gecenin karanlığına döktüm gözyaşlarımı
ne olur geceler hiç bitmesin, dedim
ayrılığın zehrini damar damar içime çektim
ben seni ölümü bekler gibi sevdim

bahşettiğin kelimelerden aldım nefesimi
sende gördüm duyguların en hasını
bazen yıksam da vefanın saltanatını
ben seni ölümü beklerken sevdim

herkesten kaçtım, gittim uzaklara
sildim tüm hatıraları hem de bir çırpıda
ne yana baksam cemalini göremedim amma
ben seni her gün dokunur gibi sevdim

öylesine tutkun ki yüreğim aşkına
sonsuz bekletsen de hani
bu acı yine de mutlu eder beni
bilmez misin gözyaşlarımla sevdim ben Seni…

İsa Yılmaz