Tutuyorum ellerinden ruhumun
Denize bırakıyorum
Çığlıkları sessiz
Hiç kimse
Hiç birşey susturamıyor onu

Dayanamıyorum çaresizliğine
Alıyorum yeni doğmuş bir bebek gibi
Kollarıma
Yanağına bir buse kondurup
Yatağına yatırıyorum
Başak tarlasında efil efil esen
Bir rüzgar gibi
Dolaştırıyor saçlarım ellerinde
Gökyüyüzünü kıskandıracak kadar
Yıldız düşüyor gözlerine
Çiğdemler.laleler gelincikler çiçek açıyor
Çiçek yüreğimde….

Seval Akkuş

Kan gülleri ekiyorum bulduğum her mayının yerine
Kan gözlerimden dökülüyor güllerin üzerine
Uyumaktan tatlı rüyalardan korkuyorum
Çünkü tam kendimi kaptırmışken bu farklı/bu yeni gündüzüme
Tam hepsi bir kabustu demişken aynada ki yüzüme
Uyanmaktan kabahatlı dünyalardan korkuyorum

Çoçukluğumu eritti vücudumu sıyıran barutlar
Ölüm ne kadar yakınımdaysa o kadar uzağımda umutlar
Yitirdim varlığımı yitirdim yeter
Saçımdan dökülen her tel
Öyle çok çekmişim ki bir ömre bedel

Bir çoçuk ölümle umarsızca oynar mı hiç?
Bir dost gibi bu kadar iç içe kaynar mı hiç?
Ben oynuyorum siz görmüyor musunuz?
Gel diyor bana kurtul bu ızdıraptan
Çek diyor hayatının pimini
Çek bu kabus yokolsun hepten

Burak Özkanlı