yel, güle değince…
gülü nefese
hayran eylermiş…
nefesi güle
hayran eyleyen,
gönle güneş serermiş…

Fikret Turhan-Yalova,
28.06.2013

Ben sana “gül” veririm

Sen beni sev yeter

Dağları bile delerim

Bülbül olur şarkılar söylerim

Mecnun olur çöller geçerim

Sen bana “gül” yeter

Ben sana “gül” veririm

“Müslüm ÜSTÜN”

gülüm…
adın aklımdaydı…
bakışın yüreğimde….
gülüm…
nazın gelirdi gözlerime…
adını…
her söylediğimde….

gülüm…
adın içimdeydi…
hasretin bedenimde….
gülüm…
aşkın gelirdi ellerime…
adını…
her söylediğimde…

gülüm….
yazın anlımdaydı….
kaderin çizgilerimde…
gülüm…
bahtım yanardı nefesimde….
adını….
her söylediğimde…

15.05.2011 Yalova…

Fikret Turhan

Engin gül bahçeleri . . .  Yeşil üstü pembelik ,
Sabah ezanıyla kalk , gündoğumu iyilik ,
Isparta ‘ nın her yeri , gül kokusu sunarken ,
Demli çaylara mekân , çamlar altı serinlik . . .

Gül uzmanı diyor ki  ; ” Buraya özgü bu gül ”
Kokusu ve rengiyle , Rabbimden gelen ödül . . .
Gözleme ve demli çay , büyük nimet onlara ,
Gül toplaya toplaya , avunur deli gönül . . .

O kınalı ellerde , dikenlerin izi var ,
Gül toplama ardından , yiter gider kahırlar ,
Bu mevsimde diyorlar ; unutulur ağrılar ,
Bir şölene dönüşür , ovalar ve bayırlar . . .

Nevzat Bilgiç
Sıla Benim Gurbet Benim
” Memleketime Şiirler ”
isimli kitabımdan.

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir gariplik çöker içime birden
Kalan tek ani gibi bir devirden
Durmadan çalınır o gamlı beste
Sanki bilir de hazin öykümüzü
Bulutlar ağlar, kararır gökyüzü

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir çaresizliği anlatır gibi
Birden değişir gözlerinin rengi
Mavi solar, koyulaşır yeşilşe
Şarınca ruhunu eski bir hüzün
Uçar gider pembeliği yüzünün

Ne zaman ayrılık saati gelse
Uzatsan özlemle dudaklarını
Tüm ağaçlar döker yapraklarını
Ne çiçek kalır ortada, ne bahçe
Sadece uğultusu o rüzgarın
Ve bir umut kırıntısı, belki yarın

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir fırtına çıkmışçasına, büyük
İçimizdeki güllerin boynu bükük
Bir zaman kalakalırım öylece
Neden sonra gittiğini anlarım
İçimde güller ağlar, ben ağlarım

Ölsem diyorum ölsem… Bir mükafat verilse ve ben hep seni görsem senden habersiz.Gülsem sana, güllerle gelsem yanına…Ben geldim desem.Hissedermisin ki geldiğimi? Kıymetlim iyiki geldin dermisin?

Ölsem diyorum… Canım bedenimden düştüğünde ben de yüreğine düşermiyim?O zaman kıymetli olurmuyum yeniden…O zaman aklına bir parça ben gelir mi?

Ölsem diyorum Ölsem de gömülsem sana…Ölsemde canımı acıtan canımdan sıyrılsam…Tek seni bilsem,seni görsem.seni duysam… ÖLSEM…

Harabeye dönmüş yüreğime sığdıramadığım canımı, parçamı, SENimi kendime gömüpte gitsem.Geri dönüşü olmayan yola girdiğimde yoluma yoldaş yine sen olsan.

Hep beklemedim mi zaten seni… Ölsem diyorum ölsem yine beklesem, hep beklesem…

“ÖLSEM…”