Şimdi ateşi karıştırırken,
Gecesinin bilinmezliğinde,
Aşk hala soğuk duruyor,
Ateşin hara bakan yüzünde,
Koynumdasın, nefesin buz kesiyor.
Melankoliye sürükleniyor ayaklarım,
Şehir yok,
Işıklarından sihir saçan,
Alametifarika,
İnsanın celladı, sabahında,
Kardeşi, dostu, karısı, akşamına
Hani huzur,
Kar/anlık korkular,
Çünkü yalnızlığa bıçak çekmiş,
Çünkü gerçekte hiç sevmemiş,
Acıları, aşkları,
Şimdi su yüzüne çıkmaya başlamış,

Sabırsızlık sardı hücrelerimi,
Geri dönüşün umut sancıları,
Karışıp hengamenin, keşmekeşine
Soyut yüzümün,
Dününe dönmek istiyorum.
Biz sevmemişiz hiç, yalnızlığı,
Yalnız kendimizi sevmişiz,
Birinci tekil kişide,
Hadi o türbülansına kapıldığımız,
Kalabalığın anlık korkularına,
Gündüzlerin, karanlık korkularına,

Bu dağları, bu sessiz devin koynunu,
İçimizde açmamış goncanın umudunu,
Şu çobanın kavalındaki, yalnız türküsüne bırakalım,
Biz, şehir tiyatrosunda mutlu insanları oynayalım.

Yola dizilen engelleri aşmak seninle
Yüreğindeki yangını hissederek
Yanarken bu şehrin ışıkları
Gözlerine sığınmak isterdim
Yorgun ama en mutlu halimle

Yeniden bulmak kendimi seninle
Düşlerimdeki korkuyu yenerek
Kaybederken alın terinin sıcaklığını
Elinin kirine karışmak isterdim
Sensiz ama seninle yan yana

Uzakları adımlamak seninle
Tuzaklara yakalanmayı göze alarak
Kurşun yağarken bu şehrin sokaklarına
Puşt kurşunlardan korumak isterdim
Uzakta ama bir adım önünde

Aysız ve yıldızsız karanlığa karışmak seninle
Yani hayatımıza ilişen her şeye
Yoksullaşırken bu kentin insanları
Zincirleri koparıp yüreğinden haykırmak isterdim
Çaresizliğin korkularını ezip geçerek.

Deniz Devecioğlu