konuş bir şeyler söyle,
Hani beni de çağırmayacakmısın?
Almayacak mısın yanına?
Beni bu kahrolası şehirde,
Bu lurtlar sofrasında,
Yapayanlız mı bırakacaksın?

Demek bu sessiz gemide,
Yolculuk sırası sende öyle mi?
Haydi git öyleyse, git.
Bütün umutlarımı,
Bu kahrolası şehrin topraklarına göm ve git.

Hani yazılmışsa alınyazımız,ne çare,
Bil ki teslimiyet gerektirir o an,
Haber bile verilmeden yare,
Azrailin ardı sıra,gitmek gerektirir o an…