öğrendim

Seni sensiz yaşadığım sessiz günlerimde Seni dahada çok sevmeyi öğrendim… İSMAİL KASAP – ANKARA

Sen gittin Ben kurak çöllere döndüm Dilim sustu Gözlerim ışığa küstü Karalar bağladı her yanım Geceler boyu yalnızlığı yaşadım Yokluğun...

Ben sevgiyi…. Annemin kucağın da öğrendim Tülbendinin oyasında bir güldüm Alın teri derdi, dökülür İşçi emeğinden Birde doğruluğu kat, Gerisi...

Sende öğrendim yaşamın bu denli güzel olduğunu Sende öğrendim körelen duyguları yaşatmayı Bazen çarşaf gibi duygularım Bazen fırtına kasırga Seni...

Insanlara kendimi zorla sevdiremeyecegimi ögrendim. Yapabilecegin tek sey sevilebilecek biri olmak. Gerisi onlara kalmis… Insanlari ne kadar düsünürsen düsün, Onlarin...

Niyedir gecenin bu saatindeki yokluk Gözlerin dolmuşluğu ağlamaklı oluş Sabah olacak diye mi yoksa güneş doğacak diye midir bu hüzün...