Gelibolu önlerinde bekliyor
Ecel kuşu iman dinlemiyordu
Gelinler gitme diye haykırıyor
Mehmedim elveda diyemiyordu

Bu nasıl bir çaresizlikti böyle
Daha on yedisindeydi cephede
Bu nasıl bir felaketti ey rabbim
Gök karanlıktı yerde bir zelzele

Namusu, şerefiydi göz dikilen
Ay yıldızlı bayrağıydı eriyen
Yokluk onu durduramazdı artık
Koca destan vardı onu bekleyen

Son kez el sallayacaktı köyüne
Veda zamanı gelmişti sevdiğine
Anası hiç ağlamıyordu ama
Kordu aniden düşen yüreğine

Ardı ardına patlıyordu toplar
Barut kokusu hükmünü sarsmıyor
Dağılmıştı uzuvlar dört bir yana
Kalanlar Allah diye haykırıyor

Karanlıktı her taraf kapkaranlık
Rüzgar sessiz, yemek yoktu akşamlık
Su dolmuştu çarıkların içine
Çanakkale kefensiz bir mezarlık

Güneş de küsmüştü Gelibolu’ya
Dayanmıştı kahpe ayaz kapıya
Ateş ile kar tanışa dururken
Toprak boyanmıştı kızıl altına

O gece semada bir hüzün vardı
Bin melek dua edip ağlıyordu
Gökten bir kandil iniyordu yere
O gece Hz.Muhammed’de oradaydı

Hırçın dalgalar da dile gelmişti
Gemiler böyle boğaz görmemişti
Çanakkale Boğazı şaha kalkmış
İstanbul’da bu dertle inlemişti

Boğazın hasta adamı düşermiş
Çanakkale’yi geçmekte ne varmış
Fakir düşmüş zaten Türkün erleri
Alt tarafı küçücük bir boğazmış

Çıldırmış olmalı bu Avrupalı
Kim yıkabilir ki koca çınarı
Varsa namlusunda takılıı imanı
Bir ölürse bin doğar Türk evladı

Yiğitler dergahı ey Gelibolu
Ne olur sana göz dikenin sonu
Mevzinde bekler bak Kınalı Ali
Seyide emanetti Anadolu

Bir sessizlik vardı Çanakkale’de
Mehmedim kapanmıştı seccadeye
Kur’an sesiydi okşayan kalpleri
Son namazdı bu varmadan ecele

Kırmızı güller açmıştı sonunda
Cennet kokusuydu Gelibolu’da
Nur inmiş mehmedimin simasına
Canlar feda bu vatan sevdasına