Konuşurdum
Dağlar ile taşlar ile
Ağladığımı duyup da gelmişsin
Haber salmıştım yeller ile
Rüzgârlara binip de gelmişsin
Sensiz dünyam kararınca
Güneşi alıp da gelmişsin
Her şeye küsüp de susmuştum
Konuşturacak
Dilleri alıp da gelmişsin

İçimdeydi aşkların en yücesi
Ölüm getirirdi bundan sonrası
İstemedin sensizlikte ölmemi
Gönlümün bir köşesinde
Kal demeye gelmişsin

İşte şimdi sürmekteyim
Şu yalan dünyanın sefasını
Bilmem
Bir daha görür müyüm
Böyle bir günü
Kışa çevirdin baharımı yazımı
Güzel yüzünü göstermeyip
Gizledin güzelliğini
Ateşten kor gömlek biçip de
Bana giydirdin gömleğini

Ne sana doyabilirim
Ne de muhabbetine
Ayrılsam da sana koşarım yine
Koşuşum bedensel olmaz ruhla
Kavuşacağım günü beklerim hasretle
Varlığımın gücünü buldum sende
Sensiz ölürüm
Yaşıyor olsam da

Yürüyemedim
Sürüne sürüne geldim huzuruna
Katlanamazken eski dertlere
Yeni dert katma derdim üstüne
Sensiz gülemem
Gülmek istesem de

Senden başkasına gitmez gönlüm
Sensiz yaşayamam ölürüm
Bir tek canına bin can veririm
Sen sevmesen ben severim
Sevmekten yana yok değil
Var korkum
Ama çaresizim
Sineme saplanmış
Ne yapsam
Çıkmaz okun

Sensiz neyleyim bu canı
Neyleyim şu yalan dünyayı
Cennet olsa da
Andır viraneyi
Senle isem
Gözüm olmaz kimselerin akçesinde
Kuş olur gezerim her yerde
Aşkın yükü olmaz senle kanatlarımda
Seninle bir uçarsam
Bir daha konmam
Yere

Aşk nedir bilmez idim
Seni göreli
O ateşin içindeyim,yanıp tüter dumanı
Senle yaşayıp
Senden aldım muhabbetin tadını
Gönlümün tek arzusu var
İstemez bir başkasını
İster
Seni senden almamı
Elimden
Kaçırmamamı

Artık yakamaz beni
Ateşlrin ne koru ne közü
Beni yakar
Can alıcı gözlerinin bakışı
Senin gözünle yananı
Yakar mı cehennemin ateşi
Hangi ateş taşıyabilir
Senin gözündeki alevi

Sana söylediklerim
Sana olan aşkımın itirafı
Dünyalara değişmem
Senin gibi yari
Kimselere vermem yüzseler derimi
Var mı bundan daha ötesi
Sana kalmıştır
Bundan sonrası

Bilge Şair Yunus Öztürk