Sevgim dersin, özden de öz…
Sana kondurmam asla bir tek söz!
Haydi bakalım bu kör düğümü sen çöz,
İnsan öğrenmeli kendine güven duymayı.

Sevgi vahadır, güven sahra!
Sözüme itimadın yoksa kavuşuruz başka bahara…
Aşarım bu çölleri yanımda olmasa da matara,
İnsan öğrenmeli kendine güven duymayı.

Hayırlı işlerde çekilir besmele…
Yalansa sözlerim, etkisi olmaz güzele.
Lüzumu yok bence bunca zamansız düzene
İnsan öğrenmeli kendine güven duymayı.

Ben kendime güvenirim, sen halini bir sor.
Yanar içimdeki aşkın ilk günkü gibi ateşten kor.
Evladımı düşününce, garipseme görme beni hor.
İnsan öğrenmeli kendine güven duymayı.

Kimse vazgeçilmez değil!
Bu sözlerime kulak verde birazcık eğil.
Güven yoksa verme sakın bana meyil.
İnsan öğrenmeli kendine güven duymayı.

Ramazan Sağım

Güven yok can içinde söylenen söze karşı
Vedalar üst üstüne yığılır öze karşı
Sevgiler sahtemidir körpecik yüreklerde
Olmadık iftiralar söylenir yüze karşı

Sana değer verdikçe kendini naza aldın
Kış bahar geldi derken vuslat yaza aldın
Her şeyi yakıverdin hasretin ateşinde
Ben bağrıma bastıkça kendini uza aldın

Aşk yürekte yaşanır gerisi şekil gönül
Aşkta sözcükler çoğul, sanma ki tekil gönül
Coşari yıldı artık mesnetsiz kıskançlıktan
Sen de artık uslanıp geriye çekil gönül