Buraya kadar konrolümüzdeydi her şey. Bir de işlerin kontrolümüzden çıktığı vakitlere bakalım. Önce kapatmaya çalışmaktan usanırız, her gün bir yenisini aralarına törenle kabul eden beyazları. Derimizde beliren, sütun gibi vücutlarımızı sergilediğimiz plaj günlerinden hatıra lekeleri saymaya başlarız gece uykudan önce. Koyun saymak gibi olmaz, kaçar uykumuz gelecek yere. Ne çirkin durur her bir kırışıklık elde, yüzde, bedenin her bir köşesinde. Gerdirip de kendimizi, artan derileri Türk hava kurumuna yeni uçaklar için bağışlasak da içerden çürüyorsun be abla, davul gibi yanlara kasnak taktırsan ne fayda? Elde avuçta ne yok ki, onca hırsın tamahın meyvesi, bir yığın mal, mülk, mücevher, para… Ah bir de tüm bunları avuçlayacak takatimiz olsa. Ettiğin vefasızlıkların tam da suratına çalınma vaktidir. Bu günler yarı yolda bıraktığın herkesin, senin evinin yarı yoluna kadar bile gelmeye tenezzül etmediği günlerdir. Ettiklerinin hesabını tutmamışlar öyle değil mi becerikli binbir maharet muhasebecilerin. Son nefesin hangisi olduğunu bulmak için sayıyor musun “son üç, iki, bir…”?

Bir küçük evin olsaydı, içinde bir gül kokulu yarin, bir kaç küçük de goncan… Az birikmiş paran, bayramlarda aile, eş, dost ziyaretine götüren orta halli bir araban, yek yüreğine tek sevdan… Üzerinde kocayacak, iki baş konulacak bir yastığın, az biraz da ağız tadın olsa olmaz mıydı? Son nefeslerini sayanların yerine son nefesinde elini bir tutanın olsaydı keşke! Siyasi kapışmalar, rant mücadeleri, yeni dünya düzenleri yerine, aklında bir tek insan olmak, yaradılmışı sevmek olsaydı, Yaradandan ötürü keşke…

KEMAL OKUMUŞ (K.O.)

Kemal OKUMUŞ

Bir durun hele sevesim var deli deli yahu!
Keskin sirke küpüne zararmış, nasihatin iyisi kulağı küpe olmalıymış.
Herkesin derdi kendine, el elin eşeğini türkü çağıra çağıra ararmış.
Ata sözü dinlemeyen ulur da gezer ayaz vakti kapılarda yatarmış.
Bana ne ki bunlardan, sevesim var şimdi alacak olan dersini alsaymış.

Bir durun hele sevesim var deli deli yahu!
Gece gündüzün ardından gelivermesin hemen ne olacak sanki bu gün de?
Az biraz karanlıkta kalırlarmış insanlar öyle olunca, kalsınlar sanki bana ne?
Tüm sazlar bize çalınsın bugün, biz çıkalım Heybeli’de mehtaba sadece.
Bizden ibaret olsun kelimeler, biz desin tüm diller ne güzel işte tek hece.

Bir durun hele sevesim var deli deli yahu!
Umarsızım bugün, umurumda değil hiçbir dert, hüzün, endişe ya da keder.
Ben böyle severken hiç aklıma çengel değil ki el alem görür beni de ne der?
Rüzgara salmışım oflarımı, amanlarımı, keşkelerimi, birkaç vakit oldu hem.
Aşk çayını yudumluyorum ilişmeyin bana, bırak suyu sade dem koy dem!

Bir durun hele sevesim var deli deli yahu!

KEMAL OKUMUŞ

Kemal OKUMUŞ

KEMAL OKUMUŞ (K.O)

KEMAL OKUMUŞ (K.O.)

Geceyi yıldızlarını söküp de perde ederken kendime, tüm dünyadan beni ayıran, nasıldı tadı mutluluğun unutmak işten bile değil. Sesim kendimi ayaklandırmaya yetmeyecek kadar bile cılız çıkıyor. Hal böyle, sözlerim içime böylesi düğümlenmişken, kime serzenişe gücüm yeter ki? Bir Rabbin kapısından ayrılmadım. Elim hep o kapının tokmağında. Yok bir sitemim isyanım. Sen kurtar beni diyorum yarattıklarının zulmünden.

Bakın geçiyor zaman bir “tik” bana, bir “tak” size. “tik”, “tak”, “tik”, “tak”… Akrep sizde, yelkovan bende dönüyor diye sevinmeyin. Siz ağırca alasınız diye o yolu nefes nefese koşuyorum ardınız sıra da itiyorum sizi. Elbet buluşacağız zembereğimiz tam 12’de boşaldığında. Saniye aynı, dakika aynı, saat aynı, gün aynı, ay aynı, yıl aynı… Zamanın ölçü birimlerinin toplamından ibaret değil mi ömür dediğimiz? Nasıl yaşarsanız yaşayın o ömrü elbet duracak bir gün saatlerimiz. İşte o gün… Ne de olsa bir “tik” bana, bir “tak” size…

KEMAL OKUMUŞ (KO)

KEMAL OKUMUŞ (KO)

Yalana gerek yok sükut hiç bir zaman adabım olmadı, aksine olabildiğince gürültücüydüm hep. Hakkımı da yüksek sesle aradım, sevgimi de cümle aleme yüksek sesle ilan ettim. Gel zaman git zaman, ya da ne gel ne de git, olduğun yerde öyle dön dolaş zaman, seslilik yerini sessizliğe bıraktı. Üstad şairlerin aksine ben hep bilirdim kelimelerin kifayetsizliğini. Nush ile uslanmadılar ettik tekdir, tekdirden de anlamadılar hakları kötekken yüreği ettik tatil. Şimdi kışları kuşların kanat çırpmaya üşendiği, kervanların az yukarısından dolaşmayı tercih ettiği köhne yazlık beledeler misali derin bir sessizlik hüküm sürmekte bende. Yalnızlık özleminde değilim ki kendisi de hiç özlettirmedi varlığını ya da yokuluğunu mu demeli. Ne de olsa yalnızlık olmayan birşeyler ya da birilerinin yerini doldurmak için kullanılan, sadece ağzına yakışmayacak “kimsem yok” cümlesinin üç heceli tercümesi. Yalnızdım evvelden de ama bu denli sessiz değildim işte. Kendimle atışırdım en azından oturduğum ya da yattığım yerde. Birileri okusun diye bir şeyler yazar ya da onlara söyleyeceklerimin provasını yapardım. Ağzım kadar hareketsiz şimdilerdeyse aklım. Yorgunluk, bıkkınlık v.s. v.s… İlla bir şekilde adlandırmamız gerekirse… Niye gereksin ki öyle bir haldeyim işte. Giyinmekten anlamam ya da birileri için tipimi hizaya sokmaktan. Bundandır ki anlamam bana neyin yakışıp yakışmadığını; ama sanki sessizlik bana yakıştı. Bir ölüye yakışacak kadar yakıştı hem de. Kimi kelimeleri eksilttim dilimden, içimden eksilmeseler de. Baktım ki karşılıklarının kulağıma erişmesini beklemektense, bendeki arsızların içime hapsolması daha bir doğruymuş. Ha doğru demişken, bana göre doğru elbet. Kimilerine göre fikriyatım ancak bir devenin kamburu kadar doğru olabilir, saygım sonsuz; ama bana göre de doğrusu bu işte.

Eskimiş düşüncelerimi satacak bir eskici geçmedi sokağımızdan, “mutluluk alıyooom, huzur alıyoooom, hayal alıyoooom, ümit alıyoooom…” diye bağırarak. Fena olmazdı hani yeni efkarlarımı beynimin köşelerine tutturmaya mandal alırdım hiç olmazsa. Eskiyle yeniyi de harman etmek olmazdı hani. Eskiler bir köşede, yeniler bir köşede, göz yaşlarım koca bir şişede öyle dertlenip gidiyoruz işte. Şimdi bu sessizliği kaybetmişliğe de yormamak gerek. Hislerin ne muhteviyati ne de mevcudiyeti zerre kayba uğramış değil. Hatta en az eskisi kadar hırçınlar. Koca bir umman çalkalanıyor içimde. Bana düşense arada bir dönüp içime “iki dakika sus da uyayım Allah aşkına!” diye haykırmak oluyor. İki dakika müsade ediyorlar sağ olsunlar ve de olacakalar inşallah.

Ez cümle gümüşe yatırımı bıraktım altın biriktiriyorum. Ne de olsa bu aralar hayli kıymettar. Gönül sarrafının bir gün açılmasını bekliyorum bozdurabilmek için çil çil altınlarımı. Sabrım pek engin hamt olsun. Kepenklerini kaldırır kaldırmaz kapısındayım.

KEMAL OKUMUŞ (K.O.)

Bu sistemin çarklarını, paslanmış olmalarına rağmen müthiş bir gayretle çevirmeye çalışan kaşarlanmış sistem adamları, taze beyinlerin kendilerine zarar getireceğini, taze akıllardan çıkan taze fikirlerin onları koltuklarından edeceği korkusuyla ahkâm kesmekten hatta kelle vurmaktan çekinmezken unuturlar kara gerçeği. Bir nefeslik hayat dedik ya! Son kez tüketirken çok bağlandıkları dünyanın oksijenini, ciğerlerindeki hava son kez boşaldığında, gidecekleri yerde ezberledikleri sistemin kurallarının geçersiz olduğunu ihmal etmiş bir halde gözlerini ya yumarlar ya da o büyük korkuyla dünyadan kopmak istemezcesine gözleri açık halde gidiverirler. Koltuklar, makamlar, para, şan, şöhret, heves, hırs, kin, nefret, kullanma, kullandırma ve daha pek çok şey ellerinin de dillerinin de yetişemeyeceği yerde, artık ilişikleri kesilmiş olan toprağın üstünde kalmıştır. Yardıma en çok ihtiyacın olduğu anda, sana faydası dokunmayacak bunca şeyi elde etmek uğruna girmiş olduğun onca sapkınlık boşuna mıydı yoksa? Boşunaydı! Boştu her şey! Hayat bir boyama kitabı, hem de iade etmek üzere almış olduğun. Dilediğin gibi renklendirebilirsin o kitabı; ama eninde sonunda iade edeceksin. Başkasının boyalarını, kalemlerini çalmaya ne hacet. Kendi renklerini almak için, kendi gücünü kullanmak yerine başkalarını senin kitabını boyamaları için boyunduruk altına almak ne gereksiz! Kütüphaneci her şeyi görüyor, unutmayın! Kendi ödevinizi kendiniz yapmadıysanız, yahut ödevinizi yaparken başkalarının renklerini çaldınız ve haksızlık ettiyseniz; bu kez cezanız tek ayak üstünde durmak ya da sıraq dayağına çekilmek kadar basit olmayacaktır.

Bugün benim sözlerim ve kelimelerime ehemmiyet vermeyenleri, ödev tesliminde görmek isterim. Param yetmedi belki çokça renk almaya; ama şükür hepsini kendim, kimseyi kırmadan incitmeden aldım. Boya kalemlerimi çalıp, kitabımdan renklerimi eksiltenlere dair şikayetimi de ödev teslimine sakladım. Unutmayın, her zil teneffüs zili değildir. Belki bu çalan zil sizin için “paydos!” demektedir.

KEMAL OKUMUŞ (KO)