Siirler.Biz

öğrendim

Seni sensiz yaşadığım sessiz günlerimde Seni dahada çok sevmeyi öğrendim... İSMAİL KASAP - ANKARA
Sen gittin Ben kurak çöllere döndüm Dilim sustu Gözlerim ışığa küstü Karalar bağladı her yanım Geceler boyu yalnızlığı yaşadım Yokluğun sabahlara sürüklenince İçimde ki sızı çoğalıyor Gidişin dönüşü...
Ben sevgiyi…. Annemin kucağın da öğrendim Tülbendinin oyasında bir güldüm Alın teri derdi, dökülür İşçi emeğinden Birde doğruluğu kat, Gerisi seni izler peşinden Esince,Asi rüzgarların...
Sende öğrendim yaşamın bu denli güzel olduğunu Sende öğrendim körelen duyguları yaşatmayı Bazen çarşaf gibi duygularım Bazen fırtına kasırga Seni kendimden bile kıskanırken Sakin olmamı...
Insanlara kendimi zorla sevdiremeyecegimi ögrendim. Yapabilecegin tek sey sevilebilecek biri olmak. Gerisi onlara kalmis... Insanlari ne kadar düsünürsen düsün, Onlarin seni o kadar...
Niyedir gecenin bu saatindeki yokluk Gözlerin dolmuşluğu ağlamaklı oluş Sabah olacak diye mi yoksa güneş doğacak diye midir bu hüzün Ya da yarım...