hüzünler..,
yaşlara sarılmıştı…
yaşlar gözlere…
gözler..,
özleme sarılmıştı…
özlem yokluğuna..!

Fikret Turhan-Yalova,
01.09.2013

Saçının telini kıskandım yelden
Sen böyle zalim ol anlama halden
Ne yapabilirim ne gelir elden
Kaderime boyun büktüm ağladım

Aşkını kalbime yazıp çizerken
Eline ne geçti beni üzerken
Seni başkasıyla gördüm gezerken
Sadece içimi çektim ağladım

Seni gülden bile sakındım niye
Kalbimde dikenin kaldı hediye
Yanılıp bir daha sevmesin die
Kalbimi yerinden söktüm ağladım

Yine seni andım gözlerim daldı
Ayrılığın sanki canımı aldı
Gönlüm çöle döndü bak susuz kaldı
Sabır tohumunu ektim ağladım

(11 MART 2005)

Osman Alpsoy

Dilim-dilim doğranıp insafsızca,
En beklemediğin yerden;
En ummadığın kişilerden,
Ciğeri beş para etmez;
Ciğersizlerden;
Kopmak;
Kendimi gözyaşımda boğmak,
Erimek istiyorum…

Günahlarım kayalar gibi ağır,
Taze yaş sıcaklığında onları parçalamak,
Benimle beraber eritmek,
Silmek istiyorum…

Dünya’yı görmemeye,
Ve gözlerime sadece onlar perde;
Olsun diye,
Gözyaşlarımın arkasına saklanmak,
Gizlenmek,
İçerisinde erimek;
Erimek ve yok olmak istiyorum..

Ne kadar vurdumduymazmışım..
Ne kadar dayanıklıymışım..
Cehalette inatçı ve aptal,
Bildiğinden sonuna kadar caymazmışım…
Azmim de, sebatım da, inadım da;
Erisin istiyorum gözyaşlarımda…
Ve ben de,
Ben de boğulmak istiyorum…

Erdal Sayıl

Savruk bir sonbahar yaprağı gibi yalnız ve çaresizce,
Darmadağın ruhumda fırtınalar esiyor,
Bir virane gönlüm kaybolan hayallerde…

Pembe-beyaz çiçeklerle süslü bir gelin olacaktı düşlerim,
İkinci baharı yaşıyorken çılgınca yüreğimde.
Gökyüzüne saldığım uçurtmalarım, kayboldu birer birer;
Silik birer resim gibi geçerken gözlerimden,
Onlar da uğradılar sükût-u hayale…

Paramparçayım şimdi uykusuz gecelerde…

Bir şarkı çalıyor radyoda, inceden bir ses;
“Bir bahar akşamı rastladım size”
Hatıralar belli belirsiz gözlerimde…

Artık umut yok sevdaya dair,
Mutluluğu uçurdum hüzün yüklü bulutların kanatlarında,
Ufuklar çok uzakta, alışılmadık zamanlarda,
Bir elemli öyküyü dinliyor kulaklarım sanki,
Serseri esen rûzgârın sesinde…
Ve bir bardak demli çay tadında,
Burukluğu aşkların…

Bilirim, her gecenin bir sabahı vardır,
Bilirim, sabahlar hep en karanlıklardan sonradır,
Her batışında bir yeni doğuş müjdeler güneş,
Bilirim, her yeni doğan gün umutlarla yüklüdür,
Ve bilirim ki aslında kaybedişlerim,
En büyük kazanışlara gebedir…

Bu günse hüznü yaşıyor gönlüm…

Bilmek yeterli olmuyor bazen,
Ve ben insansam, elbet hüznü de yaşarım bazen,
Hissetmek isterim doyasıya ağlamanın tadını,
Ve yine bilirim, hüzünlü bulutlar da,
Arkasından gözyaşına gebedir…
Her yağmurdan sonra güneşin ışıkları,
Gökkuşağı rengindedir…

Çalıkuşu misali isyanda ruhum…

Küskünüm, yıldızları karartanlara,
Kırgınım, umutları kalbinden vuranlara,
Hüznü yaşıyor yüreğim bir yağmur sonrasında,
Ve ben gidiyorum buralardan;
Gökkuşağının ardı sıra…

Bahar Çağlayan

delirmek işten bile değildi
inadının karşısında
çayımı doldururken bardağıma
bir taraftanda tükenmişliğimi
çekiyordum ciğerlerime

o sokak senin bu sokak benim
koşuşturmacasında
çözüm aradık çaresizliğimize
bir labirentte kaybolmuştuk
biliyorduk aslında
çıkışı olmadığını
dönüp dolaşıp
belkide hiç karşılaşmadan
aynı noktaya geleceğimizi

çok değildi istenen
ama öylesine kördüğüm olmuştuk ki
çözüm sanki güneşteydi
uzandıkça ellerimiz
ikimizde yanıyorduk cayır cayır
sonrası
hayallere yolcuk
düşlerde buluşmalar

defalarca bağırarak uyandık kabuslardan
ne Hızır yetişti imdadımıza
ne Lokmanı sarar bulduk yaralarımızı

Kenan Ziya Akbaba

Suna Baş Şimşir

sonra
gezdirmeni isteyebilirim kenetlenmiş ellerimizle
hiç bilmediğim bir kent’e tuttururum götürmeni
bu nedir diye sorarım bu yürek bu dudak bu burun
aşk dersin soluk dersin dünya dünya bakarsın
gözlerimin hüzünlü solgun merakında
bulursun kendini boynuma sarılarak haykırırsın

sonra
ay ışığının dokunduğu saçlarının gölgesinin ucunda otururuz
yeryüzü abartısız ve sakindir fısıldaşırken yutkunuruz
belli olmaz bir tarla kaplumbağası iç geçirir kıskanır bizi
ya da yaşlı bir farenin gözlerinde
omuzlarımız konuşur aşka bir bahaneyle vuruluruz

sonra
kendimi anlatmaya başlarım küçük küçük kısa kısa
gömlek cebimden kurşun gibi kalemimi çıkararak
sana derim ki derim ki sana
olması gereken dünya
bu olmalı hiç kimse kalmamalı köprü altlarında
ya da ayaklar altında
kimse esir düşmemeli çizdiğim kanlı acıya

belki gülersin sessiz ve durgun belki birlikte güleriz
adını koyarız mevsimlerin adı sevda mevsimleri olabilir mesela
bir yıldız gibi dudaklarını uzatırsın bir kelebek gibi titretirsin kanatlarını
ayak parmaklarının ucunu öperim kızıl kehribarlar kokusunda
iki kişilik ayırtırız sevda treninden yerimizi
tek bir bilet olarak çekip gideriz
gideriz bir daha arkamıza bile bakmadan
ne arkamızda kalanları
ne yoksul ve acınası aşkları
bir daha düşünmeyiz
düşünmeyiz bir daha
kara kara yalnız kaldığımız akşamları

sonra
kimselerin inmediği ıssız bir durakta ineriz
alırız gecelerimizi koynumuza
alırız bizi biz yapan her şeyi
gözlerimizin içinde yakamozlar
karıncalar gibi kenetleniriz

ne dersin
belki özgür kalır
kurtulur mu acılar

Necmi Dayan