Aşılmaz engeller olur mu sence?
Ölüm bakmaz inan ihtiyar,gence.
Gözlerine bir gün perde inince
Güzellik gönülde olmalı DOSTUM..

Hep yalandır kötülüğün anası
Sevgide-dir güzelliğin manası,
Kör şeytan da kötülüğün mayası
Güzellik gönülde olmalı DOSTUM.

Sadık dostun elbet bir sözü olur,
İşte o an dere,tepe düz olur.
YİĞİT insan ortalıkta az olur
Güzellik gönülde olmalı DOSTUM..

DOSTUNUN aşına katma sen zehir
Küfürler olmasın ağzında nehir
Kime kızarsanda eyle bir tehir,
Güzellik gönülde olmalı DOSTUM..

Durak YİĞİT derki erdim kışlara,
Kimse bakmaz gözümdeki yaşlara.
Kaç kere başımı çaldım taşlara?
Güzellik gönülde olmalı DOSTUM..

Durak YİĞİT
GönüllerinŞairi
KOCAELİ

Kendisine yakışanı yapar nihayet
Sana zehir yonca,ziyafettir kimine
İnsan da erdemsiz şimdi siyaset
Kul’a kızan adam,söver dinin’e

Güzeli tarif et,her neyse güzel
Kubur faresinde lağım ziyafet
Baba darulacze,ev de it özel
Ona da bu güzel gelde izah et

ŞU PİS İDEOLOJİ VE SİYASETTEN NE ZAMAN KURTULACAĞIZ DOSTLARIM..?
YETMEDİMİ BİRBİRİMİZİ YETERİ KADAR ÜZÜP KIRDIĞIMIZ.BİRBİRİMİZE DÜŞMAN KESİLDİĞİMİZ..

senin de bir şiirin olmalı mutlaka..
dilin yaralıyken
haykırabildiğin…
bırak dolaşsın elleri sözcüklerin,
öfke dolu yürüğinde..
sen sustuğunda o konuşmalı….

seninde bir şiirin olmalı mutlaka…
ıssız bir köşede can çekişirken ruhun
aydunlığın olmalı…

Özlem Saba

Dalgalıydı hayallerim, hiç duru olmadı,
Ben sakin sakin yüzmek istedim,
Sakinlik yerine kasırgayla geldi bana,
Ben kaçmasam da Keçilerim kaçmış olmalı !

Esintiliydi düşüncelerim, bir gel bir git,
Duramadı yerinde bir türlü usulca,
Meltem olmasa da kasırga vurdu bana,
Ben kaçmasam da keçilerim kaçmış olmalı !

Ben vazgeçsem diyorum ama olmuyor, kalkıp kaybolasım geliyorum kendimden, olmuyor, belki bir beklediğimiz daha var hayattan son bir şans olsun diye ama o da olmuyor, en iyisi albaşını bedeninin üstüne bas git buralardan, bir kez daha, olmuyor mu bir kez daha dene, işte bu defa belki gidesin tutar…

Yolları düşündüm, sıcakları, yalnızlığımı ve yanımda duracak onurlu insanı düşündüm evet, bu sefer başaracağım, kendime rağmen çekip gideceğim tekrar o yollara, o sahillerin tamamını bildiğim çakıllı yollara, ne olursa olsun basıp gideceğim…
Gidiyorum da… Hoş kal İzmir hoş kal yalnızlığım… Bu sefer pişmanlıksız gidiyorum, belki herkes de gitmek isterdi ama ben bu sefer yine başaracağım bu sessizliği bozarak…
Ama bu sefer garip bir heyecan var içimde, garip bir heyecan, belki özlem gidermem gerekti.

Sen sevgili içimdeki baş edilmez sızıların yarası, yaram, deyip, tekrar sızlandığım, unutulmaz arzuların sahipsiz sıçraması, bu bedenimdeki arsız zıplayışlarla, sen varlığından arınma çabalarım…

Bu gün başka zorluktaki bir gün ve ısıttığı ılık kanlarımın hızlandığı günler…
Çok zor sevgili çok zor, günler bunlar, çok zor geldiğin gibi, çok zor arınıyorsun içimden…

Volta atıp sörf yapıyorum düşüncelerimle senden…
Kurtulmak için yüreğimi hızlandırıyorum, arınıyorum önce kendimden ve beni yaralara boğan senden…
Ne bitmez tükenmez bir varlığın varmış ki tüm öfkemi gömdüğüm sen, hâlâ gözlerinle vuruyorsun beni…

Biz birbirimizi severken özelimiz olduğu için bir o kadar da fazla sevdik, özeldik bir birbirimize, özelleştirmiştik biz sevgimizi, issiz, passız, riyasızdı sevmelerdeki yolculuğumuz, bitmeyesiye başladık bu yola adım atarken, hayatın dar zamanlarına sığdırdığımız sevgiydi tutunduğumuz, boş verdiğimiz her şeyin sebebi saygın sevgiydi, belki de katlanamadık yarılmalarımıza…
Oysa şimdilerde farklı düşüncelerle kıvrandıkça, halsiz kalıyorum yaşama…

Gözlerinde uyumak istiyorum senin, saatin kaçında olduğumu unuturken, sen olmalısın yanımda derdim sana… Ama artık… Yokum o düşünce kulvarlarında…

Bir başlangıcı olmalı hayatımın…
Seni tanıdığım an mı,
yoksa,
söküp ciğerimdeki son nefesi,
gittiğin an mı?

Bir başlangıcı olmalı hayatımın…
bir portakal zamanı mı,
yoksa, yoksa,
kayısıların toprağa düşüp, parçalandığı, anlar mı?

Bir başlangıcı olmalı yeniden yaşamımın…
Senden kopuştuğum an mı,
yoksa yoksa,
kendi kendime konuşmaya başladığım anlar mı?

O neyse olmalı bu dünyada,
benim de noktadan küçük,
bir gölgem olmalı… Olmalı…

Derken de artık veryansın etmeyeceğim geçmişime…
Parmaklarımın arasından kayıp giden yaşamımın ardından da
artık feryat etmeyeceğim…

Denizin mavisine bakıp,
asmanın dalında sallatmayacağım artık hayatımı…
Ben kendimde kalmak istiyorum artık,
sevginin yeşili varmış, onda kalmış,
artık benim kaderime etken olmasın istiyorum…

Yeniden başladığım yaşamımda,
sönük bir yıldızım olmalı,
tüm sıkıntılarımı atmalıyım ona doğru,
karanlığın tam da ortasındayken…

Şafak sökmeli,
yalnızlığımı omuzlarımdan alıp,
dolaştığım zamanlarda,
yeni bir yaşamım olmalı, söz verdiğim gibi kendime…

Bazen çok uzun oldu aşklar, bazen de çok kısa, son nefese kaldı anılar, gözlerde asılı kaldı sevda…
Ve bir hayat çakıldı kaldı ardına bitmeyesiye, kalan bir boşluktu sanki yüreğin kendi ritminde kıpırdayışı…
Sadece sevgi kıpırdayışları ve sadece sevginin acı çırpınışlarıydı son nefese sarkan…
Adına sevmek bu işte deniliyordu, bazen imkânsıza, bazen de ömüryetmezine uzayan…

Biz sokakların kesme taşlarının ıslaklığında gölgelerimizle oynaşırken, içimizdeki coşkuyla mırıldanırdık, artık akşamüzerleri ölmeyelim diye…
Biz Bakışırdık yollara, birbirimizin gölgesi kesişirken, biz mırıldanırdık, bizi içine gömen şarkılara…
Kahkahaların kısıklığında, ellerimiz yanlara açılmış mutlu çocukların yüzleri okunurdu gözlerimizden…
Biz kıvrak taylar gibi koşmak isterken, engeller çıkardı önümüze ve işte tam burada, işte tam da bu anda duralım ve sarılalım birbirimize derdik…
Tam da burada, tam da bu anda, ne vardı ki hayatımızı coşku selinden kesen…
Yeniyetmelikten salınmış bir gençlik sonrasında ki umutlardı belki de bizi bize acındıran, gülüşümüzü kesen, parmak uçlarımızdan kayıp düşen ruhsal kopukluklarımız…

Uzun bir hayatın içinde bir hayat gibi kalakalmıştık, kısacık mutlulukların içinde…
İki gönül, iki çift gözdü birbirimizde kalakaldığımızla, bir çift cümleydi yaşamımızı sıralayan…
Bir gün beni anladığında, çok özleyeceksin, bir gün sesimizin kayboluşunda, çok acı çekeceğiz de…
Son seslerin son mutluluktan kopuşlarıydı asıl yere serildiğimiz an ki o andı…

Ben senin gözlerindeki görüntümle kaybolurken, değer üstü değerlerindi sana dokunamamazlığımın sebebi…
Aslında ruhsal bir dokunuşum vardı sana bakarken, belki de ruhuma acı veren anlardı bunlar…
Hele sesin, hele gülüşün, yapışınca kalbimin cidarlarına, sanki acı inlemelerini hissediyordum, dokunamayışımın ardından…
Sesinde, çocukluğumun kahkaha seslerini seviyordu ruhumun iç dünyasıyla…
Oysa sen değer üstü değerlerle sevmelere uzanan yolumdaydın ve ben uzun uzun uğraşlarla tam da, o anda tam da o hâlde, duraksatıyordum benliğimi…

Sen tüm varlığınla an zamanlarıma yapışmışken, ben sana boşverilmiş sevdaları anlatıyordum, sense ruh ikizinden bahsettikçe sevgide…
İşte o anlarda, tam da o anda, hakkım olmayan bakışlarımı arıyordum gözlerinde…
Sana uzun uzun sessizliği kırmadan bakarken, mutluluğun an zamanını sindiriyordum kendi dünyamdaki var olan benliğime…
Bakışlarımdaki sonsuzluğa uzayan yalvarışları saklarken, içten içe gülüşlerimi yapıştırıyordum senin kahkahalarının eksilmiş hâllerine…
Belki de mutluluğun yoksunluk zamanlarının tamlanmasıydı gözlerinde kendi görüntümü arayışımın hazzı, bir varmış bir yokmuş masallarının kahramanıydım sanki hazzın zirveye ulaştığı zamanlardı bunlar…

Sevmelerin üstünde ruhsal bir uçuştu bu sevdaya veya o tarifsiz sevdadan kopuşamayışımdı bu…
Çoğu an vazgeçiyordum senden, çoğu an, tam da o anda ölesiye bakışlarımı bırakmak istiyordum gözlerine…

Ben seni gözlerimde sevdim, gözlerini sevdiğim için…

Bunun ne sana ne de bana artık zararı yoktu…
Sen, seni sevmek istediğimi bildin, bense sevmek istediğimin değer üstü değerlerde var olduğunu anladım…

Biz bir gecenin, bir sevdanın sillesini yedik, ardından ihanet ve yalanlar geldi ki, geride kalan silleleri boş verdik, hayat dedik geçtik…
Zaman tüm öksüz çocukları büyütürken, tüm küflenecek yaşamları da eskitir…
Ve yeni yaşamlara da kapılarını aralar şüphesiz…

Artık hayat sevilmelere uzayan uzun bir yoldaydı, belki de, belki de imkânsızı zorluyor… Belki de imkânsızı sevme çabalarım ile vurgun yediriyordum yüreğime…
Oysa hayatım vurgunlarla doluydu ve bir vurgun daha sızlatıyordu bir yerlerimi kanatarak yürek cidarlarımda…
Galiba bunun adı vurgunlanarak, vurgunun üstündeki sevdaydı

Yeni bir yaşamım olmalı artık bu vazgeçemediğim hayatımda…

Mustafa Yılmaz

Mazlumlar dünyada hep çile çeker
Yerde fazla kalmaz ahları çıkar
Bilirim yüreğin hep sevgi eker
Her zaman dünyada biçilmiyor ki

İnan ki olmazsa olmuyor işte
Ne yapsan da yüzün gülmüyor işte
Güzeller dengini bulmuyor işte
Mutluluktan yudum içilmiyor ki

İnsanın olmalı kaderi kader
Bunu kim demişse doğrusunu der
Her nereye gitsen hep takip eder
Feleğin elinden kaçılmıyor ki

Çektiğin çileyi yüreğine göm
Eriyen mum oldun tükenmeden sön
Kanatların kırık düşeceksin dön
Yaralı yaralı uçulmuyor ki

Kaderdir diyerek bükersin boyun
Sana oynadığı kaçıncı oyun
Yiyecek aşın var içecek suyun
İstediğin zaman göçülmüyor ki

Bırakıp giderken muhanet yüzlü
Açtığı yaralar derinden izli
Yalçınım içinde duruyor gizli
Her olur olmaza açılmıyor ki

Muammer Yalçın

Sevdiği olmalı insanın
Sevdiği için yaradana şükür etmeli
Onunla aynı havayı solumalı
Ki onsuz yaşayamayacağını anlamalı

Sevdiği olmalı insanın
Her zaman saçlarını okşamalı
Uyuduğunda yüzüne dokunmalı
İncitirim diye parmakları titremeli

Sevdiği olmalı insanın
Gönlü bir pınar gibi akmalı
Yağmur onun sesini rüzgar kokusunu getirmeli
Her an gelecek diye camdan baktırmalı

Sevdiği olmalı insanın
Sevdiğini her uğurlayışta içi acımalı
Dönüşünü sabırsızlıkla beklemeli
Çaldırmadan kapıyı açmalı

Sevdiği olmalı insanın
Gördüğünde yüreği kelebekler gibi pırpır etmeli
Ellerini tutabilmek için elleri yanmalı
Heyecandan ayakları birbirine dolanmalı

Sevdiği olmalı insanın
Boynuna hasretle sarılmalı
Yıllarca uzak kalmışçasına koklamalı
Soluğu kesilircesine öpmeli

Sevdiği olmalı insanın
Konuşmadan sevincini, öfkeni ve derdini anlamalı
Yanında şımara bilmeli, zaman zaman da kıskanılmalı
Başını göğsüne koyup huzur duyabilmeli

Mehmet Yunus Aytek

Buram buram yağan karlarda bile uçuşmalı kelebekleri,
Özenle uzatmalı yanağını dokunsun diye,
Ağustos kurağında bile yeşil kalmalı yüreğindeki çiçek,
Gözlerinde şua olup elvan elvan yansımalı rengi,
Kokusu nefesinde ıtır olmalı…
Sevda böyle olmalı yürekte dopdolu,
Sevdada böyle olmalı budansa da eli kolu…

Hep sıcacık kucaklamalı,
Hep pırıl pırıl bakmalı,
Hep yüreği yakmalı.
Bıkmadan usanmadan koşmalı umutlara,
Hiç kopmadan elleri uzanmalı yarınlara,
Sevda böyle olmalı yürekte dopdolu,
Sevda böyle olmalı budansa da eli kolu…

Hiç eksilmemeli pınarlarının suyu,
Hiç unutmamalı dünün mutluluğunu,
Hiç kaldırmamalı başını omzundan,
Dünyanın ekseni olmalı hep gönülde sevgili,
Kokusu bedeni saran haz kalmalı hep.
Nefesi canına can katmalı ebedi.
Sevda böyle olmalı yürekte dopdolu,
Sevda böyle olmalı budansa da eli kolu…

Ferhat Eren

hayır yaşamak değil bunun adı
insan değil hayır bu bir makine

kölelik bir ahlak olmuş zihinde,
nasıl sorulmaz haykırarak,
nasıl bürümez isyan gözleri,
koşulsuzca çıkageldiğimiz şu evrende,
dönüştürmek için doğanın bağrındaki bu
benzersiz biraradalığı gerçek bir şölene,
nasıl kavurmaz yüreği özgürlük

nasıl bir yürektir ki o,
bunca nasıla hala göğüs geren bir yaşamı
beslemek uğruna körü körüne,
pompalar boyuna
tutkusuzlaştıkça kirlenen bir kanı

bayağı ezgisine uyup eyyamın,
tangur tungur ritmine kapılıp,
yitip gitmekle yenilmiş insan
söyle:

umutsuz bir içgüdüden başka
nedir ki senin için bu yaşam

Haşmet Şenses