En çok menekşe oluşunu sevdim
En çok menekşe kokunu sevdim
Can suyum,canan,kokum,Tenimde
Canımda,gönlümde,menekşe kokan,
Menekşe kokulu yarim olurmusun?
Menekşe sardunyalarında kokunu sevdim

Menekşe kokulu yarim acep geldesem gelirmisin?
Gecelerde güneşim olurmusun?
Yollarda yürüdükçe menekşe saçan kokum olurmusun?
Hayatımın en güzelliklerinde gecem,gündüzüm,olurmusun?
Menekşe kokulu yarim…

Tarh=16=06=2012=Saat=23=30=İZMİR=

GÜL KELEŞ

Küf kokulu dilenci,
Nede ağır, elbiselerinden dünyaya yayılan koku,
Kim bilir, anlamadığımız belki de yüreğinden yayılan korku,

Hayret uyandıran, gözlerinin sus-u ızdırabı,
Belki bir şeyler söylüyor dili, karın açlığına,
Vakarla susan, ele verme korkularında gözleri,
Açlığımı gidermek için diyor, mırıldanan sözleri,
Hani edeple olmasa, yalancı, arsız bileceğim,
Yüzüne bakmadan, ALLAH versin diyeceğim,
Farklılığının şavkı vurmasa yüzüne, çekip gideceğim,

Hadi gel diyorum, benimle gel, paylaşabilecek umutlarım var cebimde,
Seni düşüren kader değimli, bakınca beni görüyorum gelecek yüzünde,

Ve konuşan anlamlar, susuyor utancından,
Bir kitap düşüyor, sayfaları eski, yırtık ve kirli,
Küf kokulu dilencinin, soğuk koynundan,
Bir şiir kitabı, asıl korkunç olanı da adı,
‘Gelecek Umutlarda Hayattır Şiir’
Önsözdeki resmin gözleri bu dilenci,
Arkasında bir etiket, bir lira yirmi beş kuruş,
Adam öfkeyle alıyor kitabı elimden,
‘Bu memlekette, şiir karın doyurmuyor,
Bak ben şairdim, ekmek dilenir oldum diyor.
Bu memlekette şair, angarya işler adamı,
Yazdıklarıyla yargılanır, fikirleri sınırlı,
Ya sürgünsündür yurdundan, ya aç, ya da sefil,
Bir ekmek istesen borca, olmaz hiç kimse kefil,
Sen, sen ol, kır kalemini gönlüne, iyi bak geleceğine,
Kimse bilmez kıymetini, kıymet ver sözlerime.’

Gitti, bakakalmışlığımın utancı sardı her yanımı,
Biz ne zaman anladık ki, bu adamı, eski ustaları ya da Nazım’ı

Şimdi içimde bir ateş yanıyor, boğazımda düğüm, düğüm mısralar,
Kalemimden kan damlar, artık korkun kendini bilmez manalar,

Süslü kelimelerimi, henüz dizmemiştim ipe,
En çok, uzak diyarlar kadar biriktirebilmiştim,
Yeni sevmiştim yani, kayboluşumdan hemen önceydi,
Sığmadın yüreğime, aşikar utanmalarım nüksetti,
Gecenin bilmem neresiydi, ya da kaçı saatin,
Çocukların taşlayıp düşürdüğü yıldızları taktım saçına,
Özlemini yazdım, kumbaramda birikmiş küflü dilekçelerde,
Sevmek yazgısı boynuma ağır gelmemişti daha,
Seni sade cümlelerle anlatmak için aslında,
Sadece sevmek lazım, geceler boyu, sıcak koynunda,
Mahremlerimiz buram, buram dökülürken mısralara,
Sahi, sevmekten unuttum sormayı neydi adın?
Özledim yine seni, burçak kokulu kadın,
Düştü sevdalara, tenindeki vazgeçilmez tadın,
Buram, buram toprak kokan bu kadını anlatın.

İçi boş sevdalar çektirince insana elem
Tükenir aciz kalır hali ahvali yazmaya kalem
Aydınlıklar dönüşür zifiri karanlıklara
Alay eder henüz sevdalanmayan el alem

Sevda sofrası serilince aşkın meclisinde
İştahlıca yenilir gönüldeki yar sayesinde
Gül kokulu yar olmayınca sofrada
Azrail bekler sanki sevdalının karşısında
07/Ekim/2008

İbrahim Halil Demir

Senden uzakta olsak ne fayda
Hayal ruhun… Hep bizimle

Hani kalbini Müslimlere verdiğini
Söylemiştin ya, onu hiç ama hiç merak etme
Aşktan yapılmış zincirlerle bağlı kalbimize

Yüreğin bizden uzakta olsa ne fayda
Hayal kalbin… Hep bizimle

Gül bahçelerinde bülbüller öter ya
Bizde dün gece rüyamızda
Bülbül sesi kadar güzel gülüşünü gördük

Sesin bizden uzakta olsa ne fayda
Hayal gülüşün… Hep bizimle..!

30.11.2009
Beytullah İmzaoğlu