Bak yıldızlar ağlıyor

Güneşi kaybettim ben

Hep karanlık doğuyor

Dilimde bir şarkı

Elimde kağıt kalem

Yine zifiri karanlık

Bir sabah geliyor

Nefes almak ne zormuş

İnsan böyle sevince

Sönmek nedir bilmezmiş

O kor ateş düşünce

Acı duymazmış insan

Kurşun bile değince

Yaşamdan ölüme

Hep sen varsın içimde

Sevemezsin,sevdiğine inanmam demişsin
Halbuki en iyi sen bilirsin,
Gözlerini çektiğinde benden
Nasılda sızlardı yüreğim derinden.

Sevmeden sevilmek demişsin,
Üzüldüm.
Ben ki sevmesem
Tutulduğunda bin bir derde
Yaslayabilir miydin başını huzurla göğsüme?

Boşuna bana ağlama demişsin,
Bak şimdi incittin.
Sen değil miydin bu aşkın ayrılığını icat eden?
Ben değil miydim ellerin buram buram ihanet koktuğu halde
Her bir zerrene yayılan bu kiri
Gözyaşlarıyla temize çeken?

O yüzden sevmeyi bilmez derken bir kez daha düşün,ey içimin hüznü.
Sen ki,iki yüreği tutmayı başaramamışken bir arada
Beni kime sorsan,aşkın kelime anlamı olarak gösterir lugatlarda…

Neslihan Isındere

Çıkar gece içimden
Bakışlarım parlak mehtap olur
Dalgalar üzerinde mor bir kayık
İçinde arkadaşları
Yalpalar rüzgar boyu
İçinde sakalları uzamış Salih durur.

Ben martılara bakarım
Martılar yeryüzüne
Bir gemi savrulur içimden bembeyaz
Ağlar Kızkulesi
Görmez kimsecikler
Boğaza şavkı vurur.

Döner içime sıcacık bir nefes gibi poyraz
Okşar yüzümü
Kıskanır bilirim akşamüzeri kırlangıçlar
Haremde kapalı bir oda gibi
Ateşe düşen gül gibi
Maviye boyanan dalgalar gibi
Isıtır gökyüzünü.

Uzaktan akar gözlerime moda, Kadıköy,esrarını yitirmiş salacak
Bir çırpıda hüzzam olur vaniköy
Giyinirim üstüme son kalan geceyi
Tatlı bir hüzün konar dallarına yaşlı servinin
Güvercinlerin yarışı düşer aklıma
Bir yanım zincirli kuyu/Bir yanım Karacaahmet
Sessiz bir çığlık gibi
Takarım boynuma zümrütten korkuyu..

İbrahim Zarifoğlu

galiba…

ben sende en çok
gözlerindeki hüznü sevdim!

Sema Zincir Kanmış