İSMAİL KASAP – ANKARA

Yokluğun sabahlara sürüklenince
İçimde ki sızı çoğalıyor
Gidişin dönüşü olmadığın da
Yüreğim anılarda yaşıyor
Hoyratlığımla savrulurken,
Beklemeyi,sabretmeyi bildim

Hırçındım…
Susmayı,dinlemeyi öğrendim
Senin yokluğunda acılarıma göğüs gerdim
Asırlık çınar gibi
Yaşamayı köksalmayı
Konuşan dilimi suskunluğa boğmayı öğrendim

Erteledim rüzgarda savrulmayı
Erteledim yokluğunda dert yanmayı
Vazgeçtim hayallere boğulmaktan,
Vazgeçtim senin adına düşler kurmaktan
Korkum yok hesap vereceğim insanlardan
Ben bir kalemde silmeyi senden öğrendim

Sonra sevgiyi…
Öğretmen-lerimden öğrendim
Gözlerine kaçan,tebeşir tozlarından biriydim
Öğrendiklerini insan olarak dağıt her çiçeğe eşitce
Mum ışığı olmasın ellerinde, kendini ışıksız bırakırsan
Sevgi, aydınlık görmeyince parlayamaz gözlerinde

Birde sevgiyi ….
Çocuklardan öğrendim Onların
Gözyaşları direk yürekleri dağladığında
Doyamaz insan o akan sevgi gülüşlerini görmeye
Önce yumuk eller sonra kocaman bir yürek oluverir
Mükâfatı da sevgi kokan bir dünyayı, sunar sana elleriyle

Insanlari ne kadar düsünürsen düsün,
Onlarin seni o kadar düsünmediklerini ögrendim.
Güven elde edebilmek için yillarin gerektigini,
Ama yok etmek için saniyelerin bile yettigini ögrendim.

Önemli olanin hayatindaki esyalarin degil,
Hayattaki kisilerin oldugunu ögrendim.

Insanin ancak 15 dakika çekici olabildigini,
Ondan sonra alisildigini ögrendim.
Kendimi karsilastirmak için baskalarinin en iyi yaptiklarini degil, Kendi
en iyi yaptiklarimi kistas almam gerektigini ögrendim.
Insanlar için olaylarin degil, onlarin daha önemli olduklarini ögrendim.

Her ne kadar ince kesersen kes,
Kestiginin her zaman iki yüzü olacagini ögrendim.
Sevdigin kisilere sevgi dolu sözler söylemen gerektigini,
Belki bunun onu son defa görüsün olabilecegini ögrendim.

Her ne kadar onu çok düsünsen de,
Yine de gidebilecegini ögrendim
Kahramanlarin, yapilmasi gerekenleri ne pahasina olursa olsun,
Yapanlar oldugunu ögrendim.

Insanlarin seni hep hesapsiz sevdigini, Ama bunu nasil göstereceklerini
bilemediklerini ögrendim.

Sinirlendigimde gerçekten buna degse bile asla acimasiz olmamam
gerektigini ögrendim.

Gerçek dostlugun ve gerçek askin aramizda uzak mesafeler olsa bile
büyüdügünü ögrendim.
Birisinin seni istedigin gibi sevmemesi,
Onun seni tüm benligiyle sevmedigi anlamina gelmedigini ögrendim.
Bir arkadasin ne kadar iyi olursa olsun seni üzecegini
Ve senin yine de onu affetmen gerektigini ögrendim.

Bazen baskalari tarafindan affedilmenin yetmedigini ögrendim.
Kendini de affetmeyi ögrenmelisin.

Kalbin ne kadar kirilmis olursa olsun,
Dünyanin senin acilarindan dolayi durmayacagini ögrendim.

Geçmisimiz ve durumumuzun oldugumuz kisiligi etkiledigini,
Ama olmamiz gerekene karsi sorumlu oldugumuzu ögrendim.

Iki kisinin tartismasinin, birbirlerini sevmedikleri anlamina gelmedigini
ögrendim.
Ve tartismadiklari zaman da sevdikleri anlamina gelmedigini.
Bazen kisiligini eylemlerinin önüne koyman gerektigini ögrendim.

Iki kisinin tamamen ayni olan bir seye baktiklarinda bile
Farkli seyler görebildiklerini ögrendim

Hayatlarinda her zaman dürüst bir sekilde daha ileriye gitmek isteyen
kisilerin,
Sonuçlari önemsemediklerini ögrendim.
Seni dogru dürüst tanimayan kisilerin,
Hayatini birkaç saat içinde degistirebileceklerini ögrendim.

Verebilecegin bir sey kalmadiginda bile bir arkadasin agladiginda, Ona
yardim edebilecek gücü bulabilecegini ögrendim.
Yazmanin, konusmak kadar duygusal gayret gerektirdigini ögrendim.
En fazla önemsedigim kisilerin, benden hep uzaklastirildiklarini ögrendim.
Insanlari üzmeden ve duyarli olarak kendi fikirlerini söylemenin
Çok zor oldugunu ögrendim.

Sevmeyi,
Ve sevilmeyi ögrendim…
Ögrendim…

Ben sensiz yaşamayı çoktan öğrendim darağacında
Güneş doğmasın karanlık tek adresim
Yaşamak mi ölmek mi aşk ?
Kimse bilmesin
Unutulsun ezberlerim seninle
Siyahın matemi işlesin ellerime
Unut bir damla hayat içimde
İdam sehpasında kaldı kahkaham