dök nefesini
ruhu serpilmemiş şiirimi koy parlayan yüzüne
dizeleri aydınlanınca,kutsallaşır ölçüsüzce
belki de

ellerimi bırakırken kağıdın akıntısına
can verdiğim cümleler toplar kapalı anlamları
ve karanfiller düşer Cansever anısına

uzanırken omzuma rüzgarın nefesi
kalemimin dirimi kalkarsa şaha
saçlarındır omuzuma düşen ilham perisi

ve hayaller yaşanacakların düş bahçesi

seni gördüğümde;
umutsuzluğuma bahar kokusu bulaşır güls’üm
karanlıklar ışığı giyer cenneti yaşar bu gözler

ve gözlerin hayallerimin gül/sümbül bahçesi

adına sarılıp soyadınla uyuyorum her gece
Akgül-ler içinde
saçlarının hayali kokusuyla besleniyorum

gülümsüyorum adını ansızın

dudaklarımda dua gibi kutsallaşıyor
zikretmek adını
ve söndürmüyor sular
dilimdeki senli şarkıları

güls
bana öyle bakma
yoksa şiir yazarım

II.

tekrar seni seviyorum/dur
durak bilmeden
güls
yokluğun bile bana lütuftur

şiirlerim çileli; yorgun taşımaktan seni
çünkü aşırı güzelsin kutsal çilli

sevdiğim
gözlerini ayırma gözlerimden
münafık olmak istemem;
gözlerin bana kıbledir
dindar bir gülsümanım

bana gözlerine benzeyen şiir yazdıramadın gitti
zaten yazdıramazsın ki
çünkü gözlerin öyle güzel ki
bu kadar olur

gökyüzünde yıldızlar
Tanrının sanatkarlığını konuşturadursun
yeryüzünde
kutsal çillinin yuvarlak melek yüzü
şehri aydınlatırken
yıldızlar onu kesin kıskanıyordur

III.

saklı kelimeler
sandıktan çıkartılan
gizli dizeler
kutsal güls güzelliğini göstermeye
yeter mi?

ve aşk
güls kadar güzelse
nirvanaya ulaştırır mı?

ve şiir
yazarken manikleşiyor
hülasa;
melalli olmuyorsa
mesut muyumdur?

bilemem

bildiğim bir şey varsa;

ey kutsal güls
kirpiklerin bile sanat kokuyor
gözlerin açıklanamaz şaheser

bütün yıldızlar yüzüne bakmak için yarışıyor
zarafetine gıpta ediyor ay ve güneş
ve Tanrıçalar seni kıskanıyor

ey yüce Tanrım
o beni öperse
sana ibadet ederim
başka türlü içimden gelmiyor
özür dilerim
bundandır gülsümanlığım

uzaktaki yakınım benim
oksijenim
çilli kurabiyem
korkma ben varım
hayata darılma
seni kıranı ben de kırarım

anlaştık mı?

Ekrem Emre Ünlü