Sen ki her sabah beni uyandırandın
sabah kalktığında beni hatırlayan yakalayandın
akşamları yatağındayken beni alırdın yanına
bensiz geçen her gece sıkılandın.

Artık sabahları uğramaz
gündüzleri gelmez oldun
yanındayken sımsıkı sarılan
ayrılınca unutansın.

Belki de yaptıklarımın cezası bunlar
seni kaybetmek korkusu sardırdın içime
felaket ateşler yaktın kalbime
bir suyuna hasret kaldı gönlüm
söndür yoksa yanıyorum.

Biliyorum beni bırakmazsın
öleceğimi anlarsın
belki acırsın, belki aşıksın
bensiz bir son kuramazsın.

Her şeyim sen olmuşsun, gösteremesem de
kalbim hep seni arar hissettiremesem de
ama ben sana aşık,sana hasretim
aşığım aşığım aşığı.

Seni çok seviyorum,ebediyen seveceğim
gölgenim ben senin hep yanında olacağım
güneş bu dünyaya doğdukça
hep gölgenle yaşayacaksın.

Bil ki sevgilim bir gölgeysem
aslının aynısıyım
bir aslın yaptığına gölgesi karşı koyamaz
sadece karanlık ama aslınındır.
Ben seninim sende benim.

Güneş olmasaydı şu uçsuz bucaksız evrende
Ya da güneşin karanlığa boğduğu
Şekilden şekile değişen,renkten renge giren
Nice sevdalara şahit,
Nice yıldızlara sultan,
Nice şairlere ilham kaynağı olan
Ay olmasaydı şuj çelimsiz dünyada
Olmazdı peşimizden son sürat gelen gölgeler
Göremezdik bizi takip edenin olduğunu
Ve bu takip edenin de kendimiz olduğunu
Varlığımızı hissedemezdik belki de
Ya da bizi görmesini istemediğimiz
Fakat varlığımızı hissettirmek istediğimiz
’’Biz’’ olduğumuzu belirtemezdik karşımızdaki insana

Yaşamın büyük tılsımı olan
Bizden bazen yalan yollar gibi uzun
Bazen de bir tebessüm kadar kısa olan
Ama asla insanın kendisi olamayan
Ama bir çok yaşıyorum diyen insandan
Daha fazla anlam ihtiva edeni bilemezdik
Gölgeleri gibi görünürde yaşayanları göremezdik
Olmasaydı bedenimizin siyah resimsizbir şekli
Gölgeler,gölgeler…
İçine insandan yapılmış,
Hayatın ince çizgileriyle örülmüş
İnsan müsveddesi…