Dediler ki
Aşk ölümdür
Yeri topraktan çukur
Dedim ki;
Ölsem de aşk beni bulur

Dediler ki
Aşk ayrılıktır
Yanmış bir orman
Dedim ki;
Ben de yanayım o zaman

Dediler ki
Aşk hüsrandır
Boğuldu Ferhat
Dedim ki;
Ne güzelmiş bu hoyrat

Dedim ki;
Aşk sonsuz bir heyecan
Dedim ki;
Aşksız ne yapsın bu can…

Dediler ki
Aşk dert denizi
İçinden acılar köpürür
Dedim ki;
Yürek bu acıyı da süpürür

Dediler ki
Aşk yalan dolan
Benzemez hiç aslına
Dedim ki;
Kedilerde benzer aslana

Dediler ki
Aşk tutsaklıktır
Kafese atılır minik serçe
Dedim ki;
Bileklerime yakışır kelepçe

Dediler ki
Aşk harabedir
Yıkılır duvarların
Dedim ki;
Aşk, suyudur buraların

Dedim ki;
Aşk insanın dilidir
Dedim ki;
Aşk benim her şeyimdir…

Dediler ki
Aşk karın doyurmaz
Aç, susuz kalırsın
Dedim ki;
Kalp atmazsa nasıl doyarsın

Dediler ki
Aşk kara lekedir
Pas içinde kalırsın
Dedim ki;
Ruhum yine aşkla yıkansın

Dediler ki
Aşk fırtınadır
Doluya tutulursun
Dedim ki;
Vuracaksa beni aşk vursun

Dediler ki
Aşka tapmışsın sen
Ateşte yanacaksın
Dedim ki;
Aşk ile Rabbine varacaksın

Dedim ki;
Aşk Sezen şarkısıdır
Dedim ki;
Aşk sesin yankısıdır…

Metin Keleş

Sevdiği olmalı insanın
Sevdiği için yaradana şükür etmeli
Onunla aynı havayı solumalı
Ki onsuz yaşayamayacağını anlamalı

Sevdiği olmalı insanın
Her zaman saçlarını okşamalı
Uyuduğunda yüzüne dokunmalı
İncitirim diye parmakları titremeli

Sevdiği olmalı insanın
Gönlü bir pınar gibi akmalı
Yağmur onun sesini rüzgar kokusunu getirmeli
Her an gelecek diye camdan baktırmalı

Sevdiği olmalı insanın
Sevdiğini her uğurlayışta içi acımalı
Dönüşünü sabırsızlıkla beklemeli
Çaldırmadan kapıyı açmalı

Sevdiği olmalı insanın
Gördüğünde yüreği kelebekler gibi pırpır etmeli
Ellerini tutabilmek için elleri yanmalı
Heyecandan ayakları birbirine dolanmalı

Sevdiği olmalı insanın
Boynuna hasretle sarılmalı
Yıllarca uzak kalmışçasına koklamalı
Soluğu kesilircesine öpmeli

Sevdiği olmalı insanın
Konuşmadan sevincini, öfkeni ve derdini anlamalı
Yanında şımara bilmeli, zaman zaman da kıskanılmalı
Başını göğsüne koyup huzur duyabilmeli

Mehmet Yunus Aytek

hayır yaşamak değil bunun adı
insan değil hayır bu bir makine

kölelik bir ahlak olmuş zihinde,
nasıl sorulmaz haykırarak,
nasıl bürümez isyan gözleri,
koşulsuzca çıkageldiğimiz şu evrende,
dönüştürmek için doğanın bağrındaki bu
benzersiz biraradalığı gerçek bir şölene,
nasıl kavurmaz yüreği özgürlük

nasıl bir yürektir ki o,
bunca nasıla hala göğüs geren bir yaşamı
beslemek uğruna körü körüne,
pompalar boyuna
tutkusuzlaştıkça kirlenen bir kanı

bayağı ezgisine uyup eyyamın,
tangur tungur ritmine kapılıp,
yitip gitmekle yenilmiş insan
söyle:

umutsuz bir içgüdüden başka
nedir ki senin için bu yaşam

Haşmet Şenses

Sevgi yoksulun gülüşü
Çiçeğin rengi nakışı
Sevgi bilgenin bilişi
Sevgisiz taş boşa döner

Sevgisiz günler ay olur
Ömür tükenir zay olur
İnsen kemliğe pay olur
Alıcı bir kuşa döner

Sevgi baharın nevruzu
Koyunun ardında kuzu
Kılavuz kutup yıldızı
Onsuz yollar başa döner

Sevgi yaşamın baharı
Sevgi bayrağın rüzgârı
Cana ata yadigârı
Onsuz insan taşa döner

Sevgi hastanın sabahı
Sevgi geçliğin günahı
Alma sevenlerden ahı
Bahar ayın kışa döner

Sevgi yoksulun gülüşü
Çiçeğin rengi nakışı
Sevgi bilgenin bilişi
Sevgisiz taş boşa döner

Sevgisiz günler ay olur
Ömür tükenir zay olur
İnsen kemliğe pay olur
Alıcı bir kuşa döner

Sevgi baharın nevruzu
Koyunun ardında kuzu
Kılavuz kutup yıldızı
Onsuz yollar başa döner

Sevgi yaşamın baharı
Sevgi bayrağın rüzgârı
Cana ata yadigârı
Onsuz insan taşa döner

Sevgi hastanın sabahı
Sevgi geçliğin günahı
Alma sevenlerden ahı
Bahar ayın kışa döner

Sabah gözlerini açtığında, yanında olduğunu görüp, şükürler etmeli Yaradana. Koklamalı saçlarını. Uyuyan eşine şefkatle bakıp, usulca dokunmalı yüzüne, varlığını hissedebilmek için. Parmakları titremeli, incitirim korkusuyla. Sürekli çağlayan bir pınar olmalı gönlü…kramplar girmeli midesine, onsuzluk aklına geldikçe!

Rüzgar onun kokusunu getirmeli, yağmur onun sesini. Elleri yanmalı ellerini tutabilmek için. Akşam onu görecek diye, pırpır etmeli yüreği. Kelebekler gibi olmalı insanın kalbi. Ayakları birbirine dolaşmalı heyecandan, eve dönerken eşi. Beklemek asırlar gibi uzun gelmeli. Gelişi ile sonsuz bir nur dolmalı içine.

Yüzüne baktığında, konuşmadan anlamalı derdini, tasasını, öfkesini, sevincini, coşkusunu…vs. Güven duymalı, herşeyiyle. Başını göğsüne koyup, huzurla uyuyabilmeli, tüm düşüncelerinden arınmış olarak. Babası, abisi, arkadaşı, dostu, sırdaşı, anası, çocuğu olmalı…Şımarabilmeli yanında. Kıskanılmalı zaman zaman da…

Bir eşi olmalı insanın!!!

Sabah yolcularken işine, içi acımalı, daha yollarken özlemeye başlamalı.

Akşam dönüşünü beklemeli sabırsızlıkla. Gözleri yollarda kalmalı ve kapıyı çalmadan açmalı…aşkla karşılamalı, hasretle sarılmalı boynuna, özlemle koklayıp, yıllarca uzak kalmışcasına! Her günü bir başka güzel olmalı yaşamın, bir başka özel, bir başka soluklanmalı her anında. Verdiği hiç bir şeyin yeterli olmadığını düşünüp, kahrolmalı, daha fazla ne yapabilirim diye düşünmeli. Mutluluk saçmalı etrafına.

Bir eşi olmalı insanın, cennetten köşe almışcasına sevdiği, sakındığı, bakmaya kıyamadığı…Her bir hücresinden aşkın fışkırdığı, çölde okyanusu yaşadığı bir eşi olmalı!!!

Yazar:Eylül Gökdemir