Masum bir sevgiydi sadece
Aşktan öteydi belki
Lazım olan tek şey
Sadece sendin ihtimal sevda

En güzel zamandı başladığımız an
Ve yaşıyorum şimdi sen olmadan
Daha dün sen vardın yanımda
Adı kaldı şimdi ihtimal sevda

Çaresizlik diyorum
Tam bir yaşam savaşı.
Ve ben gün be gün tükeniyorum
Yokluğun bunun tek faili.
Duy beni, diyorum ki çaresizim
Biride kalkmış diyor,
Çaresizsen sensin kendine yine tek çare.
İnanma külliyen yalan
Benim kendime faydam olmaz.
Bu savaşı kazanmam için
Tek çarem sensin benim
Nolur bana inan…

Ah gelme ihtimalin diyorum
İçimde tam bir yaşama sevinci.
Dinliyor musun?
Gelme ihtimalinin yaşattığı o sevinç diyorum,
Newtonun yer çekimi halt etmiş yanında
Bak bulutların üzerinde geziniyorum mutluluktan…
Gelmeme ihtimalini ise düşünmek bile istemiyorum
Çünkü ne zaman düşünsem bunu,
Ne zaman sensizlik düşüncesi kemirse aklımı
Ne zaman hatırlasam yüreğinden kovulduğumu
Aklımdaki darağacında sallandırıyorum tüm umutlarımı…

Neslihan Isındere

(A) dını duydum, ihtimal sevda,
(L) avantalar kadar güzel talih, anlamı galiba,
(T) anımak için görmek mi lazım, aslında?
(I) şığın yansır ta uzaklardan buralara,
(N) e az, ne fazla, ihtimal sevda,
(O) lmaz deme, aşk gönülden gönle,
(K) ader, yazar adı da ihtimal sevda,

bir bakışla kelepçeledin ellerimi
bir köle gibi ardın sıra yürüyor yüreğim
hiçbir yere gidemeyecek kadar sana mahkum
hiç kimseyi sevemeyecek kadar sana adanmış ömrüm

bir bakışla kelepçeledin ellerimi
bir köle gibi ardın sıra yürüyor yüreğim
zaman, asya’yı, avrupa’ya bağlayan bir köprü gibi
bizi inceden bir ip ile bağlarken, ayırmış meğer

bir bakışla kelepçeledin ellerimi
bir köle gibi ardın sıra yürüyor yüreğim
uzatsam ellerimi ve desem ki azad et beni
korkuyorum o büyük ihtimal öldürür beni…

İsa Yılmaz

İlk başta hani can sıkıntısı ile laf atarsın ya yandaki yolcuya; hani konuşacak bir şeyler ararsın yalnız başına yaptığın yolculukta… O çekingenlik vardı ilk “Merhaba!”m da…

Lakin görünce gözündeki ışıltıyı, hissedince sesindeki ılık yaz meltemini ve fark edince içindeki güzellikleri yeni bir yolculuğun rotası çizildi gönül defterimde.

Bu kadar çabuk nasıl kurduk köprüleri derken, fark ettik ki biz sadece topu oyunda tutmaya çalışan oyunculardık. Sayı yapmaya hiç niyetimiz yok gibiydi. Belki cesaretsizlik, belki dengelerimizdi bizi engelleyen.

Komşu iki ülke olduk sonra… Sen yüksek duvarları ardında krallığını korumaya çalışan bir ada; bense en güçlü zırhlarıyla tehlikeli sularda, sınırlarında dolaşan başka bir ülke…

Topraklarımızın güzelliği, kokusu, rengi ikimizi de cezbediyor, ama bir türlü baş edemiyorduk karşılaşma korkusuyla…

Sen uzaklardan zırhımın direncini denerken, ben duvarlarında gizli bir geçit arıyordum. Ama ikimizde eşiğinde olduğumuz bir savaşın farkında değilmişiz görünümündeydik. Birbirimize yağmur kadar yakın, rüzgar kadar uzak iki ülkeydik neticede… Senin yüksek duvarların hiç yıkılmayacak; benimse zırhım hiç delinmeyecek gibiydi…

Bir Yılmaz Erdoğan şiirinde gibiydik ilk başta, ama sonra anladık ki bize aitti her şey..

Sen “İhtimaller Dahilimdeki Aşkım” idin; uğruna uzak diyarlar fethettiğim. Ve o ihtimallerin sonsuzluğundan en güzel olanını seçtim, seni sevdim ben. “İhtimaller Dahilindeki Aşkım” iken “Aşkım” olmuştun çünkü sen..