Artık o toprağın üstünü örtüp,
Kırk gün siyahlara bürünüp,
Yaran defalarca kanayıp durunca
Bir gün yeniden güneşe bakacaksın demektir!

Nuray Sarac Koparal

ERSİN EMRE AKYOL
( KARANLIK RÜYALAR)

KARANLIK ÇOK KARANLIK
ANSIZIN BİR IŞIK SAÇILIYOR
GÖZ ALICI BİR PARILTIYLA
BİR EL UZANIYOR O IŞIKTAN

EVET EVET BU EL HÜRRİYET’İN ELİYDİ
BELKİDE KARANLIKTAN KURTARACAKTI
EVET O EL BENİ KURTARACAKTI
NİHAYET O EL BENİ HÜRRİYETE VE AYDINLIK GÜNLERE KAVUŞTURACAKTI

dumanlı dağların ardında
soğuk bir beden
sanki gülümsüyordu ölüme.

seslendim
hey hayat
niye bu kadar acımasız ve zalimsin.

var mı
başka ölümden daha soğuk
beden boyun eğmiş ölüm bir bahane.

bulutların arasında kendini gizleyen güneşe sordum
yüreğim yalnız diyordu.

unutmuş gibiyim
yalnızlığımı yüreğimde hep hüzün yatıyor.

düşündükçe masum bakışlarım yansıyor suskun duvarlara
birikiyordu tek tek takvim yaprakları
ve ben o an isyan ederken kendime
bulut döküyordu yağmuru
kokusunu duyduğum kırmızı toprak gülümserken
ben ağlıyordum
çünkü yalnızdım
rüyalarımı anlatıyordum duvarda ki duran o soğuk bakışlarıma.

gözlerimde son damla düştüğünde
gökyüzü sessiz ve karanlıktı
tükendi bütün umutlar beden ise yorgundu…

Hüseyin Yanmaz

İçim dışa çevrildi, dışım içe evrildi
Bildiğim tüm hakikatler birer birer devrildi
Yüreğimin batağından bir yanardağ sivrildi
Lavları taştı alemden, yaktı karanlıkları

Fezanın boşluğunda bir sinek gibiyim
Yıldızlar yağıyor zardan kanatlarıma
Kehkeşanlar peşinde koşturan bir deliyim
Güneşler damlıyor sanki ayaklarıma

Ufukta yalancı tan ağarmakta yine
Delik deşik uykular yine nasibimde
Kayan yıldızdı galiba falımın tabircisi
Güneş karanlık doğuyor bugün yine

Fatih Erkan

kalbimde yürüyen ama hiç görünmeyen aşKSIN,
GÖNLÜMDE YÜRÜYEN AMA KENDİSİNİ ANLATAN MELEKSİN, Gece susayıp su içtiğim görünmez bitanemsim, sanki geceleri arkada bırakip gelen yıldızımsın

Şimdi her yer sensiz, her yer de Anılar gizlenmiş sobele diyor beni! Sobele ki; Ebe olup sobeleyeyim bende yüreğini…
Bir sabahı daha seyrediyorum işte!

Eskiden pencereye bakınca, güneş yüzüme çarpardı pencereyi delip, kimbilir Belki de senin ışığındı pencereden yüzüme sıcacık gülümseyen…

Pencerem, sırtını dönmüş küsmüş güneşe bu yüzden ben her sabahı ayakta bekledim. Senden sonra uykusuz, tükenmiş sensizliğimi pencereden izledim…

Ara sıra yorgunluktan saklanıyorum yatağa. Sağıma dönüyorum yoksun, soluma dönüyorum yokluğun duvar, yorganı tepeme çekiyorum ve korkuyorum sensiz ne kadar Dayanacak böyle bir sabaha daha yüreğim. Ölüyorum her gün görmüyorsun! azar azar ölüyorum…

Akşamları sokağa atıyorum kendimi can hıraş, sonra aklımda sen! Yüreğimde sen! Yürüyorum caddeler de başımı kaldırıp evlerin ışıklarına bakıyorum herkes mutlu sanki benim inadıma, bir damla süzülüyor yanağımdan engel olamıyorum…
Gel! Diyorum sessizce gel! Ne olur. Karanlık penceremi aydınlat ışığınla, ne işim var benim bu sokaklarda tek başıma?

Belki sensizliğe alışırım zamanla, sessizliğe de alışırım sen olmayınca, ama ya hiç gelmezsen bir daha…?