Gitmiyor başımdan keder ve elem
Yıllardır yarama sürmüyor merhem
Nedir bu LEYLA’dan çektiğim kalem ?
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Beklerim haberi gelmez yellerde
Perişan derbeder oldum ellerde
Dolanıyor yaşım akan sellerde
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

De büyük aşkımız geldi nazara
Sevdasıyla düştüm hep ahı zara
Gireceğim bu gidişle mezara
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Koptu yüreğimde dinmez vaveyla
Sevene revamı sen söyle LEYLA ?
Melül mahzun boyun bükerim LEYLA
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Budur DURAK’ığmın senden dileği
Sevenler çekiyor bütün çileyi
Hiç kimse katmasın aşka hileyi
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Durak YİĞİT ((BATU_41))
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Ne ben usanırım ne kalem bıkar
Çağlayan yaşlarım bendini yıkar
Yıllardır ayrıyım hasreti yakar
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Bundan ötesini nasıl diyeyim ?
Çıkardım alları kara giyerim
Yâr’in hasretiyle yanar ciğerim
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Kestim ilişiğim şehirle köyle
Perişan hallerim deki bir köle
Bir Mecnun misâli savruldum çöle
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Mecnuna sor o söylesin halımı
Delip ummanlara saldım salımı..
Yetişirse tutar belki salımı
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Ayrılık ateşi sineyi sardı
Bizim gurbet elde neyimiz vardı ?
DURAK’ın yaşları ummana vardı
Yaz kalem haberim yaz yâr’e böyle

Durak YİĞİT ((BATU_41))
Gönüllerin Şairi
KOCAELİ

Çiziktiriyorsun;
Bir şeylere benzetebilmek için
Gelişigüzel

Penguenler,martılar,güvercinler mi
Sıra sıra
Yani bir şey olsun
Benzesin istiyorsun illa ki bir şeye

Aklından bir zeytin dalı
Geçiyor hemen
Hangi kuşun onu taşıdığını da
Biliyorsun

Resmin şekilleniyor nihayet
Düşündüğün
Yapmaya çalıştığın
İçin/için
Seviyorum seni
Kalem tutan el!

Kalem bilginin trafik ışığı
Karanfil dosta giden tek varlığı
Kalem bilgenin karanfil aşığı
Medeni kale’mde açar karanfil.

Toprağın yiğidi karanfil, kalem
En doğru sevgiye etkili âlem
Hayat durağımdır onlarla çilem,
Erdem kaleminde açar karanfil.

Bir kızıl alevdir yüreği yanan
Mavi mürekkeple kâğıda konan.
Geriye kalmazlar Leyla-Mecnun’dan
Tarihi kalemde açar karanfil.

Bir yavru kuş gibi bağrıma bastım,
Kalem, karanfili sevmektir kastım,
Mührünü kazarak kalbime astım,
Manevi kalemde açar karanfil.

Kokusu barış suyu sebil sebil
Güzellik içinde tektir karanfil,
Dolaşır döner de gelirim Erbil,
İnsani kalemde açar karanfil.

Kanımın özüdür bana benziyor
Ciğerin közüdür benle yanıyor,
Allah’ın gücüdür hakkı yazıyor
Gizemli kalemde açar karanfil.

Nazır’ım ikisi birer büyüdür
Kalem ve karanfil gerçek bütündür
Güneşten sevgidir Ay’ın Gün’üdür,
Destani Kalem’de açar karanfil.

Nazır Çiftçi