Sevgide benden başkasına kör sağırdın,
Sen iffetin, gururdun,
Sen kara bahtıma düşen ışık,
Yüreğime düşen cemreydin,
Sen değersizliğimden değer yarattın,
Bensiz yaşayamazdın,
SEN HERKES GİBİ DEĞİLDİN…

Sen bana yakışanı da severdin, yakışmayanı da,
Ama bana yakışmayanı yakıştırmazdın,
Beni üzecek her şeye yabancıydın, düşmandın,
Gizlin saklın yoktu benden,
Anamın sütü gibi kutsal ve paktın,
Sen kışımı hiçbir bahara,
Çölümü hiçbir vahaya değişmezdin,
Herkes gitse sen gitmezdin,
SEN HERKES GİBİ DEĞİLDİN…

Seninle her an bir ömürdü,
Yokluğunda her anı en acı binlerce ölüm yaşıyorum,
Yalan olsam senden utanır hakikat,
Tepeden tırnağa ihanetler olsam,
Sende hiç görülmemiş sadakat olurdum,
Kendime kıyarda yine sana kıyamazdım,
SEN HERKES GİBİ DEĞİLDİN…

Öyle yüceydin ki,
Yeryüzündeki Tanrı olmalıydın,
Dünyadaki tek şiir, tek masaldın,
Yazılmazdın, anlatılmazdın,
Sana öyle hasrettim ki,
Kalemimle uzaklığını yakın eder,
Seni ibadet gibi yaşardım,
SEN HERKES GİBİ DEĞİLDİN…

Sen güzellikler coğrafyası,
Sen Allah’ın son abidesi,
Kördüğümüm,
Adın besmelem, varlığın duamdı,
Neden? Neden gittin?
SEN HERKES GİBİ DEĞİLDİN,
Celal AKSU

Tevfik Karınca

Özlemini her gece koynumda hissettiğim ve hiçbir zaman seni sevmekten vazgeçmediğim için özeldin. Sonra gözlerle yüzüme baktığında ya da her kavga edişimizde fırtınalar kopardı yüreğimde, sen hiç bilmezdin. Benim susuşum senin kaçışını desteklerdi belki de. Belki de gerçekten söyleyemediğim sözlerle doldu kalbim ve sen her seferinde gün batışını anımsattın bana, onun kadar güzel onun kadar huzur verici. Aslında hem onun kadar uzaktın bana hem de yakınımda hissettim seni, uzanıp tutacak kadar yakınımda.

Uzaktan sevmeyi hiç sevmiyordum ama uzaktan sevmek zorundayım. Kimse bilmemeliydi seni sevdiğimi , sonra kopup giderdin benden, arkadaş bile kalmazdın bilirdim. Bir sevdiğin vardı konuşurlarken duymuştum. Sonrada sen anlattın bana sevgilini. Hiç görmediğim birinden nefret ettim onu sevdiğin için. Ve sonra dayanamaz oldu gönlüm bu ağırlığa. Seni görmekten acımaya kanamaya başladı. Tükeniş başladı benim için ömrümün baharında.

Çok tatlıydın o gülen koskoca gözlerinle rüyalarımda gördüm seni. Kumsalda dolaştığımızı, ay ışığında dans ettiğimizi gördüm ve her gerçeğe dönüşümde hayaller biraz daha uzaklaşmaya başladı benden. Artık biliyordum seni benden ayıracak hiçbir şey kalmamıştı. Yüreğimden seni söküp atacak hiçbir güç bulamadım.

Bir sonbahardı hatırlıyorum. Sararmış yapraklar caddelerde telaşlı insanlarla doluydu ve ben ilk kez hatırlıyordum yaşamanın ne demek olduğunu. Kuşların öttüğünü fark ettim ve denizin mavi olduğunu ve dünyanın senin etrafın altında dönmediğini. Hala seni seviyorum, hala seni görüşümde yüreğim kanatlanıp uçacakmış gibi hissediyorum. Ama artık biliyorum aşk tek kişilikte yaşanabilir ve zaten sen bunu anladığım günden beri daha yakınsın bana. Belki de beklediğim buydu güvenmemdi kendime. Şimdi her şeyi fark ederek yaşıyorum ve her şeyin tadına varıyorum ama hala bir yerim eksik biliyorsun. Ama bende biliyorum ki hiçbir şey eksik kalamaz. Elmanın bile iki ayrısı vardır ve benim eksik tarafım sensin.