Çaresiz kalmışım elsiz ayaksız,
YÂR’den uzaktayım öyle dayaksız
Kader engel koyar bize kıyaksız
Sessizce dizilir YÂR’den habersiz

Bahçemde güllerin sarardığı gün,
Şıvga dallarımın karardığı gün.
YÂR’im ıslak saçın taradığı gün
Ölüm beni bulur YÂR’den habersiz..

Bilseydim de YÂRİ tutar salmazdım,
Yüreğimde buldurmazdım bulmazdım
Tam ortaya yazar asla silmezdim
Sevmeyenler güler benden habersiz..

Yâr’imin sevdası yedi bitirdi,
DURAK gurbet elde YAR’in yitirdi
Beni sevdiğimden ayrı yatırdı.
El böğründe kaldı YÂR’den habersiz

Durak YİĞİT
GönüllerinŞairi
KOCAELİ

Dayan diyorum
biraz daha dayan
Belkide son bulur
özlemin, hasretin
zaten seni bu duruma düşüren değil miydi kıymetlin?

duygularım sel oluyor
benide katıyor önüne
boğuluyorum
bir kez daha ölüyorum
biliyorum ölümün sonu yok
en çokta canımı senin “içinde” ölmem yakıyor

sonra seni düşünürken uyuyorum
dalıyorum karanlık rüyalara
Rüyalarımda ölüyorum birkez daha
Birden ağlamak çöküyor içime
ama ağlamıyorum
biliyorum ağlamak yetmez
gideni getirmeye

Göz, göze geldiğimiz anda!
İlk karşılaştığımız, mekanda!
Tam o sırada, tam o zamanda!
İşte ben, seni o an sevdim.

Hani çocuk iken, sorarlardı bize.?
Beni nekadar *seviyorsun* diye!
Bizde açardık, kollarımızı!
Bu kadar derdik ya!
İşte bende seni, o kadar sevdim.

Açılan kollar kadar!
Ağaçtaki, dallar kadar!
Uzayıp giden, yollar kadar!
Ben, seni sevdim.

Dün sevdim,
Bugün seviyorum,
Yarında seveceğim.
Ben seni, senden habersiz sevdim.
Ben seni senden, habersiz seveceğim.
Be hey zalim.

Eşref İNANÇ

Not: Noter onaylıdır